Είμαι σκεπτόμενη, παππού…

Είμαι σκεπτόμενη, παππού… | tovima.gr

Ήμουν στο σούπερ μάρκετ με τη μητέρα μου. Παιρνώντας μπροστά από το ράφι με τα δημητριακά, την είδα να βγάζει τη λίστα με τα ψώνια και να σημειώνει δίπλα στο καθένα την τιμή του.Στο τέλος τα πρόσθεσε και κοιτώντας το καλάθι έβγαλε δύο πακέτα και τα τοποθέτησε πίσω στο ράφι. Εκείνη ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα την κρίση. Στην αρχή δεν την είχα πάρει στα σοβαρά.Την νόμιζα για κάτι περαστικό κι ασήμαντο,σαν τόσα άλλα σαυτή τη χώρα.

Λένε πως η ψυχή του Έλληνα δεν επηρεάζεται.Πώς όμως η δική μου, και τόσων άλλων παιδιών στην ηλικία μου ματώνει τόσο συχνά όταν σκεφτόμαστε τι μας περιμένει; Στο σχολείο ήμασταν, όταν η επαναστάτρια φιλόλογος μας, αποφάσισε να μας μιλήσει για τα όσα έγιναν και οσα γίνονταν.Ξεκίνησε να μας μιλάει γιαγενότα πολύ παλιά.Πριν ακόμα γεννηθούμε εμείς ή οι γονείς μας.

Το ταξίδι αυτό στο χρόνο μου έδειξε ένα πράμα: πως η Ελλάδα όσες φορές κι να πέσει πάντα σηκωνόταν. Πάντα όμως υπήρχαν θύματα. Σκεφτόμουν λοιπόν,κοιτώντας έξω από το παράθυρο, κάτι που εξόργισε την καθηγήτρια μαθηματικών της επόμενης ώρας, πως αυτά τα θύματα θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς. Θα νομίσουν βέβαια οι γηραιότεροι ότι θέλω να κλαφτώ και να παραπονεθώ όπως πολλοί άλλοι για τη νεολαία και άλλα τόσα, που ακούμε σχεδόν καθημερινά και έχον καταντήσει απλές λέξεις χωρίς νόημα.

Όμως όχι. Είναι μύθος το ότι η γενιά μας δεν ενδιαφέρεται για τα μελλούμενα-για τα κοινά.Είναι άδικο να υπάρχει αυτή η αντίληψη. Γιατί στο τέλος, αν υπάρξει ένα τέλος σύντομα, τα δικά μας όνειρα θα έχουν π’εσει απ’το γκρεμό. Εμείς θα έχουμε φύγει από τη χώρα που αγαπάμε. Τη χώρα στην οποία θέλαμε να μείνουμε και να δουλέψουμε. Όταν λοιπόν κατέφτασε στο σπίτι το Αυστραλέζικο διαβατήριο μου, που με έκανε επισήμως μισή Αυστραλέζα, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να το κοιτάω με δυσπιστία. Γιατί υιοθετούσα μία εθνικότητα που δεν ήθελα, και δεν επιθυμούσα επειδή η ίδια μου η χώρα με είχε εγκαταλείψει.

Πόσες φορές έχει έρθει αυτό το θέμα για συζήτηση μέσα στις παρέες; Πόσες φορές αντί να γελάμε σοβαρεύουμε και αφήνουμε ελεύθερους τους φόβους μας…Πόση ζωή χάνουμε; Στιγμές που θα μπορούσαμε να γεμίσουμε αναμνήσεις που θα μας κρατάνε χαρούμενους πιο μετά, τις γεμίζουμε ανασφάλειες και φόβους. Όταν αποφάσισα να μιλήσω στον παππού μου για όσα φοβάμαι, αυτό που μου απάντησε ήταν πως δε θα έπρεπε να με ενδιαφέρουν αυτά, και ότι έχω ακόμα τρία χρόνια μπροστά μου.

Τρία χρόνια όμως πέρασαν και από την αρχή αυτής της κρίσης. Τι θα γίνει στα επόμενα; Και όταν πάλι αποφασίζουμε να επικεντρωθούμε στο παρόν,μας κοιτούν περιφρονητικά καθώς περπατάμε το δρόμο με μουσική στα κινητά ή γελώντας. Λένε πως δε μας νοιάζει τίποτα. Πως υπερβαίνουμε τα όρια και έχουμε γίνει ασυγκράτητοι. Τι θα έπρεπε να κάνουμε τελικά όταν όλο αυτό το χάος απλώνεται μπροστά μας. Όταν γνωρίζουμε πως κάποιος που αυτή τη σιγμή είναι στη ηλικία μας θα κρατάει σε 20-30 χρόνιατα ηνία και θα μας καθοδηγεί; Πού θα μας καθοδηγήσεις αγαπητέ μου συμμαθητά; Στην ίδια άβυσσο που μας στέλνουν οι παππούδες σου;

Η μόνη ελπίδα που μένει λοιπόν, είναι η ψυχή μας. Η Ελληνική ψυχή που θα μας δώσει δύναμη να σταθούμε στα πόδια μας και να πούμε άλλη μια φορά ΌΧΙ. Μπορεί να θέλουν να μας στερήσουν όσα αγαπάμε,να θέλουν να μας πάρουν μέσα από τα χέρια μας την Ελλάδα όπως την ξέρουμε, όμως πάντα θα προσπαθούμε να βρούμε κάτι να κρατηθούμε. Γιατί παππού, είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος……

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk