Οδύσσεια ξεριζωμένων

Ενδιαφέρον το σκηνοθετικό ντεμπούτο στον κινηματογράφο του ελληνικής καταγωγής Αμερικανού Νικ Γκαϊτατζή, το οποίο βλέπουμε με αρκετή καθυστέρηση στις αίθουσες, στις οποίες πρωτοβγήκε τον Οκτώβριο του 2011, αλλά σταμάτησε να προβάλλεται έξι ημέρες αργότερα «λόγω διαφωνίας και δικαστικής διένεξης αναφορικά με τα δικαιώματα σε σχέση με τη μουσική της», όπως ανέφερε η κινηματογραφική εταιρεία Village Films που τη διένειμε. Το ζήτημα τελικώς επιλύθηκε.

Ενδιαφέρον το σκηνοθετικό ντεμπούτο στον κινηματογράφο του ελληνικής καταγωγής Αμερικανού Νικ Γκαϊτατζή, το οποίο βλέπουμε με αρκετή καθυστέρηση στις αίθουσες, στις οποίες πρωτοβγήκε τον Οκτώβριο του 2011, αλλά σταμάτησε να προβάλλεται έξι ημέρες αργότερα «λόγω διαφωνίας και δικαστικής διένεξης αναφορικά με τα δικαιώματα σε σχέση με τη μουσική της», όπως ανέφερε η κινηματογραφική εταιρεία Village Films που τη διένειμε. Το ζήτημα τελικώς επιλύθηκε.
Εκτός από τις στιγμές γνήσιας συγκίνησης που η ταινία βγάζει, βλέπεις μέσα της στοιχεία από ελληνικό μελόδραμα της δεκαετίας του 1950, αλλά και κάτι από αμερικανικό road movie της δεκαετίας του 1970. Και αυτός είναι ένας παράδοξος συνδυασμός!
Ως «άλλος» Μίμης Φωτόπουλος, ο Γιώργος Βογιατζής υποδύεται τον Θανάση, τον φτωχό, κουτσό, περιπλανώμενο εμποράκο που με το πού τον βλέπεις τον λυπάσαι – αν και καταλαβαίνεις ότι έχει μια εσωτερική δύναμη. Εχοντας επί χρόνια αναλάβει την κηδεμονία της κόρης μιας πόρνης (Ευγενία Καπλάν), ο Θανάσης θα δει τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια του όταν η μητέρα επιστρέφει, παίρνει πίσω το παιδί της και φεύγει στην Αμερική. Αποφασισμένος να δει ξανά τη μικρή, ο Θανάσης προσπαθεί να μπει λαθραία στην Αμερική από το Μεξικό (δεν του δίνουν βίζα), με οδηγό έναν μυστηριώδη ξάδελφο, τον Πλάτωνα, τον οποίο υποδύεται ο Γιώργος Χωραφάς.
Το ταξίδι έχει κινηματογραφηθεί σε αυθεντικούς χώρους του Μεξικού, του αμερικανικού Νότου, αλλά και του Σικάγο, που δραματουργικώς είναι ο προορισμός (στην Αθήνα έγιναν εξωτερικά γυρίσματα στο Θησείο, στην Πλάκα και στο Allou Fun Park, στου Ρέντη).
Εμπνευσμένο από μια προσωπική ιστορία του Γκαϊτατζή, το ταξίδι της ταινίας κρύβει μπόλικες εκπλήξεις – όχι μόνο ευχάριστες, αλλά και δυσάρεστες. Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι το «Χωρίς σύνορα» είναι μια ταινία φτιαγμένη με ευαισθησία, κόπο, μεράκι και αγάπη. Μόνο το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης πήγε σε όλα τα μέρη που προαναφέρθηκαν για να κινηματογραφήσει με την αρμόζουσα αυθεντικότητα το οδοιπορικό αρκεί για να μας πείσει ότι ως δημιουργός ενδιαφέρεται γι’ αυτό που κάνει.
Και οι ηθοποιοί του ολοφάνερα τον ακολούθησαν πιστά στο όραμά του. Με την καμπαρντίνα και το καουμπόικο καπέλο του, ο Χωραφάς φτιάχνει έναν ήρωα που ακροβατεί με επιτυχία ανάμεσα στο γκροτέσκο και το τραγικό, ενώ ο Βογιατζής καταφέρνει να ξεπεράσει το γεγονός ότι… παραείναι ωραίος για να πείσει ως φουκαράς.
Κλείνοντας, αξίζει να επισημάνουμε και την αντίδραση του Ν. Γκαϊτατζή σχετικά με την απόσυρση της ταινίας από τις αίθουσες. «Για πρώτη φορά κατεβαίνει κινηματογραφική ταινία από τις αίθουσες με απόφαση δικαστηρίου μερικές μόνο ημέρες από την έναρξη της προβολής της, εν αγνοία του σκηνοθέτη και χωρίς να έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί το έργο του έναντι διεκδικήσεων τρίτων. Η απόφαση αυτή θίγει κατάφωρα το ηθικό και περιουσιακό δικαίωμα του σκηνοθέτη ως μόνου – κατά τον νόμο τεκμήριο -δημιουργού της ταινίας. Εκφράζω την αγωνία μου ότι με τέτοιες αποφάσεις ανοίγει ο δρόμος για τη διάρρηξη του δεσμού του σκηνοθέτη με το έργο του, αφήνοντας τρίτους να καθορίζουν την τύχη του έργου του και να το οδηγούν στον αφανισμό».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk