Ποια Δημοκρατία να εορτάσουμε;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας ακύρωσε την καθιερωμένη τελετή στο Προεδρικό Μέγαρο για την 38η επέτειο από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Πριν από δύο χρόνια είχε καταργήσει τη μεγάλη δεξίωση στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου. Πολύ σωστά. Σε άρθρο (3 Αυγούστου 2008) σε αυτή τη στήλη έθετα το ερώτημα: «Αφού η δεξίωση εμφανίζεται από τα ΜΜΕ ως «κοσμικό γεγονός», γιατί να συνεχίζεται; Δεν θα ήταν σοβαρότερο ένα προεδρικό διάγγελμα από μια ομιλία σε ετερώνυμο πλήθος με το ουίσκι στο χέρι;».

Ποια Δημοκρατία να εορτάσουμε; | tovima.gr
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας ακύρωσε την καθιερωμένη τελετή στο Προεδρικό Μέγαρο για την 38η επέτειο από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Πριν από δύο χρόνια είχε καταργήσει τη μεγάλη δεξίωση στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου. Πολύ σωστά. Σε άρθρο (3 Αυγούστου 2008) σε αυτή τη στήλη έθετα το ερώτημα: «Αφού η δεξίωση εμφανίζεται από τα ΜΜΕ ως «κοσμικό γεγονός», γιατί να συνεχίζεται; Δεν θα ήταν σοβαρότερο ένα προεδρικό διάγγελμα από μια ομιλία σε ετερώνυμο πλήθος με το ουίσκι στο χέρι;».
Ο κ. Παπούλιας, με τη γνωστή σεμνότητα, κατέθεσε στεφάνι στο Πάρκο της Ελευθερίας, γνωστό σήμερα στέκι για βραδινό φαγητό πολλών πολιτικών, αλλά για πολλούς στη μνήμη μας παραμένει ως κρατητήρια και τόπος βασανιστηρίων της ΕΣΑ.
Μετά την κατάθεση του στεφάνου ο κ. Παπούλιας δήλωσε: «Η επέτειος για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας μάς δίνει την ευκαιρία να σταθούμε μια στιγμή και να αναρωτηθούμε πώς φθάσαμε μέχρι εδώ, γιατί η πορεία της Μεταπολίτευσης ολοκληρώνεται με αυτόν τον τραυματικό τρόπο, πώς θα βγούμε από το τέλμα. Απαντήσεις υπάρχουν, αρκεί να αναζητηθούν, και ακόμη περισσότερο υπάρχει ανάγκη να δοθεί μια απάντηση συλλογική, οριστική και δίκαιη».
Οι απαντήσεις έπρεπε να είχαν δοθεί προτού φθάσει η χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας και κυβερνιέται από την τρόικα. Πριν από τέσσερα χρόνια, στο άρθρο που προανέφερα, έγραφα:«Σήμερα, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, οι πιο αδύναμοι, αυτοί που κυρίως πλήττονται, περιμένουν από το πολιτικό σύστημα πρώτα απ’ όλα να σταθεί δίπλα τους. Σε δύσκολους καιρούς να σκύψει στις αγωνίες τους, αγωνίες επιβίωσης πολλές φορές. Και να δώσει λύσεις σε πραγματικά μεγάλα, εθνικά θα έλεγα, προβλήματα, όπως η Παιδεία, η φτώχεια, η ανεργία, η κοινωνική ανισότητα, ο αποκλεισμός. Λύσεις που όσο απουσιάζουν η Δημοκρατία μας θα έχει ουσιαστικό κενό. Γι’ αυτό οφείλουμε σε αυτούς που αγωνίστηκαν και τιμούμε σήμερα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για μια Δημοκρατία χωρίς ατέλειες».
Οταν έγραφα «να αναλάβουμε τις ευθύνες μας», εννοούσα βεβαίως τα κόμματα, αλλά και το πλήθος των προσώπων που ασκούν εξουσία, είτε δοτή από το κράτος είτε αυτόνομη, όπως οι συντεχνίες και οι συνδικαλιστές. Εάν απαντήσουμε κάποτε και με ειλικρίνεια και αυτοκριτική στο ερώτημα του κ. Παπούλια «πώς φθάσαμε μέχρι εδώ», ίσως ο δρόμος προς την έξοδο από την κρίση να είναι πιο σύντομος και ασφαλής.
Ισως να μην είχαμε φθάσει «μέχρι εδώ» εάν τέσσερα χρόνια πριν, με τα πρώτα μηνύματα της κρίσης, γυρίζαμε το κεφάλι πίσω, αναζητούσαμε και εντοπίζαμε τα λάθη μας και τα διορθώναμε. Βέβαια, το «τσουνάμι» της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που γρήγορα πέρασε από την Αμερική στην Ευρώπη και σήμερα απειλεί τις περισσότερες χώρες της ευρωζώνης, δεν θα περνούσε έξω από την Ελλάδα. Εχουμε όμως ευθύνη και εμείς, κυρίως τα δύο κόμματα εξουσίας αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που σήμερα η κοινωνία, με ένα και πλέον εκατομμύριο ανέργους και εκατοντάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κλειστές ή στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, δεν μπορεί να εορτάσει την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας.
Η Δημοκρατία είναι ένα σύνολο ελευθεριών, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Βασικό είναι και το δικαίωμα στην εργασία. Το δικαίωμα αυτό το στερούνται σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών και πολλές άλλες χιλιάδες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Και όλοι αυτοί οι πολίτες είναι ευάλωτοι στην ανεύθυνη και αντιδημοκρατική συμπεριφορά κομμάτων της αντιπολίτευσης, που φθάνουν και στο έσχατο σημείο να προτιμούν το κλείσιμο επιχειρήσεων παρά να λειτουργούν, λόγω δραματικής μείωσης της παραγωγής, με μειωμένο προσωπικό.
Οι πάντες μιλάνε για το τέλος της Μεταπολίτευσης. Ποια θα είναι όμως η Μεταπολίτευση της Μεταπολίτευσης; Η σημερινή συμπεριφορά του κομματικού συστήματος δεν προσφέρει ελπίδες για το καλύτερο.
gromaios@otenet.gr

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk