Ολοένα και περισσότερους οπαδούς κερδίζει το κίνημα-διάδοχος του Φωτεινού Μονοπατιού

Υπήρξε ένα από τα πιο ατρόμητα και «ανθεκτικά» αντάρτικα, οι Μαοϊστές των Άνδεων οι οποίοι πολεμούσουν επί δύο δεκαετίες στο Περού, άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 70.000 νεκρούς ή αγνοούμενους. Όμως τώρα, 20 χρόνια αφότου το Φωτεινό Μονοπάτι «αποκεφαλίστηκε» μετά τη σύλληψη του ιδρυτή του Αμπιμαέλ Γκουζμάν και σχεδόν ολόκληρης της υπόλοιπης ηγεσία , υπάρχει ολοένα αυξανόμενη ανησυχία για ένα ειρηνικό διάδοχο κίνημα που γοητεύει νέους οι οποίοι δεν έχουν προσωπικές μνήμες από τη βία του παρελθόντος.

ΛΙΜΑ
Υπήρξε ένα από τα πιο ατρόμητα και «ανθεκτικά» αντάρτικα, οι Μαοϊστές των Άνδεων οι οποίοι πολεμούσουν επί δύο δεκαετίες στο Περού, άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 70.000 νεκρούς ή αγνοούμενους. Όμως τώρα, 20 χρόνια αφότου το Φωτεινό Μονοπάτι «αποκεφαλίστηκε» μετά τη σύλληψη του ιδρυτή του Αμπιμαέλ Γκουζμάν και σχεδόν ολόκληρης της υπόλοιπης ηγεσία , υπάρχει ολοένα αυξανόμενη ανησυχία για ένα ειρηνικό διάδοχο κίνημα που γοητεύει νέους οι οποίοι δεν έχουν προσωπικές μνήμες από τη βία του παρελθόντος.
Για τον 18χρονο Χαβιέ Ορτίς, οι στίχοι από ένα ελάχιστα γνωστό τραγούδι από τη δεκαετία του 1950 ηχεί δυνατά ακόμη και σήμερα. «Ο αέρας φέρνει το άρωμα του χτες και του παρελθόντος», λέει η μελαγχολική μπαλάντα των Λος Μοροτσούκος.
«Μου αρέσουν τα τραγούδια τους, επειδή οι στίχοι αντανακλούν πως νιώθει ο λαός μας. Το μοναδικό κίνημα που εκπροσωπεί και υπερασπίζεται τα δικαιώματα του λαού μας είναι το Κίνημα Για Αμνηστία και Θεμελιώδη Δικαιώματα, το Movadef», λέει.
Το Movadef μοιάζει εκ πρώτης όψεως ακίνδυνο. Το μόλις τριών ετών πολιτικό κίνημα λέει ότι θέλει να δώσει φωνή σε αυτά τα άτομα, αλλά και στους φτωχούς εργάτες, που η κυβέρνηση παραμελεί εδώ και πολύ καιρό.
Όμως οι Περουβιανοί αμφισβητούν την πηγή της έμπνευσης και ανησυχούν για την αυξανόμενη επιρροή του στους νέους όπως ο Ορτίς.
«Ο μόνος άντρας στον κόσμο που μπορεί να λύσει τα προβλήματά μας είναι ο Αμπιμαέλ Γκουζμάν», λέει ένα άλλο νεαρό μέλος του Movadef, η Βάνια Ριμαρατσίμ. Για εκείνη, ο ισοβίτης είναι ένας παρεξηγημένος καθηγητής φιλοσοφίας ο οποίος προσπάθησε να προσφέρει μια εναλλακτική στον αδιάφορο καπιταλισμό. Παρόλα αυτά, για τους περισσότερους περουβιανούς είναι ο τρομοκράτης ηγέτης μιας ομάδας ανταρτών που πραγματοποίησε σφαγές όπως εκείνη στην Λουκαναμάρκα, όπου σκοτώθηκαν 69 χωρικοί, συμπεριλαμβανομένου ενός μωρού έξι μηνών.
Οι νεαροί υποστηρικτές του Movadef θεωρούν αυτές τις ωμότητες κομμάτι ενός πολέμου στον οποίο όλες οι πλευρές πραγματοποίησαν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φωνάζουν συνθήματα υπέρ της απελευθέρωσης του Γκουζμάν, ενώ αρνούνται ότι υπήρξε τρομοκρατία στο Περού και παραπονιούνται ότι τα βιβλία ιστορίας υποστηρίζουν τους νικητές του πολέμου – πράγμα όμως που αν συμβαίνει σίγουρα δεν αποτελεί περουβιανή πρωτοτυπία.
Αυτές οι ιδέες προκαλούν ρίγη σε ορισμένους επιζώντες του πολέμου. Πολλοί υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα με αυτούς τους νέους είναι ότι δεν είχαν καν γεννηθεί όταν δρούσε το Φωτεινό Μονοπάτι και έτσι δεν είναι αρκετά ενημερωμένοι για το καθστώς βίας υπό το οποίο ζούσε τότε η κοινωνία του Περού. Όποια κι αν η άποψη του καθενός όμως, όλοι μοιάζουν να συμφωνούν στο Περού οι βαθιές ανισότητες που γέννησαν στο παρελθόν βίαιες αντιδράσεις πολιτών συνεχίζουν να υπάρχουν και ότι μια ισορροπημένη εκδοχή της ιστορίας ίσως είναι στην πραγματικότητα ό,τι χρειάζεται η χώρα για να επιφέρει πραγματικές αλλαγές.

Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk