Λογική διέξοδος

Λογική διέξοδος | tovima.gr

Στην βαση του προβλήματος «χαμηλή ανταγωνιστικότητα» και «χαμηλή παραγωγική βαση» βρίσκεται το κοινό μας νόμισμα, το ευρώ. Την τριακονταετια 1974-2001, η δραχμή είχε υποτιμηθει/διολισθήσει σε σχεση με το δολάριο, σε ποσοστό 80%. Αυτό εν’ μέρει στήριζε την εγχώρια κατανάλωση, περιοριζε τις εισαγωγες και ενίσχυε τις εξαγωγες των ελληνικών προϊόντων.Απο την εποχή που μπήκαμε στο ευρώ, το εθνικό μας νόμισμα [το ευρώ] ανατιμήθηκε σε σχεση με το δολλάριο κατα 40% περίπου.

Οσοι μιλάνε για «ελλειμμα στην παραγωγικότητα» εντός και εκτος των συνόρων το παραβλέπουν επιδεικτικά. Παρόλαυτα για την κατεστραμένη και τριτοκοσμική Ελλάδα, η αιφνίδια εξοδος απο το ευρώ θα ισοδυναμουσε με μια πυρηνική καταστροφή. Σίγουρα όμως δεν θα είναι το ιδιο για την γειτονική Ιταλια, μια χώρα με ισχυρή και καινοτόμο βιομηχανια που μπορεί να ενισχυσει σημαντικα την θεση της στον διεθνή ανταγωνισμό επιστρέφοντας στο εθνικό της νόμισμα.

Οι Ιταλοι – σε μεγαλο βαθμό – το ψυχανεμίζονται αυτό. Ας μην προκαλέσει λοιπόν εκπληξη να τεθεί πρώτα απο την Ρώμη το ζήτημα της επιστροφής στο παλιο νόμισμα. Η Ελλαδα πρεπει και μπορεί να διαπραγματευτει μοναχα με γνώμονα το κοινό συμφερον των βορείων και των νοτίων Ευρωπαίων. Κανέναν δεν συμφερει η καταρευση της Ελλαδας. Κανεναν [και κυριως τους Ελληνες] δεν συμφέρει η – με οποιοδήποτε τίμημα και υπο οποιαδήποτε θεση [= υποτέλεια] – παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη. Πρεπει να διαπραγματευτούμε την ομαλή και σε βαθος 3/ετίας ή 5/ετιας εξοδο της Ελλαδας απο το Ευρώ.

Για το συμφέρον όλων των λαων της Ευρώπης η διαδικασία θα πρεπει να είναι ομαλή και να περιλαμβανει κολοσιαίες μεταρυθμίσεις στο εσωτερικό της χώρας μας, όπως και σημαντικού βαθμού απώλειες [haircut/ PSI] των ομολόγων που κατεχουν τα κρατη και οι υπόλοιποι θεσμικοί [όπως η ΕΚΤ] πιστωτες μας. Η δευτερη – και καλύτερη εναλλακτική – λυση θα ήταν η παραμονή μας στην ευρωζωνη αλλα με ενα υποτιμημένο [σε σχεση με το δολλάριο] και περισσότερο ανταγωνιστικό ευρώ. Κατι τέτοιο θα ευνοούσε τις χώρες του νοτου.

Ομως μια τετοια εξέλιξη φανταζει εντελώς απίθανη, τοσο εξαιτιας των συμφερόντων της Γερμανιας [και όχι της πολιτικής τακτικής της Μερκελ] όσο και της κουτσης πολιτικής εκπροσώπησης των ισχυρών χωρων του νότου [ο Μόντι ως γνήσιο πνευματικό τέκνο των τραπεζιτων της ΕΚΤ, δεν θα δράσει ποτε ως Ιταλός αλλα θα κινηθεί ως «Ευρωπαίος» ως το τελος]. Αν θελουμε να ξανα-αποκτησουμε το δικαίωμα της αυτόνομης δρασης και την δυνατότητα καθορισμού του μέλλοντος της πατρίδας μας, θα πρεπει τωρα να κινησουμε την διαδικασια της σταδιακής [δηλαδη με την στηριξη των Ευρωπαίων και σε βαθος χρόνου] αποδεσμευσης της Ελλαδας απο το ευρώ, χωρίς όμως να αμφισβητηθεί η συμμετοχή μας στην Ε.Ε και στους υπόλοιπους δυτικούς οργανισμούς.

Τα παραπαπω προϋποθέτουν την σοβαρή και ψύχραιμη πολιτική διαπραγματευση. Τα επιχειρήματα που μπορεί να παρουσιασει η ελληνική πλευρα είναι ισχυρα και μπορει φυσικά να πείσουν τους «δύστροπους» βορειο-Ευρωπαίους. Κατα την γνώμη μου το ζητημα της σταδιακής και συντεταγμένης εξόδου της Ελλαδας απο το ευρώ θα πρέπει να τεθεί ανοιχτα πάνω στο τραπέζι της διαπραγματευσης και οχι συγκαλυμένα. Πρεπει να μείνουμε σταθεροί στις θέσεις μας, όσο σκληρή κι αν είναι η αντιδραση των Γερμανων κατα την εναρξη της διαπραγματευσης. Σε λίγους μήνες – και με την βοήθεια των «αγορών» θα πιστούν για το δίκαιο και το ορθο του αιτήματος και θα βοηθήσουν.

Συνοψίζω λοιπόν: Δεν φεύγουμε. Δεν μας διώχνουν. Απο κοινού διαπραγματευομαστε το πλαίσιο της ομαλής εξόδου της χώρας απο ενα νομισματικό σύστημα που απλά δεν το αντεχουμε. Κι ενα τελευταιο επιχείρημα.Το ζήτημα – ας μην εθελοτυφλούμε – εχει ήδη τεθει.Κι αν δεν το καταλάβουμε εγκαιρα θα αποφασίσουν ΑΥΤΟΙ [χωρις καν την συμμετοχή μας] τους ορους της εξόδου.Αν η πολιτική ηγεσια του τόπου μας δεν το λάβει αυτό σοβαρά υπόψη και δεν συμμετάσχει ενεργα στην διαπραγματευση για το μέλλον της Ελλαδας θέτοντας τους τους όρους που είναι αναγκαίοι για την επιβίωση του εθνους,το Γουδί θα είναι πολύ μικρό για να τους χωρέσει όλους.

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk