Θωμά είσαι σπίτι;

Αποστολή εβδομάδας: ανανέωση διαβατηρίου. Δεν θυμάμαι να έχω ξανακάνει ποτέ αυτή τη διαδικασία. Μέχρι πρότινος το φρόντιζαν οι γονείς μου στο νησί. Και δεν είναι να απορεί κανείς. Εάν είσαι από επαρχία, τότε ξέρεις καλά πως τα σοκάκια συντομεύουν πάντα τις συναλλαγές με το δημόσιο.

Αποστολή εβδομάδας: ανανέωση διαβατηρίου. Δεν θυμάμαι να έχω ξανακάνει ποτέ αυτή τη διαδικασία. Μέχρι πρότινος το φρόντιζαν οι γονείς μου στο νησί. Και δεν είναι να απορεί κανείς. Εάν είσαι από επαρχία, τότε ξέρεις καλά πως τα σοκάκια συντομεύουν πάντα τις συναλλαγές με το δημόσιο. Η έκδοση ενός πιστοποιητικού στην περιφέρεια δεν διαρκεί περισσότερο από μια παρτίδα τάβλι κάτω από τον ήλιο. Το 2006 είχα απλώς ζητήσει καινούργιο διαβατήριο, είχα βάλει δυο υπογραφές και σε μία εβδομάδα το είχα παραλάβει στον Πειραιά. Δεν ξέρω γιατί φέτος δεν ακολούθησα την γνωστή οδό με τα ροδοπέταλα. Υποθέτω πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, αναζητά νέες συγκινήσεις. Και τι πιο συναρπαστικό από το να συναναστραφείς με το δημόσιο και την αστυνομία;

Τελικά αποδείχθηκε πιο εύκολο απ’ ό,τι νόμιζα και αυτό γιατί σε μια αγορά με σωστά αντανακλαστικά, δημιουργούνται οι κατάλληλες υποδομές που διευκολύνουν την καθημερινότητά μας. Για να το πω πιο απλά, ξεκίνησα από τον φωτογράφο για τις απαραίτητες φωτογραφίες διαβατηρίου, ο οποίος με παρέπεμψε σε ψιλικατζίδικο 500 μέτρα πιο κάτω, απέναντι από το αστυνομικό τμήμα, όπου θα μπορούσα να προμηθευτώ τα παράβολα χωρίς να αναγκαστώ να τρέξω στην εφορία αλλά και να μου βγάλει τις αναγκαίες φωτοτυπίες χωρίς έξτρα κόστος.

Σαν να κάνω τριγωνάκια στην μικρή περιοχή και να βάζω γκολ με κλειστά μάτια. Και το έβαλα το γκολ τελικά. Σε λιγότερο από 45 λεπτά, είχα ξεμπερδέψει με όλα. Κι όχι μόνο. Είχα μάθει από τον αστυνομικό στο αρμόδιο τμήμα πως για το 2012 έως σήμερα έχουν εκδόσει 6.000 διαβατήρια. Ξέρω πως ίσως ακούγεται υπερβολικό ως νούμερο γι’ αυτό και τον ξαναρώτησα. Μου το επιβεβαίωσε άλλη μία φορά. Φυσικά η ερώτησή μου για το εάν αφορούσε διακοπές, τον διασκέδασε. «Ποιες διακοπές, πας καλά; Φεύγουν όλοι έξω, φεύγουν. Εσύ που το θες για διακοπές, είσαι τουλάχιστον τυχερή».

Η αλήθεια είναι πως είμαι τυχερή. Όχι για τον λόγο που νομίζει ο αστυνομικός όμως. Όχι γιατί θα φύγω για δύο μέρες αλλά γιατί έχω λόγο να γυρίσω πίσω. Ή για να το θέσω πιο σωστά, το πρόβλημα μου έχει ακόμη λύση. Δεν ξέρω πώς να το πω και να μην σας σοκάρω, αλλά δεν μου αρέσουν οι διακοπές. Λάθος. Καλές είναι οι διακοπές, αρκεί να μην διαρκούν περισσότερο από τρεις ημέρες. Μετά από 72 ώρες, μου λείπει η δουλειά. Μου λείπει σε απελπιστικό βαθμό. Δεν θέλω να πω ότι είμαι εργασιομανής. Δεν έχει γίνει επίσημη διάγνωση και καλό θα ήταν να μην χρησιμοποιούμε ιατρικούς όρους ελαφρά τη καρδία. Οπότε ας του δώσουμε ένα άλλο όνομα, όχι εργασιομανία, όχι ανωμαλία. Ας πούμε ότι πάσχω από Θωμά.

Σημασία εξάλλου δεν έχει πώς το ονομάζεις αλλά πώς το αντιμετωπίζεις. Ναι λοιπόν έχω Θωμά. Ακόμη και στο ένα ρεπό την εβδομάδα, θα κρυφοκοιτάξω τα email μου. Μπορεί να μην απαντήσω, αλλά θα τα διαβάσω. Φαντάζεστε λοιπόν τι συμβαίνει όταν αυτό παρατείνεται για τρεις ημέρες. Και σκέφτομαι πόσα από αυτά τα 6.000 διαβατήρια μπορούν να κουβαλούν έναν Θωμά στις αποσκευές τους και τους συμπονώ. Γιατί εγώ ξέρω πως ο Θωμάς μου θα εκτονωθεί μόλις επιστρέψω σπίτι.

Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk