Γαλλικό vs αμερικανικό

Βλέπεις στις θερινές αυλές των σινεμά τις γαλλικές ταινίες της χρονιάς – «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο», «Οι άθικτοι» (φωτογραφία), «Ο έρωτας κρατάει τρεις μέρες», «Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου» κ.ά. – και διαπιστώνεις πόσο ανθρωποκεντρικός είναι ο γαλλικός κινηματογράφος.

Βλέπεις στις θερινές αυλές των σινεμά τις γαλλικές ταινίες της χρονιάς – «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο», «Οι άθικτοι» (φωτογραφία), «Ο έρωτας κρατάει τρεις μέρες», «Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου» κ.ά. – και διαπιστώνεις πόσο ανθρωποκεντρικός είναι ο γαλλικός κινηματογράφος. Εστιάζει, ακόμη και στις όχι πολύ επιτυχημένες ταινίες, στις ανθρώπινες σχέσεις, στη δυσκολία τους στους σημερινούς καιρούς, στα προβλήματα μιας ανεπτυγμένης δυτικής κοινωνίας και στο πώς αυτά αντανακλώνται στις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων της. Αν συγκρίνει κάποιος το γαλλικό με το αμερικανικό σινεμά θα διαπιστώσει μια τεράστια διαφορά κουλτούρας. Η κυρίαρχη τάση στο δεύτερο παραμένει η θεματολογία της Μαφίας, η αυτοδικία, τα χαβαλετζίδικα τύπου «Hangover» και «Φιλενάδες» σενάρια, η επιστημονική blockbuster φαντασία. Υπάρχουν και στο αμερικανικό σινεμά σπουδαίες εξαιρέσεις, αλλά η mainstream βιομηχανία εξακολουθεί να απευθύνεται περισσότερο σε ανεγκέφαλους παρά σε σκεπτόμενους ανθρώπους. Ο γαλλικός κινηματογράφος έχει αποδείξει στην πρόσφατη ιστορία του, από το low budget αριστούργημα «Ανάμεσα στους τοίχους» ως το ευφυές νοσταλγικό εγχείρημα του «The artist», ότι ξαναβρήκε τη φρεσκάδα και την καλλιτεχνική κινητικότητα που για χρόνια είχε χάσει. Αντίθετα, ο αμερικανικός ακόμη ψάχνεται ανάμεσα στα σουηδικά θρίλερ, στους έφηβους βαμπίρ, στους Spider-man και σε ό,τι νομίζει πως μπορεί να γεμίσει τα ταμεία.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk