Επτά ίντσες φαγούρα

Μια φορά κι έναν καιρό, δεκατέσσερα χρόνια παρά τρείς μήνες και έξι μέρες πριν, ακριβώς τότε δηλαδή που ο Νετανάχιου και ο μακαρίτης ο Αραφάτ έπαιζαν κολτσίνα με μάννα τον Κλίντον τσαλαβουτώντας στα νερά του ποταμού Γουάι στο Μέριλαντ, τρείς πολιτείες πιο αριστερά και, συγκεκριμένα, μια ευθεία από το τούνελ που ενώνει με μακροβούτι το Οχυρό του Πορθμού με την Πόλη των Ρόδων απέναντι, γινόταν και πάλι της κακομοίρας σε εκείνο το νυχτερινό κέντρο που λειτουργούσε εδώ και μια διετία περίπου υπό την επωνυμία Το Χρυσό Δολάριο

Η αφορμή αυτή τη φορά ήταν η παρουσίαση του έκτου κατά σειρά μικρού δίσκου που είχε προγραμματίσει να ρίξει στα μετόπισθεν της αγοράς τον επόμενο μήνα η, νεοσύστατη τότε και με τον μαρμαρωμένο παιδαρά του Μιχαήλ Άγγελου ως αναγνωριστικό σήμα, τοπική ετικέτα Italy Records το όνειρο μιας ζωής ολάκερης δηλαδή του κατά συρροή δισκοκυνηγού και κατ’ ευφημισμόν επιχειρηματία Ντέιβ Μπιούικ!

Το εν λόγω σαρανταπεντάρι με το, επί 2 πρώτα και 15 δεύτερα λεπτά, ψυχωτικό αράδιασμα δρόμων του Ντιτρόιτ βαφτισμένων εις την … γαλλικήν (!) πασπαλισμένο με μεταλλικούς κεραυνούς και ολίγη από το “Ready Teddy” του Λίτλ Ρίτσαρντ στην μια πλευρά [“Lafayette Blues”] και την, για 176 δευτερόλεπτα, εκ διαμέτρου αντίθετη άσκηση ύφους και δη ακουστικό του … πεζοδρομίου από την άλλη [“Sugar Never Tasted So Good”], ήταν μαρκαρισμένο με τον κωδικό IR 006, τυπωμένο σε χίλια … κι’ απ’ τ’άσπρο ξεξασπρότερα αντίτυπα και φακελωμένο, σε ένα τρίπτυχο εξωφυλλάκι, μαζί με δύο φωτοτυπημένα ένθετα : μια παλιά λινοτυπία που απεικόνιζε την συνάντηση του γάλλου αριστοκράτη και ήρωα του αμερικανικού απελευθερωτικού αγώνα Μαρκήσιου Ντε Λαφαγιέτ με τον Τζορτζ Ουάσινγκτον και μια περικοπή του έτερου συμπαθούντα Μαρκήσιου Ντε Σαστλί για την τοπική μουσική!

Επίσης, επρόκειτο για το δεύτερο μόλις σίνγκλ, μετά το προ εξαμήνου εντυπωσιακό ντεμπούτο “Let’s Shake Hands” / “Look Me Over Closely”, για ένα αγόρι και ένα κορίτσι σκέτα … μυστήρια τραίνα : με μια φτηνιάρικη αλλά φαντεζίστικη ηλεκτρική κιθάρα ανά χείρας ο ένας και πίσω από ένα καχεκτικό πλην εκκωφαντικό σετ τύμπανα η άλλη προσέγγιζαν τον ροκ εν ρολ μινιμαλισμό από τα αριστερά ντυμένοι στα χρώματα της οργής και της αθωότητας ολίγον τι σπασμένα με αυτό της υποταγής! [σημ. Τηρούσαν μάλιστα με τέτοια ευλάβεια αυτόν τον συγκεκριμένο ερυθρόλευκο ενδυματολογικό κώδικα που αν, λέμε αν, ήταν γέννημα -θρέμμα του Περαία και ουχί του Ντε Τρουά τότε προφανώς και θα γρατζουνούσαν τις ευαίσθητες χορδές των οπαδών του ΟΣΦΠ΄ με τους οποίους μάλιστα επρόκειτο να βρεθούν, κατά κάποιον τρόπο, πολύ κοντά στο μέλλον : ήταν μόλις κάμποσες εκατοντάδες μέτρα μακριά από την εμβληματική θύρα 7 που, μια επταετία σχεδόν αργότερα, έζησαν τρία περίπου τέταρτα της ώρας ηρωικά και πένθιμα!] Ακόμα πιο παράξενο δε το γεγονός ότι ο ταπετσιέρης Τζάκ και η σερβιτόρα Μέγκ Γουάιτ συστήνονταν, από τα μέσα του περσινού Ιουλίου, όχι μόνον ως The White Stripes αλλά και σαν αδέλφια που είχαν μείνει για πάντα παιδιά ενώ στην πραγματικότητα ήταν παντρεμένοι κι οι δυό και δη αυτή μ’ αυτόν!

Λίγο πριν όμως ανέβουν στη σκηνή με σκοπό να μπολιάσουν, για μια ακόμα φορά εκείνη την βραδιά, τα προπολεμικά μπλουζ με την ανεπιτήδευτη πανκ τσαπατσουλιά τους, ο Τζακ πήρε κατά μέρος τον πρώτο τη τάξει οπαδό της, ας πούμε, μπάντας, ανιψιό και, ως εκ τούτων, άνθρωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Μπεν Μπλάκγουελ και του ψιθύρισε στ’ αυτί :

“ Ρε Μπένι, μπορείς να μου κάνεις μια χάρη όσο εμείς θα παίζουμε;”

“Φυσικά, θείο … Ότι συ πεις!”

“ Άκου, λοιπόν! Φύλαξε αυτά τα σαράντα δισκάκια σε μια μεριά για να τα μοιραστούμε με τους δικούς μας αφού τελειώσουμε … Πρόσεχε μόνο γιατί δεν είναι σαν κι’ αυτά που θα πάνε στα δισκάδικα …”

“ Δηλαδή;”

“ Έχουμε χώσει μέσα και από ένα γαλλικό φράγκο …”

“ Έλα ρε, ψώνιο!”

“ Έτσι, για τον χαβαλέ…”

“ Και το βινύλιο είναι λευκό, σωστά;”

“ Όχι, και εδώ είναι το θέμα … Σήμερα το πρωί πήγαμε με τον Ντέιβ στο εργοστάσιο για να πάρουμε τα χίλια αντίτυπα που είχε παραγγείλει. Και τι νομίζεις ότι ανακαλύψαμε;”

“ Τι, θείο;”

“ Πριν από μας είχαν, κατά σύμπτωση, βάλει στις μηχανές κάποιο άλλο έγχρωμο δισκάκι και μάλιστα κόκκινο … Οπότε μέχρι να στρώσει το χρώμα του δικού μας, τα πρώτα πενήντα πέντε βγήκαν … ασπρορόζ!”

“ Κακέκτυπα δηλαδή…”

“ Ναι! Αλλά, για καλή μας τύχη, πολύ κοντά στο στυλ μας … Θα μπορούσαμε και να τα είχαμε τυπώσει επίτηδες έτσι … Και τα υπόλοιπα λέμε να τα πουλήσουμε απόψε, εδώ … Δεκαπέντε αριθμημένα αντίτυπα, με τα εξώφυλλα του 1ου έως και του 7ου ζωγραφισμένα από τον Ντέιβ, του 8ου μέχρι και του 14ου από μένα και του 15ου και από τους δυο μας και με διαφορετικό μάλιστα τρόπο, όπως βλέπεις, το καθένα! Έξι δολαριάκια το κομμάτι…”

“ Έξι; Πλάκα κάνεις … Ποιος από όλους αυτούς θα προτιμήσει να ξοδέψει αυτά τα λεφτά για να πάρει μια …αναποφάσιστη μπουκαμβίλια τυλιγμένη σε μπογιατισμένο στρατσόχαρτο παρά να πιεί δυο μπύρες παραπάνω;”

“Για σκέψου λίγο, Μπένι … Δεκαπέντε αριθμημένες, χειροποίητες, έγχρωμες μοναδικές κόπιες : το υλικό από το οποίο φτιάχνονται τα όνειρα των συλλεκτών!”

“ Ή οι εφιάλτες…Τέλος πάντων, μακάρι να τσιμπήσει κανείς…”

“Βάλε τα δυνατά σου, Μπένι! Θα τα πούμε μόλις κατέβω…”

Και ήταν τελικά ο Μπέν που, κατά τας γραφάς, βγήκε, εν μέρει, αληθινός : αν και κάμποσοι είχαν μαζευτεί μπροστά από τον πάγκο κανείς δεν ακούμπαγε τα έξι πορτραίτα του πρώτου προέδρου του Αμέρικα καθώς για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο το αντίτυπο με τον σειριακό αριθμό 10 / 15 είχε ανακηρυχθεί ως το αντικείμενο του πόθου όλων …

Πάντως η συγκεκριμένη κόπια δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνες τις τρείς που άλλαξαν ιδιοκτησιακό καθεστώς τα τελευταία εννέα χρόνια ΄ στις οποίες προστέθηκε προ ολίγων ημερών και η υπ’ αριθμόν 1 / 15, που κατέληξε στα, προφανώς και τρεμάμενα, χέρια ενός επίμονου πλην ανώνυμου συλλέκτη αντί του διόλου ευκαταφρόνητου ποσού των 10000 ευρώ! Οι φήμες ότι και αυτή η συναλλαγή χειραγωγήθηκε από το στενό περιβάλλον του Τζακ Γουάιτ ελέγχονται ως ανακριβείς αυτό όμως είναι ένα εντελώς διαφορετικό παραμύθι για κάποια άλλη φορά…

BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk