Λίλλυ Μελεμέ: «Σήμερα χρειαζόμαστε έναν κεραυνό»

Σκηνοθέτης και ηθοποιός, η Λίλλυ Μελεμέ ανήκει στη γενιά των καλλιτεχνών που βγήκαν μέσα από το Εργαστήρι της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου επί εποχής Στάθη Λιβαθινού. Λάτρης του ρωσικού θεάτρου και της μεγάλης κλασικής λογοτεχνίας, μοιράζεται ανάμεσα στις ιδιότητές της, ενώ προτείνει γι’ αυτό το καλοκαίρι τον «Επιθεωρητή» του Νικολάι Γκόγκολ με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, μια παράσταση που αφορά το σήμερα – κι ας έχουν περάσει σχεδόν δύο αιώνες από τότε που γράφτηκε (1836).

Προτείνω…
Τον «Επιθεωρητή» γιατί θεωρώ ότι είναι μια υπέροχη κωμωδία, μια τραγική γελoιογραφία, ένα μεγάλο κλασικό έργο. Και λατρεύω το κλασικό. Η γραφειοκρατία και η διαφθορά είναι θέματα που δεν απέχουν από αυτό που ζούμε σήμερα. Γραμμένο με χιούμορ, συνδυάζει στοιχεία σάτιρας και τραγικότητας. Και αυτό είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει πολύ. Διότι δεν είναι μόνο καρικατούρες, είναι αληθινοί άνθρωποι, παγιδευμένοι στο ρουσφέτι, στη δουλοπρέπεια, και συνταράσσονται από την έλευση του Επιθεωρητή.

Πιστεύω…
Οτι σήμερα ο Επιθεωρητής θα ήταν ένας ελεγκτής της κεντρικής εξουσίας, ίσως η τρόικα, ο Ράιχενμπαχ, εκείνος που έρχεται και ελέγχει, επιτηρεί πώς λειτουργούν το κράτος και οι δημόσιοι οργανισμοί. Ο πραγματικός Επιθεωρητής έρχεται στο τέλος του έργου – η αυλαία πέφτει με την αναγγελία της έλευσής του. Ολο αυτό μοιάζει με ένα παιχνίδι χαρτοπαιξίας, με μια μπλόφα. Και αυτό το παιχνίδι αποκαλύπτει στο τέλος τα αληθινά πρόσωπα του έργου. Η αληθινή πόλη σκιαγραφείται μετά τη συνάντηση της ψεύτικης κατάστασης με τον ψεύτικο επιθεωρητή.

Θέλω…
Τα έργα που σκηνοθετώ να μου μιλάνε προσωπικά, να με αγγίζουν, έτσι ώστε να μπορώ και εγώ να τα επικοινωνώ καλύτερα με το κοινό. Αυτό είναι ένα κριτήριο επιλογής. Είναι αλήθεια ότι αγαπώ το ρωσικό θέατρο, τη ρωσική λογοτεχνία. Και ο Γκόγκολ είναι «πατριάρχης».

Μοιράζομαι…
Ανάμεσα στη σκηνοθεσία και στην υποκριτική. Δεν τα έχω απόλυτα ξεχωρίσει και ούτε μπορώ να πω ότι είμαι μόνο το ένα ή μόνο το άλλο. Αλλωστε η μία μου ιδιότητα δεν εμποδίζει την άλλη. Ηρθαν έτσι τα πράγματα μετά τη σχολή και το εργαστήρι της Πειραματικής, που με γοήτευσε και η σκηνοθεσία. Κυρίως το να αναλαμβάνεις την ευθύνη μιας ολόκληρης παράστασης, να καταθέτεις μια πρόταση, να εκφράζεις μια άποψη με τη δική του προσωπική σφραγίδα. Με λίγα λόγια, να είσαι ο μαέστρος της ορχήστρας.

Βασίζομαι πολύ…
Στη σχέση δασκάλου – μαθητή. Είναι από τις σημαντικότερες που υπάρχουν στη ζωή μας. Και εγώ είχα την τύχη να γνωρίσω τον Στάθη Λιβαθινό από το πρώτο έτος της δραματικής σχολής του Κώστα Καζάκου, από την οποία αποφοίτησα – προηγουμένως είχα ολοκληρώσει τις σπουδές μου στην Αγγλική Φιλολογία. Για εμένα ο δάσκαλος είναι ένα σημείο αναφοράς. Γι’ αυτό και κατέληξα ότι το θέμα δεν είναι η σχολή, αλλά ο δάσκαλος, άποψη που μεταφέρω τώρα στα νέα παιδιά που διδάσκω.

Ενημερώνομαι…
Για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης είναι ένα ευαίσθητο ον που παίζει με το νευρικό του σύστημα και την ψυχή του. Δεν είναι κλεισμένος σε ένα θερμοκήπιο. Πρέπει να αντιλαμβάνεται τη ζωή, να συνομιλεί με το σήμερα. Αν ξεκόψεις από την πραγματικότητα, ξεκόβεις και από το κοινό που έρχεται να σε δει.

Βλέπω…
Πολλές αλλαγές γύρω μου. Σήμερα τόσο το θέατρο όσο και η τέχνη πρέπει να έχουν λόγο στα πράγματα. Είναι και διέξοδος και αντίσταση και απάντηση σε ό,τι μάς συμβαίνει. Το δυστύχημα είναι ότι η Πολιτεία δεν το έχει κατανοήσει αυτό. Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Το είδαμε αυτό τον περασμένο χειμώνα: οι καλές παραστάσεις γέμισαν. Η σκηνή δεν είναι παρά μια αντανάκλαση της πραγματικότητας, ένας καθρέφτης, άλλοτε μεγεθυντικός και άλλοτε παραμορφωτικός.

Αγανακτώ…
Οπως είναι φυσικό, με τις περικοπές, την ανεργία, αλλά πέρα και πάνω από τα οικονομικά αγανακτώ με την καταπάτηση της αξιοπρέπειάς μας. Για εμένα αυτό είναι το πιο σημαντικό. Μπορούμε να επιβιώσουμε και με λιγότερα. Αλλωστε πόσες φορές οι ανάγκες μας δεν γιγαντώθηκαν από ένα ψεύτικο όνειρο; Οταν εξευτελίζονται οι αξίες, εκεί νιώθεις πραγματικά προσβεβλημένος.

Εξοργίζομαι…
Με την άποψη ότι όλοι οι ξένοι είναι κακοί. Με εξοργίζει και ο διπλανός μου, όπως με εξοργίζουν πολλά μικρά καθημερινά πράγματα. Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία. Πρέπει να κάνει ο καθένας μας ό,τι μπορεί. Ο πολιτισμός και η Παιδεία θα έπρεπε να βρίσκονται στο πρώτο πλάνο των αλλαγών. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τον ηγέτη για τη μεγάλη αλλαγή.

Προσπαθώ…
Να μην αποφεύγω το κέντρο της Αθήνας. Το έχω ζήσει, το ξέρω και αρνούμαι να νιώσω μετανάστης στην ίδια μου την πόλη. Γι’ αυτό και πηγαίνω συχνά στο κέντρο, μαζί με την πεντάχρονη κόρη μου, γιατί δεν θέλω να αποκοπεί από την πραγματικότητα.

Διαβάζω…
Πολύ συχνά, συνήθως το βράδυ. Αυτή την εποχή επέστρεψα πάλι στους κλασικούς. Ξαναδιαβάζω τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» του Ντοστογέφσκι. Παράλληλα ετοιμάζομαι για τον «Πατέρα» του Στρίντμπεργκ, τον οποίο θα σκηνοθετήσω του χρόνου στο Θέατρο Τέχνης, με τον Γιάννη Φέρτη. Και είμαι πολύ ευτυχής που συνεργάζομαι με έναν τόσο γενναιόδωρο και ανοιχτό άνθρωπο και ηθοποιό.

Υιοθετώ…
Τη φράση του Ναμπόκοφ για τον «Επιθεωρητή», ότι ξεκινά με μια αστραπή και τελειώνει με μια βροντή, ενώ όλη η υπόθεση εκτυλίσσεται ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Σαν κεραυνός. Ισως γιατί και εμείς σήμερα χρειαζόμαστε έναν κεραυνό.

πότε και πού:
«Ο Επιθεωρητής» του Νικολάι Γκόγκολ ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης σε μετάφραση Αρη Αλεξάνδρου, σκηνοθεσία και διασκευή Λίλλυς Μελεμέ, σκηνικά-κοστούμια Ελένης Δουνδουλάκη. Με τους Παναγιώτη Μπουγιούρη, Βασίλη Ανδρέου, Νικολέττα Βλαβιανού, Εύη Μητσοπούλου κ.ά. Τη Δευτέρα 23 Ιουλίου θα παιχτεί στο Θέατρο Πέτρας, στην Πετρούπολη (21.30). Πληροφορίες στο τηλ. 22310 33325.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk