Η εθελουσία έξοδος της Superwoman

Μεσούσης μιας κρίσης που σε κάνει να δένεσαι – οικειοθελώς – πισθάγκωνα επάνω στην εργασιακή σου καρέκλα, μια Ελληνίδα «που τα έχει όλα» (καθ’ ότι ανήκει σε μια συρρικνούμενη δημογραφική ομάδα, της επιτυχημένης επαγγελματία και μητέρας που εξακολουθεί να έχει τη δουλειά της, έναν υποστηρικτικό σύζυγο και την έξωθεν βοήθεια που χρειάζεται για να μεγαλώσει τα παιδιά της) σηκώνεται και φεύγει.

Η εθελουσία έξοδος της Superwoman | tovima.gr

Προ ημερών έλαβα ένα e-mail από μια συνάδελφο του εμπορικού τμήματος (σε διευθυντική θέση) που κοινοποιούσε την οικειοθελή αποχώρησή της από την εταιρεία έπειτα από «13 χρόνια γεμάτα εμπειρία, δημιουργία και εξέλιξη». «Σε μια περίοδο ουσιαστικών και βαθύτερων αλλαγών στις ζωές όλων μας, τώρα είναι η στιγμή που επιλέγω την αλλαγή των προτεραιοτήτων» ήταν η εξήγηση που έδωσε. Ητοι ήθελε να μείνει δίπλα στους γιους της (7 και 13 ετών). Μεσούσης μιας κρίσης που σε κάνει να δένεσαι – οικειοθελώς – πισθάγκωνα επάνω στην εργασιακή σου καρέκλα, μια Ελληνίδα «που τα έχει όλα» (καθ’ ότι ανήκει σε μια συρρικνούμενη δημογραφική ομάδα, της επιτυχημένης επαγγελματία και μητέρας που εξακολουθεί να έχει τη δουλειά της, έναν υποστηρικτικό σύζυγο και την έξωθεν βοήθεια που χρειάζεται για να μεγαλώσει τα παιδιά της) σηκώνεται και φεύγει. Προτάσσει μάλιστα ως αιτία αποχώρησης αυτό που σήμερα σε μεγάλες εταιρείες χρησιμοποιούν ως ευφημισμό για το «περάστε από το λογιστήριο»: για να βρεθεί δίπλα στην οικογένειά της.

Το e-mail συνέπεσε με το περιβόητο άρθρο «Γιατί οι γυναίκες ακόμη δεν μπορούν να τα έχουν όλα» της Αν-Μαρί Σλότερ, καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και πρώην αξιωματούχου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που διάβασα στο περιοδικό «Atlantic» και το οποίο πυροδότησε ποικίλα σχόλια. Η Σλότερ γράφει πώς μια Τετάρτη βράδυ, ενώ ρουφούσε σαμπάνια και επιδιδόταν σε small talk με ξένους επισήμους σε μια φαντασμαγορική δεξίωση που έδινε το ζεύγος Ομπάμα στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέπτεται τον 14χρονο γιο της, ο οποίος περνούσε μια πολυτάραχη εφηβεία, με κοπάνες από το σχολείο και σιωπηλή οργή. Αυτό ήταν για εκείνη το τελειωτικό χτύπημα. Εγκατέλειψε τη ζηλευτή θέση της στο υπουργείο Εξωτερικών, διακηρύσσοντας αυτό με το οποίο σε όλη την ως τότε ζωή της κονταροχτυπιόταν: «δεν μπορείς να τα έχεις όλα».

Στο άρθρο της η Σλότερ αναγνωρίζει πώς η ίδια και πολλές συνομήλικές της «superwomen» γαλούχησαν γενιές και γενιές γυναικών με το παντελώς ανεδαφικό φεμινιστικό δόγμα ότι καριέρα και οικογένεια συνδυάζονται αναίμακτα. Σε έναν καθαρά απολογητικό τόνο, η Σλότερ αναφέρει ότι με τα κηρύγματά της και τη δήθεν ανέφελη επαγγελματική της ανέλιξη σε αξιώματα που πολλές δεν τολμούσαν ούτε να ονειρευτούν, συνέβαλε ώστε «εκατομμύρια γυναίκες να νιώσουν ότι οι ίδιες φταίνε που δεν κατάφεραν να σκαρφαλώσουν τη σκάλα τόσο γρήγορα όσο οι άνδρες, έχοντας ταυτόχρονα οικογένεια και σπίτι…».

Η μέχρι πρότινος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου παραδέχεται τη δική της προσωπική αποτυχία και αποπειράται να εξηγήσει γιατί ακόμη και σήμερα στους περισσότερους τομείς η κορυφή παραμένει γένους αρσενικού. Μιλάει για ανελαστικά ωράρια, για το «κενό φιλοδοξίας» για το οποίο κατηγορούνται συχνά οι γυναίκες, για όλες εκείνες που ντρέπονται θανάσιμα να παραδεχτούν ότι δεν μπορούν να είναι στο μίτινγκ στις επτά το απόγευμα (γιατί ο μικρός έχει αύριο διαγώνισμα ή γιατί η μικρή έχει μπαλέτο), για αυτές που δεν ανεβαίνουν αγέρωχα στην κορυφή, αλλά παλεύουν πάνω σε μια σχοινένια ανεμόσκαλα με ένα νήπιο υπό μάλης.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το παράδειγμα που χρησιμοποιεί για να καταδείξει τις συνήθεις αντιδράσεις των εργοδοτών απέναντι στον «βαρετό» γονεϊκό ρόλο: «Ενας εργοδότης έχει δύο εξίσου ταλαντούχους και παραγωγικούς υπαλλήλους. Ο ένας, όταν δεν δουλεύει, προπονείται και τρέχει ως δρομέας μαραθωνίου. Ο άλλος μεγαλώνει δύο παιδιά. Τι υποθέσεις θα κάνει ο εργοδότης για τον μαραθωνοδρόμο;». Οτι σηκώνεται άγρια χαράματα κάθε μέρα και τρέχει μια-δύο ώρες προτού ακόμη φθάσει στο γραφείο, ότι είναι θηριωδώς πειθαρχημένος και διατεθειμένος να ξεπεράσει τα όριά του για έναν στόχο που μόλις αχνοφαίνεται στο τέρμα του δρόμου. Με αυτόν που μεγαλώνει δύο παιδιά, και τρέχει άνετα 40 χιλιόμετρα την ημέρα, δεν θα ασχοληθεί καν.

Ετρεξα να αποχαιρετήσω τη συνάδελφο. «Δεν είναι θυσία για τα παιδιά» με αφόπλισε με ένα λαμπερό χαμόγελο. «Είναι η δική μου προσωπική μου ανάγκη. Θέλω να είμαι εκεί τη στιγμή που με χρειάζονται, τη δική τους στιγμή, και όχι τη δική μου, έπειτα από 12 ώρες γραφείου».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk