Η ζωή με τον καύσωνα

Δεν είναι τρελοί μόνο οι Ρωμαίοι, είναι και αυτοί που πηγαίνουν στην παραλία μες στη ζέστη. Ειλικρινά αδυνατώ να τους καταλάβω. Δεν μπορώ να εντοπίσω την διασκέδαση ή την απόλαυση στο να ψήνεσαι κάτω από τον δυνατό ήλιο. Να δροσιστούμε, λέει. Πώς ακριβώς δροσίζεσαι όταν η θερμοκρασία έχει φτάσει τους 39 βαθμούς Κελσίου κι εσύ είσαι ξαπλωμένος μέσα σε ένα αηδιαστικό μείγμα ιδρώτα και αντηλιακού;

Δεν είναι τρελοί μόνο οι Ρωμαίοι, είναι και αυτοί που πηγαίνουν στην παραλία μες στη ζέστη. Ειλικρινά αδυνατώ να τους καταλάβω. Δεν μπορώ να εντοπίσω την διασκέδαση ή την απόλαυση στο να ψήνεσαι κάτω από τον δυνατό ήλιο. Να δροσιστούμε, λέει. Πώς ακριβώς δροσίζεσαι όταν η θερμοκρασία έχει φτάσει τους 39 βαθμούς Κελσίου κι εσύ είσαι ξαπλωμένος μέσα σε ένα αηδιαστικό μείγμα ιδρώτα και αντηλιακού;

Εντάξει, περί ορέξεως καρπουζόφλουδα θα μου πείτε. Συμφωνώ. Εξάλλου κι εγώ δεν είμαι πιο φυσιολογική. Βράζω στο δικό μου καζάνι και το ευχαριστιέμαι. Όπου καζάνι, φανταστείτε ένα γωνιακό δυάρι στον δεύτερο όροφο που το χτυπά ο ήλιος όλες τις ώρες. Με την ταράτσα από πάνω μου χωρίς μόνωση, έχω εξασφαλίσει ζεστό νερό καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αυτό είναι καλό. Κάνεις οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα αφού δεν χρειάζεται να ανάψεις θερμοσίφωνα. Κατά τ’ άλλα, επιβιώνω. Θα μπορούσα να είμαι πρωταγωνίστρια σε ντοκιμαντέρ του National Geographic. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.

Όταν νοίκιασα αυτό το διαμέρισμα πριν 6 χρόνια, ήταν Σεπτέμβριος. Ο καύσωνας αποτελούσε παρελθόν και δεν μπορούσα να φανταστώ πως ο χαρακτηρισμός Καζάνι που του είχα δώσει χαριτολογώντας, θα έφευγε από το αρχικό πλαίσιο της Κόλασης και θα κούμπωνε στην κυριολεξία.

Έπρεπε να φτάσει Ιούνιος για να συνειδητοποιήσω πως η βαθιά εισπνοή εκτός από το μακροβούτι, εξυπηρετεί και την ασφαλή είσοδο στο σπίτι. Η διαφορά θερμοκρασίας από το ισόγειο έως τον δεύτερο όροφο είναι μέχρι και σήμερα εντυπωσιακή. Βρίσκεσαι λίγα σκαλιά πριν την πόρτα μου και νιώθεις ήδη τα ντουβάρια να αχνίζουν. Μια ζέστη που σου κόβει την ανάσα και βαραίνει το στήθος σαν αμαρτία ανομολόγητη. Τον πρώτο καιρό, είχα επιστρατεύσει δύο ανεμιστήρες αλλά και πάλι δεν έλεγε να υποχωρήσει η αίσθηση του θανάτου που πλησιάζει. Ο καύσωνας ήταν, τότε, ο ιδανικός άνδρας. Με ταξίδευε σε εξωτικά μέρη, έκανε το κορμί μου να ιδρώσει και κυριαρχούσε στο μυαλό μου. Αν μπορούσε να μαγειρέψει, θα τον είχα ζητήσει σε γάμο.

Καθώς όμως τα χρόνια περνούσαν κι εγώ συνήθιζα το κλίμα του διαμερίσματός μου, οι δύο ανεμιστήρες έγιναν ένας κι η σχέση μου με τον καύσωνα ακολούθησε την τύχη παντρεμένου ζευγαριού. Πλέον, αδιαφορεί ο ένας για την ύπαρξη του άλλου και μαθαίνω τα νέα του μέσω τρίτων. Για την ακρίβεια, μέσω των δελτίων. Οι οδηγίες για το πώς μπορούμε να προφυλαχθούμε από τις υψηλές θερμοκρασίες αποτελούν πια μέρος της παράδοσής μας. Δίπλα στις επαναλήψεις του Ρετιρέ και τα σεμεδάκια της γιαγιάς. Πόση όμως επανάληψη μπορεί να αντέξει κάποιος; Όχι, η αλήθεια είναι πως δεν με ενδιαφέρει να μάθω την απάντηση. Αλλά θα ήθελα πολύ να ξέρω πώς αντέχετε τον καύσωνα. Ή πιο σωστά, πώς μπορείτε να τον απολαμβάνετε.

Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk