Tout va bien

Γράφουμε για να προστατευθούμε από το Πραγματικό. Απερίγραπτο καθώς είναι

Tout va bien | tovima.gr
Γράφουμε για να προστατευθούμε από το Πραγματικό. Απερίγραπτο καθώς είναι, κάμπτει τη γραφίδα ή την εκτρέπει και παραπλανά. Λίγες φορές, όσοι γράφουμε, έχουμε τo θάρρος να τα πούμε όλα. Ξέρουμε ότι όλα δεν λέγονται γιατί το Πραγματικό είναι απερίγραπτο. Επέρχεται όπως η κρίση ή ο καρκίνος και μας διαλύει. Αναβάλλουμε λοιπόν. Και το χειρότερο, επαναλαμβάνουμε. Λίγο οι δύσκολες συνθήκες, λίγο η ματαιοδοξία μας, λίγο η λεγόμενη αυτολογοκρισία στην υποτιθέμενη ελευθερία του λόγου, και να που το ουσιώδες παρακάμπτεται.
Ομολογώ πως δεν κατόρθωσα να γράψω αυτό που πρέπει εξάπαντος να ειπωθεί, κυρίως τώρα. Πρώτον, διότι θέτω συνεχώς το ερώτημα τι σημαίνει να γράφεις. Δεύτερον, γιατί διαπιστώνω πως η δημόσια σφαίρα και κυρίως η γλώσσα, με πετάνε συνεχώς έξω. Η ειρωνεία στην οποία συχνά καταφεύγω με εξυπηρετεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το πλαίσιο της επιφυλλίδας μου (υπέρτιτλος, τίτλος, φωτογραφία). Με αυτήν όμως την παρεργονική λογική στην οποία υποκύπτουν πολλοί – το ότι δηλαδή το «πλαίσιο» αξίζει περισσότερο από το άρθρο – η εφημερίδα επικρατεί. Αντανακλά το κύρος της στους αρθρογράφους. (Ισχύει σπανιότερα και το αντίστροφο.)
Πολλές φορές διαβάζοντας ένα καλό ρεπορτάζ των μονίμων συντακτών της εφημερίδας, αναγνωρίζω τη ματαιότητα των μακροσκελών αναλύσεων. Ποιος θα σχολίαζε επιτυχέστερα την τύχη του πολιτισμού στη χώρα μας από τον τίτλο του «Βήματος» (1.7.2012) για τον νέο υπουργό Πολιτισμού: «Ο Τζαβάρας, ο Μπαχ και ο … Μπαντιού»; Και τι άλλο θα πρόσθετε κανείς για τους ανέργους πρώην βουλευτές του ΠαΣοΚ από τη λακωνική λεζάντα στην ολόσωμη φωτογραφία της κυρίας Καϊλή: «Ασχολείται προς το παρόν με την ολοκλήρωση του διδακτορικού της»; Οπότε, προσθέτω, ποιος ο λόγος να μοιράζονται κάθε βδομάδα από το «Βήμα» δωρεάν «Τα απαγορευμένα ερωτικά αριστουργήματα»;
Εχοντας και εγώ την αρρώστια του Μπαρτ να «βλέπω» τη γλώσσα, νιώθοντας δηλαδή τον εαυτό μου περισσότερο ως ηδονοβλεψία παρά ως οδηγητή, δεν θα μπορούσα παρά να ψάχνω συγχρόνως, όχι τόσο για να βρω τη «σωστή» λέξη, όσο για να αποφύγω την «κουτή». Το ζήτημα είναι ότι και οι νέοι έχουν κουραστεί, όπως και εγώ, από τα περισπούδαστα, «σωστά» και «κουτά», κατά τεκμήριο, κείμενα των ηλικιωμένων. Βαρέθηκαν την επαναλαμβανόμενη γνωσιολογία αναγνωρίζοντας ότι η γνώση επειδή γίνεται αποδεκτή ως εξουσία, δεν μπορεί παρά και να καταπολεμηθεί ως πλήξη. Πλήττω και πλήττομαι όμως εξίσου και από τα δίπολα της άρχουσας (πνευματικής) τάξης, η κρίση της οποίας προηγήθηκε της οικονομικής. Δεν πήρα το μάθημα του ορθώς σκεπτόμενου. Οπότε, πώς να μη χρησιμοποιώ κατά κόρον το πρώτο ενικό; Αλλά αφού η υποκειμενικότητα μετατίθεται συνεχώς σε άλλη θέση, ήδη αθετημένη από την αθετημένη εποχή, γιατί να μη προσυπογράψω και εγώ τη θέση του Ρεμπό: «το εγώ είναι άλλος»;
Ενας «άλλος» λοιπόν χορογράφος, ο Αλέν Μπυφάρ, που είδα χάρη στον Γιώργο Λούκο για δεύτερη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών, άφηνε να ακουστεί διακριτικά στο έργο του «Tout va bien» ένας παλιός αντιμιλιταριστικός σκοπός στο μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταφράζω τα λόγια του, όπως-όπως: «Στρατιώτες, στρατιώτες, απ’ όπου κι αν έρχεστε, αν ακόμη περπατάτε, όλα πάνε καλά».
Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης στρατεύθηκαν;

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk