Στήριγμα δεν θα βρεις πουθενά

Στήριγμα δεν θα βρεις πουθενά | tovima.gr

Έρχονται κάποιες στιγμές που καλείσαι να αρχίσεις τα πάντα από την αρχή…Που καταρρέεις εσύ και όλο το μικροσύμπαν στο οποίο ζεις και πρέπει να ανασυσταθείς πάλι ΜΟΝΟΣ…Στήριγμα , δυστυχώς, δεν θα βρεις πουθενά. Κάποιοι δεν συμμερίζονται όσα νιώθεις, κάποιοι σε θεωρούν υπερβολικό, κάποιοι δεν θέλουν άλλοι , απλώς, δεν μπορούν. Όλα αυτά , όμως, περιττεύουν…

Εκείνο που μετράει είναι να αντλήσεις δύναμη από το δικό σου ψυχικό δυναμικό. Ο Καβάφης στο Che fece…il gran rifiuto «Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τοχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και την πεποίθησί του» Πόσο εύκολο , όμως, είναι να πεις αυτό το Ναι… Ναι θα ξαναρχίσω…Ναι μπορώ τα πάντα…Ναι…Ναι…Ναι… Άνθρωποι είμαστε…

Πόσα , άραγε, μπορούμε να αντέξουμε; Περικοπές, γκρίνια, μιζέρια, ματαιωμένα όνειρα, απαισιοδοξία, αναξιοκρατεία, αδικία, απληστία…Μπορώ ώρες να απαριθμώ τέτοια ουσιαστικά. Όταν τα συνειδητοποιήσεις όλα αυτά και αντιληφθείς πως είναι μια πραγματικότητα την οποία σιχένεσαι και στην οποία , εν τούτοις, ζεις, ανατρέφεις τα παιδιά σου, σχεδιάζεις ένα μέλλον που στο γκρεμίζουν σιγά-σιγά , τότε καταρρέεις…Μα αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που θα κληθείς να πεις Ναι εγώ μπορώ και θα συνεχίσω. Ένα Ναι γεμάτο τσαμπουκά αλλά όχι αυθάδεια. Κάποτε ένας καθηγητής μου στο αμφιθέατρο μας είπε πως ένα από τα συνθήματα του περίφημου Μάη του ’68 ήταν «αν όχι εμείς, ποιοι, αν όχι τώρα, πότε;»

Ο καθένας από εμάς πρέπει να αναλάβει δράση και ευθύνες, να παλέψει από το δικό του μέτωπο για το κοινό καλό. Είναι δύσκολο, σίγουρα, διότι δεν τα «έφαγαν» όλοι, δεν εξαπάτησαν όλοι. Το κράτος έχει καταρρεύσει, συνάμα με την βάρκα ,όμως, βουλιάζει και το πλήρωμα. Η αισιοδοξία είναι πολύ δύσκολο να αναδυθεί μέσα σε αυτό το εθνικό «μακελειό». Κι εγώ, ως εκκολαπτόμενη εκπαιδευτικός, βλέπω το μέλλον μου αβέβαιο, αν όχι δυσοίωνο. Βλέπω να γίνονται περικοπές σε μισθούς που τόσε χρόνια οι προηγούμενες γενιές πάσχιζαν για να αυξήσουν λίγο-λίγο. Βλέπω τα πτυχία που αποκτώ και οι μόχθοι των γονέων μου να μην γίνονται αντικείμενα σεβασμού.

Ξέρω , εκ των προτέρων, πως ο μελλοντικός εργοδότης μου –το Δημόσιο- δεν θα με σεβαστεί. Γνωρίζω , πως μπήκα στη σχολή μου με άλλα δεδομένα και θα τελειώσω , παίρνοντας πτυχίο σε ένα αμφιθέατρο όπου στους τοίχους αναγράφεται «Πήρες πτυχίο;Και τώρα είσαι άνεργος!». Παρ’ όλα αυτά θα προσπαθήσω και θα παλέψω για το καλό του τόπου, της οικογένειας μου –που με αυτές τις αρχές με μεγάλωσε-, το δικό μου καλό και των απογόνων μας.

Η κατάσταση είναι αυτή (θεωρώ πως περαιτέρω προσδιορισμοί περιττεύουν , αφού όλοι την έχουμε βιώσει έμπρακτα). Πάνω , όμως, σε αυτή την σάπια βάση ας ανασυσταθούμε. Τώρα καταρρεύσαμε..Πιο χαμηλά δεν πάει.Ας πούμε Ναι «πάμε απ’την αρχή» όπως λέει κι ένας στίχος…

Φοιτήτρια Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk