Οι νέοι φίλοι του ελεύθερου κάµπινγκ

Πριν από µερικά χρόνια στη συνείδηση των περισσοτέρων υπήρχαν δύο κατηγορίες ανθρώπων που έκαναν ελεύθερο κάµπινγκ: γερµανοί τουρίστες που αλώνιζαν την Ελλάδα µε τροχόσπιτα φιλοδοξώντας να γίνουν «ένα µε τη φύση» και εναλλακτικοί νεολαίοι που συζητούσαν για τον Μπακούνιν καπνίζοντας στριφτά τσιγάρα γύρω από τη φωτιά. Και τα δύο στερεότυπα έχουν πλέον καταρριφθεί πανηγυρικά. Οι πιο απρόσµενοι άνθρωποι επιλέγουν να περάσουν το καλοκαίρι τους σε µια σκηνή δίπλα στο κύµα.

Παρά το γεγονός ότι η χώρα µας είναι ιδανική λόγω κλίµατος και γεωγραφικών συνθηκών για οποιουδήποτε είδους κατασκήνωση, ακόµη και το οργανωµένο κάµπινγκ δεν έγινε ποτέ πραγµατικά δηµοφιλές για τους Ελληνες. Η καταπληκτική 80s σειρά «Στο κάµπινγκ» δεν ήταν αρκετή για να πείσει τον µέσο Eλληνα να περάσει το καλοκαίρι του σε µια σκηνή. Σύµφωνα µε την Πανελλήνια Ενωση Ιδιοκτητών Επιχειρηµατιών Κάµπινγκ, η συντριπτική πλειονότητα (πάνω από 80%) όσων διανυκτέρευσαν στα ελληνικά κάµπινγκ ήταν ξένοι.

Τι άλλαξε; Σίγουρα µεγάλο ρόλο έχει παίξει η οικονοµική κρίση, καθώς και η γενικότερη στροφή της τελευταίας δεκαετίας προς τη φύση και τον οικοτουρισµό. Σε µια αστική πραγµατικότητα που γίνεται όλο και πιο εξοντωτική, το ελεύθερο κάµπινγκ – φθηνό και µε ελάχιστη προετοιµασία – µοιάζει µε µια ιδανική επιστροφή στη θάλασσα και στη φύση.

Υπάρχει βέβαια µια µικρή πλην σηµαντική λεπτοµέρεια: το ελεύθερο κάµπινγκ είναι παράνοµο. Στην πράξη, βεβαίως, όλα εξαρτώνται από τη στάση της τοπικής κοινωνίας: στον Ρούκουνα της Ανάφης, που έχει γίνει αρκετά δηµοφιλής προορισµός για ελεύθερο κάµπινγκ, πρόπερσι η Αστυνοµία έδιωξε τους ελεύθερους κατασκηνωτές κακήν κακώς. Πέρυσι βρέθηκε µια πιο συµβιβαστική λύση για να καλύψει τις ανάγκες των ελεύθερων campers: φτιάχτηκαν ντουζιέρες και η παραλία χωρίστηκε στα δύο µε µία ταµπέλα – οι σκηνές επιτράπηκαν µόνο στη µισή παραλία. Παρόµοιο παράδειγµα είναι και η Τήλος, όπου το ελεύθερο κάµπινγκ γίνεται µε την έγκριση των ντόπιων, οι οποίοι έχουν φτιάξει από τουαλέτες µέχρι ντουζιέρες. Οι υπόλοιποι κλασικοί προορισµοί «παίζονται» από χρονιά σε χρονιά – ανάµεσά τους ο Καϊάφας στην Πελοπόννησο, η Σούγια στην Κρήτη, η Νίσυρος, η Ελαφόνησος και το Κουφονήσι.

Ο Θανάσης Παγώνης, business analyst σε ναυτιλιακή εταιρεία, µεγάλωσε κάνοντας κάµπινγκ – η οικογένειά του ήταν από τις λίγες που είχαν τροχόσπιτο και γύριζαν όλη την Ελλάδα. Μεγαλώνοντας, έχει πάει µε τους φίλους του από την Ελαφόνησο ως τη Γαύδο. «Εχω συνηθίσει από παιδί να κοιµάµαι κάτω ή σε σκηνή. Προτιµάω το ελεύθερο κάµπινγκ στο βουνό – έχω κατασκηνώσει µέχρι και στην κορυφή της Γκιώνας – απλώς δεν µπορείς να καθήσεις πολύ, ενώ σε µια παραλία κάθεσαι πολλές µέρες. Με το ελεύθερο όλη η έννοια του πολιτισµού αλλάζει στο µυαλό σου, έρχεσαι πιο κοντά στη φύση. Μου αρέσει που το προτιµούν και άλλοι πλέον. Εχει µεγαλώσει το εύρος κοινωνικών οµάδων, βλέπεις ανθρώπους που έχουν συνηθίσει αλλιώς να το δοκιµάζουν. Για µένα το ελεύθερο είναι να πηγαίνεις κάπου που δεν το ξέρει κανένας. Αν έχεις άλλες 10 σκηνές γύρω σου, δεν είναι ακριβώς ελεύθερο. ∆εν το λέω µε την έννοια της σκληραγωγίας, αλλά το όλο νόηµα είναι να είσαι περικυκλωµένος από τη φύση».

Το ίδιο ακριβώς ισχυρίζεται και ο Στάθης Μητρόπουλος, γραφίστας µε δικό του γραφείο που ξεκίνησε να κάνει ελεύθερο κάµπινγκ για πρώτη φορά πριν από 10 χρόνια στο Κεδροδάσος της Κρήτης σε µια παραλία «αποκοµµένη, ήθελες µισή ώρα περπάτηµα για να φτάσεις οπουδήποτε». Από τότε πηγαίνει ανελλιπώς κάθε χρόνο. «Yπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που κάνουν ελεύθερο κάµπινγκ: αυτοί που πάνε για πέντε µέρες κι αυτοί που πάνε κι αράζουνε δύο µήνες κάπου και φτιάχνουν έναν µίνι οικισµό, οι οποίοι είναι λίγο πιο προστατευτικοί µε τον χώρο τους. Συνήθως όποιος έχει κατασκηνώσει πριν από σένα θεωρείται παλιός κι εσύ είσαι ο νέος. Νοµίζω, πάντως, ότι βλέπεις ανθρώπους όλων των ειδών πια. Εµένα µου αρέσει τόσο λόγω της επαφής µε τη φύση, όταν κοιµάσαι κάτω από ένα δέντρο νιώθεις ότι επιστρέφεις εκεί που έπρεπε να είσαι εξαρχής. Συνειδητοποιείς ότι όλο αυτό που ζούµε είναι µια επινόηση, είµαστε φτιαγµένοι για να κοιµόµαστε κάτω από ένα δέντρο και όχι µέσα σε ένα διαµέρισµα».

Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk