Η ισπανική όπερα της… τεσσάρας

Για ορισμένους η όπερα είναι ένα βαρετό είδος μουσικής. Ακόμη χειρότερα κάποιοι θεωρούν

Η ισπανική όπερα της… τεσσάρας | tovima.gr

Για ορισμένους η όπερα είναι ένα βαρετό είδος μουσικής. Ακόμη χειρότερα κάποιοι θεωρούν ότι το κορυφαίο μουσικό θεατρικό είδος δεν είναι παρά ένα τσούρμο χοντροί, ντυμένοι με παρδαλά κουστούμια, που ουρλιάζουν για δύο ώρες και κάτι…Για αυτούς ίσως η αποθέωση της μουσικής είναι ο Λευτέρης Πανταζής, ο Νίκος Βέρτης ή έστω ο Τόλης Βοσκόπουλος.

Απόψεις… Οπως απόψεις και διαφορετικές οπτικές γωνίες υπάρχουν και για το ποδόσφαιρο. Το είχε εκφράσει πολύ παραστατικά ο εγκέφαλος της Μπαρτσελόνα και της εθνικής Ισπανίας Τσάβι σε συνέντευξή του σε βρετανική εφημερίδα πριν από ένα χρόνο. «Στο Λίβερπουλ όταν ο Τζέιμι Κάραγκερ (σ.σ. εμβλητικός αμυντικός των Κόκκινων) αποκρούει την μπάλα και την στέλνει στην εξέδρα οι οπαδοί της παραληρούν από ευτυχία. Αν αυτό το κάνει ο Πουγιόλ (σ.σ. κεντρικός αμυντικός και αρχηγός της Μπαρτσελόνα) στο Καμπ Νου θα αποδοκιμαστεί. Η φιλοσοφία η δική μας είναι διαφορετική. Εμείς αγαπάμε την μπάλα και θέλουμε να την έχουμε πάντα δική μας. Να είμαστε οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού».
Βασισμένη σε αυτή τη φιλοσοφία του «τίκι τάκα», του αδιάκοπου passing game, εξαντλητικού για τον αντίπαλο, που εφάρμοσε με αριστουργηματικό τρόπο η Μπαρτσελόνα, η εθνική Ισπανίας κατεγράφη σαν η μοναδική ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου που κατάκτησε τρεις σερί διεθνείς τίτλους (EURO 2008, Μουντιάλ 2010, EURO 2012) και αναμετράται ήδη με την περίφημη Βραζιλία του 1970 για τον τίτλο της κορυφαίας ομάδας όλων των εποχών. Η εμφατική νίκη της με 4-0 επί απρόσμενα εντυπωσιακής μέχρι τον ημιτελικό Ιταλίας διέλυσε κάθε αμφιβολία για την αποτελεσματικότητα του ισπανικού στυλ παιχνιδιού.
Κάποιοι πριν τον τελικό είχαν προλάβει να «ενταφιάσουν» το στυλ της Ισπανίας, ως ιστορικά ξεπερασμένο, ως βαρετό, κουραστικό, μονότονο. Η απάντηση της «Λα Ρόχα» ήταν εκκωφαντική και ξαναθέτει ενώπιον όσων βιάστηκαν να μιλήσουν για «το τέλος (της ισπανικής) ιστορίας» τα σκληρά ερωτήματα για το πώς μπορεί να νικηθεί μια ομάδα που συνδιάζει την απαράμιλλη ατομική τεχνική με το κυριαρχιακό παιχνίδι, τον αυτοματισμό της ομαδικής κίνησης με την ιδιοφυή ατομική πρωτοβουλία.
Ορισμένοι κατηγόρησαν την Ισπανία ακόμη και για «τικι τακανάτσιο», υποννοώντας ότι η συνεχής κυκλοφορία της μπάλας αποτελεί μιας μορφής κατενάτσιο. Κατηγορούν δηλαδή τη δις πρωταθλήτρια Ευρώπης για την αδυναμία των αντιπάλων της να της αποσπάσουν την μπάλα! Πρωτότυπο αλλά όχι επαρκές για να δώσεις πραγματικές απαντήσεις εντός αγωνιστικού χώρου για τα προβλήματα που σου θέτει η Ισπανία.
Είναι αλήθεια ότι, όπως και η όπερα, το παιχνίδι της Ισπανίας έχει τα «ήρεμα» μέρη του, αυτά στα οποία «κτίζεται» το σενάριο, και τις κορυφώσεις του, τις επιθέσεις, τις εξορμήσεις στην αντίπαλη εστία για το γκολ, την απογείωση της δραματουργικής δράσης. Οπως και στην όπερα έτσι και στις παραστάσεις της «Λα Ρόχα» όλα αυτά είναι αλληλένδετα, αποτελούν μέρη ενός συνόλου που δεν μπορεί να το ένα να υπάρξει χωρίς το άλλο.

Οπως είναι εξίσου αλήθεια ότι οι αρτίστες της Ισπανίας δεν μπορούν να αποδόσουν το ίδιο σπουδαία σε κάθε εμφάνισή της. Πολύ περισσότερο όταν προέρχονται από μια τερατωδώς κοπιαστική περίοδο στη διάρκεια της οποίας, οι παίκτες της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ, των δύο ομάδων που αποτελούν τη βάση τους (στην αρχική ενδεκάδα του τελικού υπήρχαν έξι παίκτες της Μπάρσα και και τέσσερις των Μερένχες), έπαιξαν σχεδόν 60 (!) ματς διεκδικώντας πρωτάθλημα, κύπελλο και Τσάμπιονς Λιγκ.

Ηταν αναμενόμενο ότι η εθνική Ισπανίας προσπάθησε, καταβάλλοντας τον μικρότερο δυνατό αντίτιμο δυνάμεων, να φθάσει μέχρι τον τελικό. Εκεί όπου έδωσε την πλέον μεγαλειώδη παράστασή της γράφοντας για μια ακόμη φορά ιστορία, με τον δικό της καλλιτεχνικό και πειστικό τρόπο. Υπογράφοντας ακόμη ένα αριστούργημα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk