Γιατί αντιπαθούμε τους πολιτικούς;

Είναι ωραίο πράγμα να δίνεις. Δεν είσαι απαραίτητα καλός άνθρωπος όταν το κάνεις. Αισθάνεσαι όμορφα, νιώθεις πως προσφέρεις, εισπράττεις συμπάθεια, φαίνεσαι πολύ καλό παιδί στο τέλος της ημέρας. Το να δίνεις δεν είναι κάτι ανιδιοτελές – αλλά, και πάλι, τι είναι;

Γιατί αντιπαθούμε τους πολιτικούς; | tovima.gr

Είναι ωραίο πράγμα να δίνεις. Δεν είσαι απαραίτητα καλός άνθρωπος όταν το κάνεις. Αισθάνεσαι όμορφα, νιώθεις πως προσφέρεις, εισπράττεις συμπάθεια, φαίνεσαι πολύ καλό παιδί στο τέλος της ημέρας. Το να δίνεις δεν είναι κάτι ανιδιοτελές – αλλά, και πάλι, τι είναι;

Το πρόβλημά μας, όμως, είναι πιο επείγον από τα συναισθήματα και τη φιλοσοφία της ανιδιοτέλειας. Το πρόβλημα είναι τι γίνεται σε μια σχέση όταν δεν έχεις τίποτα να δώσεις πια: χωρίζεις. Αυτό που ζούμε σε μια συλλογική ερωτική απογοήτευση για πρώτη φορά μετά τον Εμφύλιο. Η εποχή όπου ένας υπουργός, ένας βουλευτής, ένας οποιοσδήποτε πολιτευτής δεν μπορεί να υποσχεθεί πολλά. Μπορεί μόνο να πάρει.

Ολοι αυτοί που ένιωσαν σε κάποια στιγμή της ζωής τους τόσο πλήρεις ώστε άφησαν τη δημιουργία για τη διοίκηση, όλοι όσοι θυσιάζονται για το κοινό καλό, όλοι οι πολιτικοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτε άλλο εκτός από σάλια. Είναι εδώ για να πάρουν πίσω κεκτημένα. Δεν φταίνε αυτοί, αν μπορούσαν θα έδιναν ποσοστά από αυτά που διαχειρίζονται, το ξέρουν καλά άλλωστε: έτσι κυλάει το λάδι στη μηχανή του συστήματος.

Δεν μπορούν να δώσουν, γιατί ισχύει κάτι πολύ ισχυρότερο από τα μικροκομματικά τους συμφέροντα: ο τρόπος με τον οποίο γυρίζει η οικονομία. Πολύ πιο πολύπλοκος από την πόλωση των ημερών, σίγουρα όχι δίκαιος, αλλά αυστηρός, ακριβής και άτιμος νόμος. Παρ’ όλα αυτά, νόμος.

Και γι’ αυτό μας εκνευρίζουν. Για τους ετεροχρονισμένους, ιδιοτελείς, λάθος λόγους. Οχι επειδή εδώ και χρόνια ζούμε σε μια χώρα που διοικούνταν με όρους καφενείου μεθυσμένου καφετζή, όχι γιατί φορούσαν γραβάτες παίζοντας ένα επαρχιώτικο τηλεοπτικό σόου, όχι γιατί μοίραζαν μισθούς για οικογενειακές ψήφους, ούτε επειδή ήταν τόσο κοντόφθαλμοι που δεν επένδυσαν ποτέ σε κάτι περισσότερο από το μεθαύριο.

Σαν προδομένοι εραστές, απελπισμένοι, βάφουμε τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσαν και θυμόμαστε τις κακές στιγμές της σχέσης. Μας εκνευρίζουν επειδή δεν έχουν να μας δώσουν, επειδή το πάρτι έληξε και κάποιος πρέπει να μαζέψει τα αποτσίγαρα. Το λέει ο νόμος.

Πριν από λίγες ημέρες το πρόβλημα του ταξιτζή δεν ήταν ο νόμος. Ηταν το μέλλον. Αργά το βράδυ, σνομπάροντας ένα απαγορευτικό, λίγο προτού χαιρετήσει, χωρίς διάθεση για αποδείξεις και άλλες τέτοιες πολυτέλειες «εδώ που φτάσαμε», σχεδόν μονολογούσε κουμπώνοντας τις ταχύτητες χωρίς συμπλέκτη. «Τον ψήφισα αυτόν τον αντιμνημονιακό, αλλά αποδείχθηκε μπούλης. Τώρα θα ψηφίσω τον άλλον. Δεν τον γουστάρω, αλλά θα το ρίξω μνημονιακά. Φοβάμαι, τι να κάνω;». Σε αυτό δεν πρωτοτύπησε. Και αυτός φοβόταν όπως όλοι μας, λίγο πριν από το τέλος εποχής. Αυτή η αμήχανη αίσθηση φόβου όπου δεν ξέρεις για τι ακριβώς να προσπαθήσεις, τη στιγμή που τα περισσότερα φαίνονται μάταια.

Κάποτε όλα αυτά θα τελειώσουν. Ο ταξιτζής, όπως και όλοι μας, θα βαρεθεί να φοβάται και θα βρεθεί απέναντι στη νέα πραγματικότητα. Προφανώς, με ευρώ θα είναι μια καλύτερη πραγματικότητα από τις δραχμές. Αλλά και πάλι μίζερη θα είναι. Σε κάθε περίπτωση, θα θέλει προσπάθεια. Οχι άλλο λαϊκισμό, κανονική δουλειά, λιγότερα μετεμφυλιακά (του παλιού Εμφυλίου, όχι του δικού μας, του σύγχρονου) συμπλέγματα, αίσθηση δημιουργίας, όχι άλλη πόλωση.

Οταν μάθουμε το νόμισμα με το οποίο θα συνεχιστεί, καλό θα είναι να σκεφτούμε και τον τρόπο. Ποιοι θα διοικήσουν; Ο Αντώνης Σαμαράς, που μιλάει ευρωπαϊκά, αλλά φέρεται επαρχιώτικα; Ο Αλέξης Τσίπρας; Που κακώς κατηγορείται ότι δεν ξέρει καλά αγγλικά – φτηνός λαϊκισμός των επικριτών του – ενώ θα έπρεπε να κατηγορείται επειδή δεν μιλάει συγκεκριμένα. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος; Και αυτός ο ίδιος δεν φαίνεται να το πιστεύει – και, αν μη τι άλλο, μοιάζει να θαυμάζει αρκετά τον εαυτό του. Τα παρακλάδια του συστήματος; Οι Φιλελεύθεροι, οι οποίοι μιλάνε πολιτισμένα για μεταρρύθμιση την ώρα που αδυνατούν να ρυθμίσουν τα του οίκου τους; Το ΚΚΕ, που αποφεύγει τις κυβιστήσεις των άλλων απλά και μόνο επειδή ζει σε ένα ιδεολογικό τσιμέντο; Παρακολουθώντας τον θίασο των τελευταίων ημερών, συνειδητοποιούμε πως αν υπάρχει πρόβλημα στο stand-up comedy στην Ελλάδα – που υπάρχει – είναι επειδή «οι σοβαροί» δεν χρειάζονται κάποιον έξυπνο να τους εξευτελίσει – είναι βιρτουόζοι στο να το κάνουν μόνοι τους.

Η πολιτική δεν είναι μόδα για να ασχολούνται οι ταξιτζήδες αντί να ακούνε αθλητικό ραδιόφωνο. Δεν είναι τρόπος φλερτ (στα μπαρ το τι θα ψηφίσεις είναι το νέο «έρχεσαι συχνά εδώ;»). Η πολιτική είναι καθημερινότητα, τρόπος ζωής. Οχι η κομματοκρατία, όχι οι διορισμοί, αλλά μια καθημερινή μάχη απέναντι στους φαιδρούς. Και η γενιά που θα χτίσει επάνω στα συντρίμμια του παρελθόντος αυτό θα πρέπει να μην ξεχάσει, ακόμη και αν βρει έξτρα ευρώ ή δραχμές: Να μη δώσει ποτέ ξανά ανοχή σε κανέναν μέτριο στον ρόλο του καλού. Εδώ που φτάσαμε, είναι ό,τι πιο ανιδιοτελές μπορεί να δώσει κανείς.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino στις 27/5/2012

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk