Στο Ζάππειο μια μέρα…

Τριάντα τρία χρόνια έκλεισαν χθες, 28 Μαΐου, από την ημέρα που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε στο Ζάππειο την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ: ήταν το μέγα επίτευγμα μιας ολόκληρης ζωής, αφιερωμένης σε αυτόν τον σκοπό, στο να υπερνικήσει η Ελλάδα τη «γεωγραφία» της και να «μετατεθεί» από το βαλκανικό παρελθόν στο ευρωπαϊκό μέλλον. Ηταν ένα επίτευγμα που ο Καραμανλής πέτυχε μόνος ουσιαστικά εναντίον όλων μέσα στη χώρα και πολλών εκτός αυτής.Και, τελικά, ακριβώς εκεί ίσως να βρίσκεται το «μυστικό» της τωρινής καταστροφής: στη μοναχικότητα… Η καθόλου φιλική προς την Ευρώπη διάθεση εκφράστηκε στα χρόνια που ακολούθησαν κυρίως από το ραγδαία ανερχόμενο τότε ΠαΣοΚ, το οποίο είχε αποχωρήσει από τη συνεδρίαση της Βουλής για την κύρωση της συμφωνίας ένταξης.

Στο Ζάππειο μια μέρα… | tovima.gr

Τριάντα τρία χρόνια έκλεισαν χθες, 28 Μαΐου, από την ημέρα που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε στο Ζάππειο την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ: ήταν το μέγα επίτευγμα μιας ολόκληρης ζωής, αφιερωμένης σε αυτόν τον σκοπό, στο να υπερνικήσει η Ελλάδα τη «γεωγραφία» της και να «μετατεθεί» από το βαλκανικό παρελθόν στο ευρωπαϊκό μέλλον. Ηταν ένα επίτευγμα που ο Καραμανλής πέτυχε μόνος ουσιαστικά εναντίον όλων μέσα στη χώρα και πολλών εκτός αυτής… Και, τελικά, ακριβώς εκεί ίσως να βρίσκεται το «μυστικό» της τωρινής καταστροφής: στη μοναχικότητα…

Η καθόλου φιλική προς την Ευρώπη διάθεση εκφράστηκε στα χρόνια που ακολούθησαν κυρίως από το ραγδαία ανερχόμενο τότε ΠαΣοΚ, το οποίο είχε αποχωρήσει από τη συνεδρίαση της Βουλής για την κύρωση της συμφωνίας ένταξης. Το ΠαΣοΚ σεβάστηκε τελικά το «γράμμα» της ένταξης, αλλά, καθόλου, το πνεύμα της: κάθε άλλο παρά συνέβαλε στη λογική μιας ευρωπαϊκής Ελλάδας. Δυστυχώς, η «επιτυχία» του ήταν τέτοια, που, σταδιακά, μπόλιασε με τη λογική της πρώτης εποχής του το σύνολο σχεδόν του ελληνικού πολιτικού κόσμου, όχι τόσο στη ρητορική όσο στην ουσία. Ο τρόπος λειτουργίας του κράτους που τέθηκε από το 1981 και μετά σε εφαρμογή, η αντίληψη για την αποστολή του και τη σχέση πατρωνίας με κάθε δραστηριότητα στον τόπο, έγινε απόλυτα κυρίαρχος και εμπότισε τους πάντες.

Τελικά, κακά τα ψέματα, η Ελλάδα ουδέποτε επιδίωξε στα σοβαρά να πάρει τον ευρωπαϊκό δρόμο. Ακόμα και τα χρήματα που εισέρρευσαν στη χώρα μοιάζει να έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό, καθώς κατά μέγα μέρος τους έγιναν βορά ενός πολυπλόκαμου διακομματικού συστήματος ανάξιου να ονομάζεται κράτος που περίπου ουδέν το ευρωπαϊκό είχε να επιδείξει.

Κάποτε, όλα αυτά τελειώσανε. Και τελειώσανε βίαια. Δυστυχώς, το τέλος τους συνέπεσε ιστορικά με την προσπάθεια της Γερμανίας να κυριαρχήσει στην Ευρώπη: έτσι η Ελλάδα με τις τρομερές της ευθύνες έγινε το επίκεντρο και ο αδύναμος κρίκος μιας πολύ ευρύτερης κρίσης που την ξεπερνούσε κατά πολύ. Εγινε το σκαλί πάνω στο οποίο πάτησε μια πολύ μεγάλη προσπάθεια μείζονος γεωπολιτικής ανακατάταξης, ο πυλώνας «νομιμοποίησής» της. Και το θλιβερό ιστορικό οξύμωρο ήταν ότι στα δύο χρόνια αυτής της κρίσης, το ίδιο εκείνο σύστημα που έφερε τη χώρα ως εδώ, σε πλήρη διακομματική σύνθεση εξουσίας, ήταν επίσης εκείνο που υποτίθεται ότι προσπάθησε στη συνέχεια να τη διασώσει, χωρίς, φυσικά, στα δύο αυτά και πλέον χρόνια, να πειράξει τίποτα από το τερατούργημα που το ίδιο δημιούργησε, σκοτώνοντας όμως ό,τι άλλο υπήρχε στη χώρα και δεν ήταν προϊόν και εξάρτημα του κομματικού κράτους… Ακριβώς πάνω σε αυτή τη διαδικασία, φούντωσαν δυνάμεις που τώρα διεκδικούν την εξουσία: ο βαθιά αντιευρωπαϊκός βίος και πολιτεία του δικομματισμού, με την καταστροφή και την αδικία που έφεραν στη χώρα τους έδωσε δύναμη. Τώρα, τις κατηγορεί εκείνες ως επικίνδυνες για την ευρωπαϊκή Ελλάδα: αληθές ή όχι, πόσο πειστικό μπορεί να είναι όλο αυτό σε μια ρημαγμένη κοινωνία;…

Τελικά, το γεγονός ότι ο Καραμανλής ήταν μόνος στον αγώνα του να βάλει την Ελλάδα στην Ευρώπη είχε πολύ βαθύτερη και μεγαλύτερη σημασία από όση πιστεύαμε. Οι πλατιές δυνάμεις που δεν ήθελαν αυτή την πορεία, και που, στη συνέχεια, την εκμεταλλεύθηκαν με κάθε τρόπο όχι υπέρ της χώρας αλλά υπέρ των δικών τους συμφερόντων, βρήκαν τον τρόπο και πήραν την «εκδίκησή» τους: την υπονόμευσαν τόσο βαθιά, που, περίπου, τη σκότωσαν… Η «ιστορία» πήρε τη φοβερή εκδίκησή της. Ετσι, όταν θυμάται κανείς αυτή τη χθεσινή ημέρα του Μαΐου 1979, τελικά, δεν μπορεί παρά να νιώθει μια εξίσου φοβερή θλίψη και να κοιτά το μέλλον με αγωνία, πολύ πιο σύνθετη και ουσιαστική απ’ όσο η τρέχουσα προεκλογική σύγκρουση θέλει να την παρουσιάζει. Το πρόβλημα, ίσως είναι αληθινά άλυτο, καθώς, εκείνη την ημέρα του 1979 στο Ζάππειο γεννήθηκαν ελπίδες, που η Ελλάδα έκανε, στη συνέχεια, ό,τι μπορούσε να τις μετατρέψει σε ψευδαισθήσεις…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk