Oνειρα Eurovisionιακής νυκτός

Το κινητό μου χτύπησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου. «Αλβανία ψηφίζω». Απάντησα αμέσως «Ρωσία θεές». Ναι βεβαίως στον τελικό της Eurovision αναφέρομαι. Αν και η αλήθεια είναι πως δεν τον παρακολούθησα με προσοχή. Είχα την τηλεόραση να παίζει αλλά τα μάτια μου ήταν κολημμένα στην οθόνη του υπολογιστή. Screen shopping. Είχα μπει στην σελίδα των Charles of London. Ο συνειρμός μου δεν ήταν τυχαίος. Τα ρούχα αυτής της βρετανικής φίρμας είναι ό,τι πιο ποπ κυκλοφορεί. Όπως και ο διαγωνισμός της Eurovision δηλαδή.

Το κινητό μου χτύπησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου. «Αλβανία ψηφίζω». Απάντησα αμέσως «Ρωσία θεές». Ναι βεβαίως στον τελικό της Eurovision αναφέρομαι. Αν και η αλήθεια είναι πως δεν τον παρακολούθησα με προσοχή. Είχα την τηλεόραση να παίζει αλλά τα μάτια μου ήταν κολημμένα στην οθόνη του υπολογιστή. Screen shopping. Είχα μπει στην σελίδα των Charles of London. Ο συνειρμός μου δεν ήταν τυχαίος. Τα ρούχα αυτής της βρετανικής φίρμας είναι ό,τι πιο ποπ κυκλοφορεί. Όπως και ο διαγωνισμός της Eurovision δηλαδή. Γι’ αυτό και η απάντησή μου προς τον φίλο. Οι ματρούσκες της Ρωσίας ήταν η πιο εύστοχη εκδοχή της ποπ κουλτούρας. Αυτής που παίρνει φολκλόρ στοιχεία και τα μετατρέπει σε ευρέως αποδεκτή διασκέδαση. Το ίδιο σκεφτόμουν βλέποντας την έναρξη με παραδοσιακά χορευτικά σχήματα και μουσική. Κάποιος το χαρακτήρισε κιτς. Διαφωνώ. Ή μάλλον, δέχομαι την χρήση του κιτς εννοώντας το κακό γούστο. Διαφορετικά, αν το εκλάβουμε ως προς τον αρχικό του ορισμό, δηλαδή αυτόν των ευτελών απομιμήσεων, τότε διαφωνώ. Η παράδοση μπορεί να είναι ποπ.

Πολλά μπορούν να είναι ποπ. Οτιδήποτε παράγεται για την μάζα και καταναλώνεται από αυτήν είναι ποπ. Ακόμα και η Λαγκάρντ. Κι αν όχι η ίδια, τουλάχιστον οι δηλώσεις της. Υπό αυτή την οπτική, και ο διαχειριστής του προφίλ της μπορεί να θεωρηθεί κριτικός τέχνης. Τον φανταζόμουν να προσπαθεί να μεταφράσει στο google translate σχόλια του τύπου “σταφιδιασμένη βρομόγρια”. Και μετά προσπαθούσα να μπω στον ψυχισμό εκείνου που αφήνει ένα τέτοιο σχόλιο. Αν υποθέσουμε πως και εγώ και αυτός είμαστε συνεπείς ως προς τις φορολογικές μας υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος, γιατί δεν αντιδρούμε το ίδιο; Κάποιος μπορεί να πει πως έχει αυξημένο το αίσθημα της αδικίας. Θα το δεχθώ. Τότε όμως θα έπρεπε η επίθεση να στραφεί προς αυτούς που έδωσαν το δικαίωμα να γίνονται τέτοιου είδους άδικες δηλώσεις κι όχι προς το πρόσωπο που την κάνει. Αλλά όχι. Σε αυτήν την περίπτωση οι υπεύθυνοι της σημερινής κατάστασης και οι αδικημένοι πολίτες κάνουν μακροβούτια στην ίδια πισίνα που είναι γεμάτη με αγνή παρθένα εθνική υπερηφάνεια. Κι ύστερα κλείνω τα μάτια, αφήνω το λάπτοπ στα μπούτια και γέρνω το κεφάλι προς τα πίσω μέχρι να ακουμπήσει τον τοίχο.

Σε πολλές περιπτώσεις το ποπ παράγεται από την ίδια την μάζα. Τι θα γινόταν άραγε αν οι χρήστες του facebook δεν είχαν ασχοληθεί με τις δηλώσεις της Λαγκάρντ; Αν οι πολίτες απαντούσαν με ένα αδιάφορο νεύμα του κεφαλιού και μετά απαιτούσαν από τους πολιτικούς να πατάξουν τη φοροδιαφυγή. Ανοησίες. Όνειρα Eurovisionιακής νυκτός. Έχουμε ανάγκη να καταναλώσουμε οργή περνώντας από την ποπ στην μποξ κουλτούρα. Μόνο που φοβάμαι πως στο τέλος, θα ξεμείνουμε από σάκους του μποξ και θα βρεθούμε σ’ ένα δωμάτιο να χτυπιόμαστε μόνοι μας με δύναμη στους τοίχους του που έχουν μαξιλάρια για επένδυση.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk