Το πάθος

«Μες στην απύθμενη παραφροσύνη μας ονειρευόμαστε μια ισορροπία που αφήσαμε πίσω μας και πιστεύουμε με αφέλεια πως θα την ξαναβρούμε εκεί που τελειώνουν οι πλάνες. Παιδαριώδης υπεροψία…». Αυτό το απόσπασμα του Αλμπέρ Καμί (Οι γάμοι – Το καλοκαίρι, εκδόσεις Δωδώνη) ταιριάζει γάντι στη σημερινή συγκυρία. Παρακολουθώντας ορισμένους πολιτικούς να μιλάνε νομίζεις ότι ζούμε ένα ιντερμέδιο. Θα τελειώσει και η δεύτερη πράξη του έργου και θα επιστρέψουμε στις ευτυχισμένες κεϊνσιανές ημέρες όπου το κράτος θα αναλάβει να μας λύσει όλα τα προβλήματα.

Το πάθος | tovima.gr
«Μες στην απύθμενη παραφροσύνη μας ονειρευόμαστε μια ισορροπία που αφήσαμε πίσω μας και πιστεύουμε με αφέλεια πως θα την ξαναβρούμε εκεί που τελειώνουν οι πλάνες. Παιδαριώδης υπεροψία…». Αυτό το απόσπασμα του Αλμπέρ Καμί (Οι γάμοι – Το καλοκαίρι, εκδόσεις Δωδώνη) ταιριάζει γάντι στη σημερινή συγκυρία. Παρακολουθώντας ορισμένους πολιτικούς να μιλάνε νομίζεις ότι ζούμε ένα ιντερμέδιο. Θα τελειώσει και η δεύτερη πράξη του έργου και θα επιστρέψουμε στις ευτυχισμένες κεϊνσιανές ημέρες όπου το κράτος θα αναλάβει να μας λύσει όλα τα προβλήματα. Βαδίζουμε περισσότερο με αυτό που θα θέλαμε να συμβεί και όχι με αυτό που πιθανόν θα συμβεί ή για να το πω με τα ωραία λόγια του Καμί: «Σ’ ένα μεθυσμένο ουρανό ανάβουμε τους ήλιους που μας αρέσει». Ζούμε ημέρες πάθους, όπου η λογική και ο ρεαλισμός υφίστανται απανωτά χτυπήματα. Τα προγράμματα των κομμάτων δεν υπάρχουν στο τραπέζι, έχουν αντικατασταθεί από τις διακηρύξεις των αρχηγών. Περισσεύει το πάθος που πολλές φορές καθοδηγείται από τα κόμματα. Ξαναδιαβάζω το κείμενο της Σιμόνης Βέιλ Για την κατάργηση των κομμάτων (εκδόσεις Αρμός) γραμμένο το 1950. Θεωρεί τα κόμματα υπεύθυνα για την καλλιέργεια ενός πάθους που εξαγριώνει και που οδηγεί σε πράξεις που καταρρακώνουν τη δικαιοσύνη και τη λογική: «Οταν υπάρχει συλλογικό πάθος σε μια χώρα, υπάρχει πιθανότητα μια οποιαδήποτε ατομική βούληση να είναι πιο κοντά στη δικαιοσύνη και στη λογική από όσο η καθολική βούληση ή μάλλον αυτό που συνιστά τη γελοιογραφία της». Αλλά πόσος χώρος υπάρχει στην ελληνική κοινωνία για να ακουστούν οι ατομικές βουλήσεις; Κατά τη Βέιλ, τα κόμματα έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη. Τρία είναι τα χαρακτηριστικά του κόμματος κατ΄αυτήν: μηχανή κατασκευής συλλογικού πάθους, οργανισμός που ασκεί συλλογική πίεση στη σκέψη κάθε μέλους του και μοναδικός σκοπός του η ενδυνάμωσή του χωρίς κανένα όριο. «Ολα αυτά συντείνουν ώστε να έχουμε μια αντιστροφή της σχέσης μεταξύ σκοπού και μέσου». Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται αν το τάδε κόμμα θα κυβερνήσει ή όχι, περισσότερο ενδιαφέρεται αν θα μπορεί να ζει σε μια κοινωνία καλή, με δικαιοσύνη, που να μπορεί να φροντίζει τα μέλη της. Το χρήμα, η εξουσία, το κράτος, τα εθνικά μεγαλεία είναι όλα μέσα για την επίτευξη της «αγαθής κοινωνίας». Ο παραλογισμός της προεκλογικής περιόδου κάνει αυτές τις αλήθειες πολύ πικρές. Τα μέσα γίνονται σκοπός και κάπου εκεί χάνεται η κοινωνική ευτυχία. Τα κόμματα αδυνατούν να συνεννοηθούν καθώς αυτό που προβάλλουν είναι να ισχυροποιηθούν γιατί «μόνον αυτά μπορούν να οδηγήσουν στη λύση». Το ποια είναι αυτή η λύση είναι δευτερεύον στοιχείο, θα πρέπει να το αφήσουμε στη δικαιοδοσία τους.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk