Σύγχρονη «Μήδεια» επί σκηνής

Η Ζωή Μυλωνά γνωρίζει το θέατρο από την Ελλάδα. Το αγάπησε από τον πατέρα της, τον Αλέξανδρο Μυλωνά, και παρόλο που μεγάλωσε, σπούδασε και ζει στη Νέα Υόρκη (από την Αθήνα, όπου γεννήθηκε, έφυγε σε ηλικία τριών ετών) εδώ είναι που νιώθει «θεατρικά» οικεία. Αυτές τις μέρες παρουσιάζει στο θέατρο Πορεία τον μονόλογο του Νιλ Λαμπιούτ «Medea Redux» («Μήδεια Ξανά»), ένα κείμενο που την άγγιξε και τη γοήτευσε από τότε που το πρωτοδιάβασε, πριν από πέντε χρόνια.

Η Ζωή Μυλωνά γνωρίζει το θέατρο από την Ελλάδα. Το αγάπησε από τον πατέρα της, τον Αλέξανδρο Μυλωνά, και παρόλο που μεγάλωσε, σπούδασε και ζει στη Νέα Υόρκη (από την Αθήνα, όπου γεννήθηκε, έφυγε σε ηλικία τριών ετών) εδώ είναι που νιώθει «θεατρικά» οικεία. Αυτές τις μέρες παρουσιάζει στο θέατρο Πορεία τον μονόλογο του Νιλ Λαμπιούτ «Medea Redux» («Μήδεια Ξανά»), ένα κείμενο που την άγγιξε και τη γοήτευσε από τότε που το πρωτοδιάβασε, πριν από πέντε χρόνια.

«Με τον ιδιαίτερο τρόπο του, ο Λαμπιούτ πραγματεύεται ένα τόσο ακραίο θέμα με τόσο απλό τρόπο. Το βρίσκω συγκλονιστικό», λέει η ίδια, αναφερόμενη στον μονόλογο που ερμηνεύει, διατηρώντας την γλώσσα του πρωτότυπου, με ελληνικούς υπέρτιτλους. Βασισμένος στον αρχαίο μύθο του Ευριπίδη, ο 48χρονος σήμερα αμερικανός συγγραφέας προσεγγίζει το θέμα της εφηβικής σεξουαλικής κακοποίησης και τις επιπτώσεις του. «Συναντάμε την ηρωίδα του έργου όταν είναι πια 28 ετών, κι αφού έχουν περάσει 14 χρόνια από τότε που της συνέβη το περιστατικό της αποπλάνησης από τον καθηγητή της. Μέσα από εκείνη την εμπειρία, ανέπτυξε μαζί του μια ιδιότυπη σχέση, ίσως και να αγαπιόντουσαν. Αλλωστε έμεινε έγκυος και κράτησε το παιδί. Τώρα όμως το έχει σκοτώσει, έχει παραδοθεί και τη βρίσκουμε να ανακρίνεται γι΄αυτήν της την πράξη. Η ίδια θέλει να μιλήσει για τη χαμένη της αθωότητα, για τα εφηβικά χρόνια που της πήραν, που έχασε. Θέλει να μιλήσει για το ατιμώρητο… Και ομολογώ», λέει η Ζωή Μυλωνά, «ότι για τον καθένα μας, υπάρχουν, τηρουμένων των αναλογιών, αντίστοιχες στιγμές. Οχι τόσο ακραίες αλλά καθοριστικές. Κι εγώ θυμάμαι στιγμές που ένιωσα ότι μου έκλεψαν την αθωότητά μου, ακόμα και με μια κουβέντα. Αλλά έμειναν ατιμώρητοι…».

Η Ζωή Μυλωνά, τα τελευταία δύο χρόνια έστρεψε τις σπουδές της στη σκηνοθεσία κινηματογράφου (στο Emerson College της Βοστόνης). Με την εμπειρία της από δουλειές και συνεργασίες με ομάδες και φεστιβάλ στη Νέα Υόρκη, ξέρει πια τις δυσκολίες, γι΄ αυτό και αναγνωρίζει ότι «η Αθήνα είναι ίσως ή καλύτερη πόλη στον κόσμο για να κάνεις θέατρο». Εξακολουθεί να κινείται ανάμεσα στις δύο ηπείρους, να σκέφτεται έργα και παραστάσεις και γιατί όχι μια συνεργασία με τον πατέρα της: «Φυσικά και θα το ήθελα», λέει. «Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν δύο Μυλωνάδες στη σκηνή….». Αλλωστε παρακολουθεί πάντα τις δουλειές του, τον θαυμάζει, τον κρίνει αυστηρότερα από ό,τι εκείνος την κόρη του, ενώ κρατά βαθιά μέσα της τις συμβουλές του, απλές μα εξαιρετικά ουσιαστικές: «»Ο,τι λες επί σκηνής είναι πολύ σημαντικό», μου είπε μια φορά και πράγματι έχει τόσο δίκιο», καταλήγει.


ΠΟΤΕ και ΠΟΥ

«Medea Redux» του Νιλ Λαμπιούτ στο θέατρο Πορεία

Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου


Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk