Η διάσημη Πολυκατοικία

Η διάσημη Πολυκατοικία | tovima.gr

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια Πολυκατοικία χτισμένη σ’ ένα όμορφο τοπίο, όπου ζούσαν διάσημοι ένοικοι. Ο καθένας έκανε κουμάντο στο διαμέρισμά του, αλλά οι καυγάδες με τους γείτονες δεν έλλειπαν. Καθώς περνούσαν τα χρόνια της Ιστορίας, οι έριδες μεταξύ τους έκαναν την πολυκατοικία «ξέφραγο αμπέλι», και διάφοροι εισβολείς εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία και επέβαλαν με την βία ληστρικούς φόρους. Μια μέρα όμως, μετά από πολλά χρόνια, οι ένοικοι επαναστάτησαν και έδιωξαν τους εισβολείς από την πολυκατοικία.

Για πρώτη φορά μαζεύτηκαν όλοι και αποφάσισαν να οργανωθούν: εξέλεξαν έναν Διαχειριστή, δημιούργησαν ένα κοινό Ταμείο και το ονόμασαν «κοινόχρηστα», όπου ο κάθε ένοικος, ανάλογα τα περιουσιακά του στοιχεία θα συνεισέφερε ένα ποσό κάθε μήνα. Όλα έμοιαζαν ιδανικά για ένα νέο ξεκίνημα. Οι φτωχοί στριμώχτηκαν σε πολλά μικρά και σκοτεινά διαμερίσματα των πρώτων ορόφων, ενώ οι πιο πλούσιοι εγκαταστάθηκαν στα φωτεινά και διαμπερή ρετιρέ.

Τα χρόνια περνούσαν και την διαχείριση αναλάμβαναν εναλλάξ, και μετά από εκλογές, κυρίως δύο οικογένειες από τους πάνω ορόφους. Τα προβλήματα όμως δεν έλειπαν γιατί ο κάθε Διαχειριστής αντιλαμβανόταν διαφορετικά την έννοια «διαχείριση»: Χρέωνε το κοινό ταμείο τα διπλάσια λίτρα πετρέλαιο απ’ ότι έβαζε, το ίδιο έκανε με τον καθαρισμό, την συντήρηση, και γενικά έβαζε «χέρι» στο κοινό ταμείο. Το ταμείο φυσικά δεν επαρκούσε για τις λειτουργικές ανάγκες της πολυκατοικίας κι έτσι συχνά-πυκνά έκανε αυξήσεις στα κοινόχρηστα. Οι ένοικοι αγανακτούσαν, αλλά οι Διαχειριστές για να μην εκτεθούν, αλλά και για να επανεκλεγούν, μοίραζαν ένα μικρό ποσό από τα κλεμμένα στους πιο έμπιστους ψηφοφόρους τους, σε άλλους έκαναν τα στραβά μάτια στις διάφορες μικροκλοπές στην πολυκατοικία, κάνοντάς τους έτσι συνένοχους.

Με τα χρόνια, και με τις συνεχόμενες εναλλαγές των ίδιων διαχειριστών, όλοι οι ένοικοι έγιναν συνένοχοι και η πολυκατοικία είχε ρημάξει: η πόρτα της εισόδου, τα πατζούρια των παραθύρων, τα κάγκελα των μπαλκονιών, η ράμπα από τις σκάλες, η πόρτα του ασανσέρ, οι σωλήνες ύδρευσης, θέρμανσης, τα καλοριφέρ των διαδρόμων και ότι άλλο μπορούσε να μεταπωληθεί, είχαν κλαπεί. Μέχρι και από το συρματόσχοινο που κρεμόταν το ασανσέρ είχαν αφαιρεθεί τα περισσότερα σύρματα! Οι πιο επιτήδειοι είχαν κλέψει «ζεστό» χρήμα, οι πιο αφελείς, ή οι πιο φοβισμένοι, μια λάμπα από τον διάδρομο.

Η κατάσταση όμως είχε ξεφύγει και οι ένοικοι χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα και οι μεν έβριζαν τους δε «κλέφτες». Κατά καιρούς έπαιζαν και ξύλο μεταξύ τους. Όταν όμως οι ένοικοι από άλλες γειτονικές πολυκατοικίες τους κορόιδευαν για το πώς κατάντησαν το κτίριο τους, ως δια μαγείας, όλοι συμφιλιώνονταν με μιας, και με μία φωνή βροντοφώναζαν: «Ξέρετε ποιοι είμαστε εμείς, ρε! Ξέρετε ποιοι διάσημοι έμεναν πριν πάρα πολλά χρόνια στην πολυκατοικία μας!» και υπερήφανοι ανέφεραν διάφορα ονόματα διάσημων ενοίκων που έζησαν στην πολυκατοικία τους.

Παρ’ όλο που οι περισσότεροι από τους ενοίκους, όχι μόνο δεν είχαν διαβάσει κανένα από τα βιβλία των διάσημων αυτών προγόνων τους, αλλά δεν ήταν ούτε σε θέση να πουν αν ήταν φιλόσοφοι, πολιτικοί, μαθηματικοί, ή …υδραυλικοί. Κι έτσι συνέχιζε η πολυκατοικία να ρημάζει. Τα διαμέρισμά τους όμως, τα κρατούσαν ανέπαφα και καθαρά, αλλά τα σκουπίδια τους τα πέταγαν από τα παράθυρα. Το κάποτε όμορφο τοπίο είχε αρχίσει να καταστρέφεται ανεπανόρθωτα, αλλά κανείς δεν νοιαζόταν. Μέχρι ότου, μια ανοιξιάτικη μέρα, η πολυκατοικία ταρακουνήθηκε συθέμελα, το κτίριο έγειρε, και οι τοίχοι ράγισαν: έντρομοι συνειδητοποίησαν πως κάποιοι είχαν κλέψει ακόμα και τα σίδερα από τις κολώνες που στήριζαν την πολυκατοικία.

Έπρεπε επειγόντως να γίνουν επισκευές, αλλά το ταμείο ήταν άδειο! Κι έτσι ο Διαχειριστής αναγκάστηκε να ζητήσει δάνειο από τους τοκογλύφους των γειτονικών πολυκατοικιών. Μεγάλο δάνειο, γιατί η ζημιά ήταν τεράστια. Υποθήκευσε την ίδια την πολυκατοικία γιατί κανείς δεν ήθελε να του δανείσει, και αύξησε κατακόρυφα τα κοινόχρηστα για να μπορέσει να το αποπληρώσει. Αλλά όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας εξεγέρθηκαν. Οι μισοί άρχισαν να κατηγορούν τους άλλους μισούς «κλέφτες», «απατεώνες», «προδότες».

Σύντομα, η οργή τους στράφηκε στους μετανάστες που ζούσαν στριμωγμένοι κατά δεκάδες στα υγρά υπόγεια της πολυκατοικίας. Ο Διαχειριστής στην προσπάθειά του να τους ηρεμήσει, ρίχνει λάδι στην φωτιά λέγοντας τους «μαζί την ρημάξαμε». Σχεδόν την επομένη καθαιρείται από την θέση του και οι ένοικοι ψάχνουν νέο Διαχειριστή να τους σώσει, αλλά διαφωνούν για το ποιος είναι ο πιο κατάλληλος. Διαφωνούν για το δάνειο, διαφωνούν για τους όρους του δανείου, κάποιοι θέλουν να το ακυρώσουν εντελώς, κάποιοι άλλοι ζητούν να το πληρώσουν αυτοί που ρήμαξαν περισσότερο την πολυκατοικία. Μερικοί φτάνουν ακόμα σε σημείο να ζητούν την εκτέλεση των ενόχων.

Όλοι κατηγορούν όλους τους άλλους και όλοι έχουν την καλύτερη λύση. Ίχνος όμως αυτοκριτικής. Κι ο καιρός περνά, η πολυκατοικία τρίζει επικίνδυνα, έτοιμη να καταρρεύσει, και οι ένοικοι βρίσκουν συνεχώς νέες «αιτίες» φανατικής αντιπαράθεσης, αποφεύγοντας επιμελώς και συστηματικά να αναφερθούν στην πραγματική αιτία του προβλήματος τους. Ίσως γιατί δεν ξέρουν. Ίσως γιατί έτσι έμαθαν. Ίσως γιατί δεν τους συμφέρει. Ίσως γιατί καλόμαθαν στην κλεψιά. Ίσως γιατί έτσι συμπεριφέρονται τα παιδιά των διάσημων γονιών. Και ζήσαμε εμείς καλά, και τα παιδιά μας χειρότερα…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk