Ανάπτυξη: Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας

Ανάπτυξη: Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας | tovima.gr

Μετά από δεκαετίες που το «επιχειρείν» ήταν στην Ελλάδα περίπου συνώνυμο του «εγκληματείν», τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται συζήτηση για αυτό, ειδικά ανάμεσα στους νέους. Μόνο που το Ελληνικό «επιχειρείν», δεν έχει καμία σχέση με την έρευνα και την ανάπτυξη, το marketing, το management και την οικονομική διαχείριση. Προγραμματισμός και σχεδιασμός είναι λέξεις άγνωστες. Αν μάλιστα ερευνήσει κανένας το business plans των νέων επιχειρήσεων, διαπιστώνει ότι ο όρος χρησιμοποιείται καταχρηστικά ή πιο σωστά προσβλητικά.

Τα «business plans» των ελληνικών επιχειρήσεων είναι ή ευχολόγια, ή παραμύθια. Το ρητό ότι «το χειρότερο business plan είναι καλύτερο από το καθόλου business plan» στην Ελλάδα έχει καταρριφθεί από καιρό: «το χειρότερο business plan είναι πολύ καλύτερο από το business plan των περισσότερων ελληνικών start up». Οι περισσότερες νέες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, ανοίγουν από ανθρώπους που έχουν απλώς μια ιδέα: χωρίς έρευνα για το πώς η κάθε ιδέα θα γίνει προϊόν (πολύ περισσότερο, ούτε αν υπάρχει κόσμος που να ενδιαφέρεται να αγοράσει αυτό το προϊόν και σε τι τιμή), χωρίς να ξέρουν καν τι πραγματικές ανάγκες χρηματοδότησης έχει η κάθε ιδέα για να γίνει προϊόν, χωρίς προγραμματισμό, οργάνωση και τυποποίηση των διαδικασιών παραγωγής και διάθεσης του προϊόντος που θα προκύψει.

Η αποτυχία ή επιτυχία ενός ελληνικού start up δεν είναι θέμα προγραμματισμού (αφού προγραμματισμός δεν υπάρχει)… είναι θέμα τύχης. Στην Ελλάδα, είτε λαχείο αγοράζει κανένας είτε ξεκινάει μια «επιχείρηση», είναι περίπου το ίδιο πράγμα. Και φυσικά τα παραπάνω (άσχετα αν χρησιμοποιείται ο όρος start up) δεν είναι ούτε σημερινά φαινόμενα, ούτε φαινόμενα που παρατηρούνται μόνο στον τεχνολογικό τομέα. Ισχύουν για κάθε ελληνική «επιχείρηση» εδώ και πολλές δεκαετίες (ίσως και από πάντα): από το τελευταίο περίπτερο ή ψιλικατζίδικο μέχρι μεγάλες «βιομηχανίες».

Οι Έλληνες «επιχειρηματίες» (νέοι και παλαιότεροι) δεν είναι επιχειρηματίες. Είναι απλοί τζογαδόροι αρπακολλατζήδες. Ανοίγουν στην τύχη, λειτουργούν όπως τύχει, παράγουν (αν παράγουν) προϊόντα και υπηρεσίες στην τύχη και όπως τύχει, πουλάνε όπως και όπου τύχει, σε ό,τι τιμή τύχει, πληρώνονται όπως τύχει, προσλαμβάνουν όποιον τύχει (και εκεί οι περισσότεροι το παίζουν μεγάλα αφεντικά, αλλά αυτό καθόλου από τύχη), τον πληρώνουν όσο τύχει (καμιά φορά και όσο λένε οι Συλλογικές Συμβάσεις, αν βέβαια τύχει να δηλώσουν την πρόσληψη με τη σωστή ειδικότητα και όχι ως ανειδίκευτο εργάτη ή υπάλληλο γραφείου), φεσώνουν όσους τύχει και αφού εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια τύχης που διαθέτουν, κλείνουν. Αυτό το τελευταίο είναι και το μόνο που δεν γίνεται στην τύχη, αφού για τις περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις είναι η μόνη βέβαιη κατάληξη. Εκτός βέβαια, αν τύχει, να βρεθεί κάποιο κορόιδο να του φορτώσουν (το λένε «πουλήσουν») την «επιχείρηση», το οποίο κορόιδο επίσης αγοράζει στην τύχη και η ζωή συνεχίζεται (επίσης στην τύχη).

Το μόνο κακό είναι ότι πραγματική ανάπτυξη από τύχη, δεν υπάρχει. Κι αν υπάρξει, ακριβώς επειδή θα είναι από τύχη, θα κρατήσει όσο κρατάει η καλή μας τύχη (και αυτό είναι συνήθως για λίγο). Και για όσο οι απόφοιτοι των σχολών οικονομίας και διοίκησης άλλα μαθαίνουν στις σχολές τους και άλλα εφαρμόζουν στην πράξη, επειδή ο Έλληνας «επιχειρηματίας» θεωρεί είναι πολύ έξυπνος και πολύ μάγκας για να χρησιμοποιήσει τα ξενέρωτα συστήματα των κουτόφραγκων, η ανάπτυξη θα παραμείνει από εδώ και πέρα όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Αν θέλουμε πραγματική ανάπτυξη, το «my way, or the highway» θα πρέπει να τελειώσει εδώ. Καιρός να το καταλάβουμε.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk