Χειμώνας μέσα στην άνοιξη

Κι ύστερα ήρθαν οι Ελληνες. Οχι οι ανεξάρτητοι, οι αδέσμευτοι, οι διαζευγμένοι ή ό,τι άλλο. Οι σκέτοι Ελληνες. Με όλα τα ελαττώματα της φυλής, τις αμαρτίες των προπατόρων και… τις προσθήκες των νεοτέρων σε πλήρη άνθηση. Δεν είχαν φύγει βεβαίως ποτέ. Εδώ ήταν. Εδώ ήμασταν.

Κι ύστερα ήρθαν οι Ελληνες. Οχι οι ανεξάρτητοι, οι αδέσμευτοι, οι διαζευγμένοι ή ό,τι άλλο. Οι σκέτοι Ελληνες. Με όλα τα ελαττώματα της φυλής, τις αμαρτίες των προπατόρων και… τις προσθήκες των νεοτέρων σε πλήρη άνθηση. Δεν είχαν φύγει βεβαίως ποτέ. Εδώ ήταν. Εδώ ήμασταν. Αλλά τώρα βρήκαμε τη στιγμή – την ιστορική στιγμή, που θα λένε αργότερα τα βιβλία – να υπενθυμίσουμε ότι, παρά τους αιώνες που πέρασαν από τότε που σε μια σταλιά τόπο υπήρχαν μερικές δεκάδες κράτη τα οποία αλληλοσπαράσσονταν με την πρώτη ευκαιρία, ο Ελληνας δεν έχει αλλάξει. (Και μάλιστα σε πείσμα κάθε εξελικτικής διαδικασίας στη φύση). Ηρθαν λοιπόν. Και μετά; Σε περιόδους κρίσης ο πολιτισμός είναι ο πρώτος που πλήττεται. Οχι γιατί δεν ενδιαφέρεται πλέον ο κόσμος ή δεν τον έχει ανάγκη, αλλά για το προφανές. Είναι θέμα προτεραιοτήτων. Αν έχω να διαλέξω ανάμεσα σε ένα κλειστό νοσοκομείο και σε ένα κλειστό μουσείο, θα καταλήξω χωρίς σκέψη στο δεύτερο, έλεγε τις προάλλες στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού. Αυτό θα ήθελε εξάλλου και ο πολίτης. Δυσκολεύεται όμως κανείς να προβλέψει πώς μπορεί να είναι ένα μέλλον για το θέατρο, τον κινηματογράφο, τις τέχνες γενικά, χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις, κοινοτικά προγράμματα, ΕΣΠΑ. Αν ο πολιτισμός είναι ένα ωραίο πανηγύρι, τότε εμείς δεν θα είμαστε καλεσμένοι.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk