Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον…

Σε ένα άτυπο ντιμπέιτ… κωφών εξελίχθηκαν οι συζητήσεις μεταξύ των πολιτικών αρχηγών και του Προέδρου της Δημοκρατίας για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Διαβάζοντας κάποιος τα πρακτικά καταλαβαίνει ότι οι πολιτικοί αρχηγοί προσήλθαν στο Προεδρικό Μέγαρο με προαποφασισμένες θέσεις, τις οποίες όχι μόνο κανένας διάλογος δεν θα τις ανέτρεπε, αλλά ούτε καν θα τις τροποποιούσε.

Σε ένα άτυπο ντιμπέιτ… κωφών εξελίχθηκαν οι συζητήσεις μεταξύ των πολιτικών αρχηγών και του Προέδρου της Δημοκρατίας για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Διαβάζοντας κάποιος τα πρακτικά καταλαβαίνει ότι οι πολιτικοί αρχηγοί προσήλθαν στο Προεδρικό Μέγαρο με προαποφασισμένες θέσεις, τις οποίες όχι μόνο κανένας διάλογος δεν θα τις ανέτρεπε, αλλά ούτε καν θα τις τροποποιούσε. Φυσικά τι είδους διάλογος, και συμβιβασμός εν συνεχεία, μπορεί να υπάρξει όταν κανένας από τους συμμετέχοντες σ’ αυτόν δεν δέχεται να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω από τις δεδομένες θέσεις του;
Οπως προκύπτει από τα πρακτικά των πολύωρων συζητήσεων, οι αρχηγοί επιζητούσαν να διαμορφώσουν επιχειρήματα ώστε η σύμπλευση απόψεων να είναι περίπου αδύνατη. Η στάση τους έδειχνε ότι ο ένας φοβόταν τον άλλον και εντέλει το μόνο που ήθελαν ήταν να βγουν αλώβητοι από τη συζήτηση για να μπορούν να πάνε στις εκλογές χωρίς «σκιές».
Η δραματική έκκληση του κ. Κάρολου Παπούλια ότι «η κατάσταση στην οικονομία τις επόμενες ημέρες θα είναι χειρότερη» ουδόλως συγκίνησε τους αρχηγούς και κυρίως τον κ. Αλ. Τσίπρα, ο οποίος τους είπε ότι αυτά ήταν γνωστά και πριν από τις εκλογές: «Δεν πιστεύω ότι από τις 6 του Μάη και μετά έχει μεσολαβήσει κάτι δραματικό που να επιδεινώνει την κατάσταση της οικονομίας τόσο ώστε να επικαλούμαστε και κινδύνους εθνικής σταθερότητας» είπε ο κ. Τσίπρας απευθυνόμενος τόσο στους πολιτικούς αρχηγούς όσο και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Δεν συμφώνησαν σε τίποτα, ούτε καν την τελευταία κρίσιμη στιγμή για τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης, όταν ο κ. Παπούλιας πρότεινε τον κ. Λουκά Παπαδήμο για υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Ο κ. Φ. Κουβέλης ήθελε δικαστικό ως πρόεδρο της κυβέρνησης, ο κ. Τσίπρας πρότεινε αρχικά τον κ. Γερ. Αρσένη και εν συνεχεία, όταν διαπίστωσε την αντίρρηση του κ. Βενιζέλου, συμφώνησε και αυτός στον κ. Παπαδήμο. Τόσο ο κ. Αντ. Σαμαράς όσο και ο κ. Ευ. Βενιζέλος, ακόμη και η κυρία Αλέκα Παπαρήγα, δεν είχαν αντίρρηση για τον κ. Παπαδήμο• είχε όμως ο κ. Π. Καμμένος, ενώ μία ανεξήγητη επιμονή επέδειξε και ο κ. Φ. Κουβέλης προκειμένου να μη συνεχίσει ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός ο κ. Παπαδήμος αλλά ένας δικαστικός. Ενδεικτικό του κλίματος που υπήρχε είναι και το ότι σε κάποια στιγμή έντασης που προκλήθηκε για τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό αναφέρθηκε ακόμη και το όνομα του κ. Ντμίτρι Μεντβέντεφ, κάνοντας τη γενική γραμματέα του ΚΚΕ να αντιδράσει έντονα.
Δεν συμφώνησαν εξάλλου ακόμη και στο αν υπάρχει ή όχι κίνδυνος η χώρα να χρεοκοπήσει, να επιστρέψει στη δραχμή και να μην πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις: «Δεν χρειάζεται η κινδυνολογία με τη Μέρκελ για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ» ήταν η απάντηση που έδωσε ο κ. Τσίπρας.
Από τα πρακτικά φαίνεται η αδυναμία οποιασδήποτε διάθεσης συνεννόησης. Οι κκ. Βενιζέλος και Σαμαράς κατηγορούσαν τον κ. Τσίπρα για αλαζονεία, ο κ. Τσίπρας με τη σειρά του τους κκ. Βενιζέλο και Σαμαρά, ο κ. Σαμαράς τον κ. Καμμένο, ο κ. Καμμένος τον κ. Σαμαρά, ο κ. Κουβέλης τον κ. Τσίπρα και όλοι μαζί… όλους. Φάνηκαν κατώτεροι του μηνύματος που έστειλαν οι ψηφοφόροι τους, οδηγώντας έτσι τη χώρα σε επαναληπτικές εκλογές.
Το ναυάγιο των συσκέψεων των πολιτικών αρχηγών έμοιαζε να είναι προδιαγεγραμμένο από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ αρνιόταν να δώσει οποιαδήποτε στήριξη ή έστω ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Αρνιόταν πεισματικά να συμμετάσχει σε οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα και επιπλέον παρότρυνε ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΔΗΜΑΡ να προχωρήσουν σε σχηματισμό κυβέρνησης, αφού έβγαιναν τα αριθμητικά δεδομένα, θεωρώντας απολύτως βέβαιο ότι μια τέτοια παρότρυνση θα απορριπτόταν πάραυτα. Το ΠαΣοΚ και πολύ περισσότερο η ΝΔ δεν ήθελαν τον κ. Τσίπρα στην αξιωματική αντιπολίτευση την ώρα που θα ήταν υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν νέα μέτρα.
Ούτε βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ότι σκέφτεται να μεταλλάξει την απόφασή του για μη συμμετοχή του σε μια τέτοια κυβέρνηση όταν άκουσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να κάνει λόγο ακόμη και για «πάγωμα» μέτρων από τη νέα κυβέρνηση που θα σχηματιστεί. Σε κάποια στιγμή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ακούγοντας τον κ. Τσίπρα να ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να στηρίξει οποιαδήποτε προσπάθεια, άρχισε να ρίχνει όλο το βάρος των προσπαθειών του στον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς. Κι όταν διαπίστωσε ότι και ο κ. Κουβέλης ζητούσε τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, φάνηκε να εκνευρίζεται και να λέει: «Ανάγουμε δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ σε ρυθμιστή της σωτηρίας της πατρίδας μας».
Ο κ. Βενιζέλος επιτέθηκε και αυτός στον κ. Τσίπρα, ασκώντας σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας σε κάποια στιγμή: «Επί της ουσίας θέλω να σας πω ότι έχει αναδειχθεί αναμφίβολα μια περίεργη, ανιστόρητη και αναντίστοιχη στο μέγεθος της κρίσης και στο μέγεθος του κινδύνου αλαζονική και μικροκομματική στάση. Είπα ότι δεν θα αναλάβουμε ευθύνη μεγαλύτερη απ’ όση μας αναλογεί, αλλά αναμφίβολα η εθνική ευθύνη είναι απεριόριστη• σε μια δημοκρατία πρέπει να κατανέμεται κοινοβουλευτικά και πολιτικά κατά τη δύναμη των κομμάτων».
Οι πολιτικοί αρχηγοί έριχναν το φταίξιμο ο ένας στον άλλον για το γεγονός ότι η χώρα οδηγείται και πάλι σε εκλογές στις 17 Ιουνίου. Κατά έναν περίεργο τρόπο δήλωναν προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν επιθυμούσαν τις εκλογές. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική διότι αν δεν επιθυμούσαν επαναληπτικές εκλογές τότε θα μπορούσε να είχε εξευρεθεί λύση, γιατί όπως επεσήμανε αρκετές φορές στις απανωτές συσκέψεις στην Προεδρία της Δημοκρατίας ο κ. Παπούλιας, οι διαφορές τους δεν ήταν τόσο σημαντικές. Εάν εξαιρέσει κάποιος τον κ. Ευ. Βενιζέλο, ο οποίος πιθανόν να μην επιθυμούσε επαναληπτικές εκλογές τη στιγμή που τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών ήταν αποθαρρυντικά για το ΠαΣοΚ, οι υπόλοιποι αρχηγοί τις ήθελαν. Για παράδειγμα, η κυρία Αλέκα Παπαρήγα ζητούσε «εδώ και τώρα εκλογές» από τις 7 Μαΐου, καταγγέλλοντας μάλιστα ως φιάσκο τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών.
Κολοκυθιά
Η πρωθυπουργία και το non paper

Η επιμονή των πολιτικών αρχηγών να μη συνεργαστούν μεταξύ τους ήταν τόση, τη στιγμή που οι πάντες γνώριζαν πως η Ελλάδα βρισκόταν στην κόψη του ξυραφιού, που άρχισαν να προσφέρουν την πρωθυπουργία ο… ένας στον άλλον. Ο κ. Ευ. Βενιζέλος πρόσφερε την πρωθυπουργία στον κ. Αλ. Τσίπρα, ο κ. Αντ. Σαμαράς δεν είχε αντίρρηση γι’ αυτόν και ο κ. Π. Καμμένος πρότεινε τον εαυτό του για πρωθυπουργό προκειμένου να στηρίξουν όλοι μαζί – όπως είπε – το πρόγραμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Το πολιτικό αλαλούμ συνεχίστηκε με έναν «non paper» που παρέδωσε ο κ. Καμμένος στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως «σενάριο Β’», με το οποίο, προσθέτοντας κάποιους όρους (από τους επτά που είχε ήδη θέσει), συναινούσε στο να συνεργαστεί να σχηματιστεί κυβέρνηση υπό τους κκ. Σαμαρά, Βενιζέλο και Φ. Κουβέλη. Μόλις γνωστοποιήθηκε το έγγραφο, ο κ. Καμμένος διαρρήγνυε τα ιμάτιά του ότι το έγγραφο είναι πλαστό και προκαλεί προβοκάτσια, η Προεδρία της Δημοκρατίας επέμενε από την πλευρά της ότι το έγγραφο το ενεχείρισε ο ίδιος ο κ. Καμμένος στον κ. Παπούλια και δημιουργήθηκε μια αναστάτωση, προφανώς επειδή με το έγγραφο αυτό άλλαζε η αρχική θέση του κ. Καμμένου ότι «ούτε νεκρός δεν θα συνεργαστώ με τους κκ. Σαμαρά και Βενιζέλο».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk