Είναι τυχαία η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ;

Πιστεύω, ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε απαράδεκτα τους κομματικούς σχηματισμούς και, έτσι, είναι ανάγκη να ανιχνεύσουμε νηφάλια αν ήταν συγκυριακή η άνοδος των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ (και αν, αντίστοιχα, ήταν προσωρινή η πλήρης καθίζηση του χώρου του ΠαΣοΚ). Έτσι, είναι κοινωνιολογικά γνωστό, ότι μια δυτική δημοκρατία προϋποθέτει μια μεσαία τάξη – η οποία θα έχει τη δυνατότητα να καταναλώνει- και αντίστοιχους συνταγματικούς θεσμούς, που θα προβλέπουν τη διάκριση των εξουσιών. Βεβαίως, είναι σαφές, ότι στη χώρα μας δεν είχαμε ποτέ μια πλήρως κατοχυρωμένη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης (και, ίσως, αυτό να εξηγεί μοιραία, γιατί πολλά βδελυρά σκάνδαλα των διεφθαρμένων πολιτικών δεν έχουν ακόμη διαλευκανθεί, όπως οι υποκλοπές, το Βατοπαίδι και πολλά άλλα)

Είναι τυχαία η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ; | tovima.gr

Πιστεύω, ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε απαράδεκτα τους κομματικούς σχηματισμούς και, έτσι, είναι ανάγκη να ανιχνεύσουμε νηφάλια αν ήταν συγκυριακή η άνοδος των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ (και αν, αντίστοιχα, ήταν προσωρινή η πλήρης καθίζηση του χώρου του ΠαΣοΚ).

Έτσι, είναι κοινωνιολογικά γνωστό, ότι μια δυτική δημοκρατία προϋποθέτει μια μεσαία τάξη – η οποία θα έχει τη δυνατότητα να καταναλώνει- και αντίστοιχους συνταγματικούς θεσμούς, που θα προβλέπουν τη διάκριση των εξουσιών.

Βεβαίως, είναι σαφές, ότι στη χώρα μας δεν είχαμε ποτέ μια πλήρως κατοχυρωμένη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης (και, ίσως, αυτό να εξηγεί μοιραία, γιατί πολλά βδελυρά σκάνδαλα των διεφθαρμένων πολιτικών δεν έχουν ακόμη διαλευκανθεί, όπως οι υποκλοπές, το Βατοπαίδι και πολλά άλλα).

Όμως με την ακραία και νεοφιλελεύθερη πολιτική που ασκήθηκε αλόγιστα την τελευταία διετία από την κυβέρνηση Παπανδρέου ακρωτηριάστηκαν, όχι μόνο οι πιο φτωχοί, αλλά και εκτεταμένα τμήματα της μεσαίας τάξης.

Υπό αυτή την έννοια είναι ασαφές πλέον τι εκπροσωπεί ιδεολογικά το άλλοτε κραταιό ΠαΣοΚ, αφού καταρρακώθηκε πλήρως η παλιά ανάλυση του Ανδρέα Παπανδρέου περί των «μη προνομιούχων».

Ενόψει, μάλιστα, και των ραγδαίων αλλαγών που έγιναν στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, κάτω από την καταστροφική ηγεμονία της Γερμανίας, η οποία ξαναέφερε με ένα διεστραμμένο τρόπο στο προσκήνιο το περίφημο «Deutschland uber alles»!

Επομένως, οι ουδέτερες εκκλήσεις περί «υπευθυνότητας» του νέου αρχηγού δεν αρκούν καθόλου και ο χώρος τούτος θα συμπιέζεται ακόμη περισσότερο προς τα κάτω, όσο δεν θα προσδιορίζεται τι ακριβώς εκφράζει ιδεολογικά! Όπως με την εξαγγελία πιο εξειδικευμένων μέτρων, όπως είναι η διαγραφή ενός μέρους των χρεών των νοικοκυριών.

Από την άλλη μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ, προς το παρόν τουλάχιστον, εξέφρασε εκλογικά (και όχι ιδεολογικά) όλα τα παραπάνω δυσαρεστημένα στρώματα (αφού η ψήφος της 6ης Μαΐου εμπεριείχε οπωσδήποτε και ένα έντονο φροϋδικό πάθος διαμαρτυρίας εναντίον του σαπισμένου καθεστώτος της μεταπολίτευσης).

Όμως το πιο επικίνδυνο μέγεθος που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι το εξής: Σε μια χρονική συγκυρία, όπου υπάρχει ο εφιαλτικός κίνδυνος να εξοβελιστούμε ακόμη και από την Ευρώπη, ένα πολιτικό μόρφωμα του 5% με πολλές αντιφατικές –ακόμη και αντιευρωπαϊκές – συνιστώσες, καλείται ξαφνικά να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες.

Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα είναι το ακόλουθο: Αν, δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ , με μια απαράδεκτη ιδεολογική αμφισημία και ασάφεια μπορεί να χειριστεί -με τα ηγετικά του υποκείμενα- τη σημερινή σύνθετη κατάσταση της χώρας μας.

Ή εάν θα μας οδηγήσει στην απομόνωση και την καταστροφή!

Και θα αναφέρω ορισμένα παραδείγματα αυτής της επικίνδυνης ιδεολογικής θολότητας.

Έτσι, αιφνιδίως ο αρχηγός του πλασάρει μια σκοτεινή ατζέντα ενός αναχρονιστικού «εθνικού προστατευτισμού», δανειζόμενος συχνά συνθήματα του Ανδρέα Παπανδρέου του 1974 (όπως για τα «χρονοντούλαπα της ιστορίας», που τόσο ακριβά τα πληρώσαμε ή για ένα προστατευμένο έθνος, που πάντως σήμερα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό έξω από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι).

Επίσης, υπάρχει το κορυφαίο ζήτημα της στάσης μας απέναντι στις δανειακές συμβάσεις . Έτσι, άλλοι από τον ΣΥΡΙΖΑ μιλάνε επιπόλαια για καταγγελία και μετωπική ρήξη.

Και άλλοι για επαναδιαπραγμάτευση ή επανεξέταση (αυξάνοντας εκρηκτικά τον πανικό των καταθετών και ποντάροντας στο γεγονός, ότι η σημερινή συντηρητική ελίτ της Ευρώπης δεν θα μας διώξει ποτέ από την ευρωζώνη).

Η καταλυτική απάντηση απέναντι σε τέτοιες απαράδεκτες «τζογαδόρικες» λογικές ήλθε από τον ίδιο τον νομπελίστα οικονομολόγο Krugman: Δηλαδή, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σταματήσει κάποια στιγμή να ενισχύει τις καταρρέουσες ελληνικές τράπεζες, τότε η χώρα μας θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη και να εκδώσει το δικό της νόμισμα (Apocalypse Fairly Soon).

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε περισσότερα σημεία του εκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί άλλα είναι θετικά (όπως ο συνταγματικός διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος) και άλλα είναι εντελώς ξεπερασμένα (όπως η επαναφορά σε ένα σοβιετικό ή κρατικίστικο μοντέλο οικονομίας).

Πάνω από όλα το κεντρικό δίλημμα και στις επόμενες εκλογές θα είναι μόνο ένα: Ή η διατήρηση της Ελλάδας μέσα στην ευρωζώνη ή η μετάβαση σε ένα βαλκανικό χάος!

Και κάτω από αυτό το πρίσμα θα αξιολογηθούν όλα τα κόμματα. Άρα και ο συντηρητικός χώρος (του οποίου η φοβερή πολυδιάσπαση βοηθά την άνοδο των πιο έξαλλων εθνικιστικών δυνάμεων).

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί πολλαπλώς να ερμηνευθεί.

Όμως το κρίσιμο μέγεθος είναι άλλο: Εάν, δηλαδή αυτός ο χώρος θα συμβάλλει στη διατήρηση της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη (που συνεχώς αλλάζει)!

Ή εάν θα οδηγήσει με την ιδεολογική του ασάφεια στη βαλκανιοποίηση αυτής της χώρας!

Ο κ. Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Kalfelis@law.auth.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
  • Ο γρίφος της Μποτσουάνα Οι αγορές είναι προεξοφλητικοί μηχανισμοί, στην περίπτωση της νέας μετάλλαξης , προεξόφλησαν ξανά το χειρότερο, δηλαδή νέους περιορισμούς στις... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk