Γυναίκες με πάθη

Η Αναστέιζια είναι νέα, ωραία και επιτυχημένη. Με μια ομορφιά διαφορετική από τον μέσο όρο, με μάτια πολύ μεγάλα για να τα αντέξει το πρόσωπό της. Ο Κρίστιαν μπήκε στη ζωή της σαν τυφώνας και τα σάρωσε όλα: καθημερινότητα, αυτοεκτίμηση, κοινή λογική. Τα γκρίζα μαλλιά του της θύμισαν τον Ρίτσαρντ Γκιρ στο «Pretty Woman» και η ίδια δεν άργησε να νιώσει σαν Τζούλια Ρόμπερτς που επιτέλους συναντά τον Πυγμαλίωνά της. Ολα καλά ως εδώ στο βιβλίο της 49χρονης Ε. L. James, με τίτλο «Fifty Shades of Grey», το οποίο έκανε θραύση σε ΗΠΑ και Βρετανία και σκαρφάλωσε στην πρώτη πεντάδα των ευπώλητων του Amazon από τη δεύτερη εβδομάδα κυκλοφορίας του.

Μόνο που ο συγκεκριμένος κεραυνοβόλος έρωτας κρύβει και πολλές παγίδες. Διότι ο Κρίστιαν Γκρέι θέλει να υποτάξει την Αναστέιζια με κάθε τρόπο: χειροπέδες, μαστίγια και ανελέητα πυγοραπίσματα, ώσπου εκείνη να φωνάξει κλαίγοντας «κίτρινο!» – το συνθηματικό για το «προσοχή!» – ή, ακόμη χειρότερα, «κόκκινο!» – το συνθηματικό για το «σταμάτα!».

Οι κανόνες είναι σαφείς. Πρέπει να τον φωνάζει «Sir», ακόμη και όταν δεν επιδίδονται σε κάποιο διεστραμμένο ερωτικό παιχνίδι. Και είναι υποχρεωμένη, όσο δύσκολη ημέρα και αν είχε στην απαιτητική δουλειά της, να είναι έχει κάνει αποτρίχωση. Της απαγορεύεται να τσιμπολογάει μεταξύ γευμάτων, εκτός αν πρόκειται για κάποιο φρούτο. Και ο άνδρας των διεστραμμένων ονείρων της θα της αγοράσει συχνά πυκνά πλατινένια και διαμαντένια μπρασελέ για να κρύψει τις μελανιές που αφήνουν οι χειροπέδες και τα σχοινιά στους εύθραυστους καρπούς της. Το ότι οι γυναίκες είναι για δέσιμο ήταν πάντα κοινό μυστικό. Η κυριολεξία αυτής της κατάστασης, όμως, έτσι όπως την ξεμπρόστιασε αυτό το βιβλίο, μας κάνει να αναρωτηθούμε γιατί…

Μια άνιση πάλη

Το «Fifty Shades of Grey» είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, καθώς η συγγραφέας ακολουθεί πιστά τη μανιέρα της Στέφανι Μέγερ. Η νέα μόδα που λανσάρεται παγκοσμίως, μετά τους βρικόλακες, είναι οι σαδομαζοχιστές που σου πίνουν το αίμα με άλλον τρόπο και αφήνουν εξίσου ανεξίτηλα σημάδια επάνω σου. Δεκάδες φεμινιστικοί σύλλογοι, αλλά και όσοι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των κακοποιημένων γυναικών, έχουν ήδη ξεσηκωθεί, ενώ οι συντάκτριες των εκτενών αφιερωμάτων στο περιοδικό «Newsweek» και στους «Sunday Times» λιθοβολούνται ιντερνετικά, λες και έγραψαν οι ίδιες το σκανδαλιστικό βιβλίο. Ο βρικόλακας του «Twilight», Εντουαρντ Κάλεν, δίνει τη ματωμένη σκυτάλη στον σαδιστή Κρίστιαν Γκρέι, η δαγκωματιά γίνεται πυγοράπισμα, αλλά το ερώτημα παραμένει το ίδιο: γιατί οι γυναίκες που φαινομενικά έχουν όλα τα καλά του κόσμου λένε «ναι» στην υποταγή;

«Οι γυναίκες σήμερα νιώθουν τρομερά ενοχικά επειδή πλέον τα καταφέρνουν καλύτερα από τους άνδρες σε εργασιακό και οικονομικό επίπεδο. Τους δίνουν, λοιπόν, το πάνω χέρι στο σεξ, σε ένδειξη ανακωχής. Και έτσι έχουμε τη γυναίκα από πάνω στο γραφείο και από κάτω στην κρεβατοκάμαρα» εξηγεί η κοινωνιολόγος Μαρίσα Ανδρέου. Το «ασθενές φύλο», λοιπόν, επιστρέφει ως όρος στο κρεβάτι και χώνεται κάτω από τα σκεπάσματα ύστερα από μια άνιση πάλη.

Η άτακτη Φρίντα

Η Κωνσταντίνα είναι 33 ετών και, όπως συνηθίζουμε να λέμε για μια καλοβαλμένη γυναίκα, «δεν της λείπει τίποτα». Ωραία εμφάνιση, καλή δουλειά. Τόσο καλή, που συχνά την ανάγκαζε να απολογείται στους συντρόφους της, οι οποίοι τύχαινε να έχουν χαμηλότερο μισθό από την ίδια. Πίσω από τη φαινομενικά τακτοποιημένη ζωή της υπήρχαν σημάδια από δύσκολα παιδικά χρόνια, σημάδια που αν τα εντόπιζε ο λάθος άνθρωπος, θα μπορούσε να της διαστρεβλώσει τελείως την εικόνα που είχε η ίδια για τον εαυτό της.

Ο λάθος άνθρωπος δεν άργησε να έρθει και από πολύ νωρίς έδειξε τις αλλόκοτες προθέσεις του: «Είχε έναν σκύλο, τη Φρίντα, την οποία κακομεταχειριζόταν. Της φώναζε λες και μάλωνε με άνθρωπο και για εκφοβισμό τής κλώτσαγε το μπολ με το φαγητό. Στην αρχή, μου ζητούσε να παίζουμε κλισέ ρόλους: η άτακτη μαθήτρια και ο αυστηρός καθηγητής, η γραμματέας και ο προϊστάμενος. Αργότερα, όταν παραγνωριστήκαμε, ήθελε να παίρνω τον ρόλο του σκύλου του. Με έδενε από τον λαιμό στο κάγκελο του κρεβατιού, έκανε ρολό μια εφημερίδα και φώναζε με όλη του τη δύναμη «τι έκανε εδώ η Φρίντα;». Τις πρώτες φορές μού ερχόταν να σκάσω στα γέλια, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρά. Επειτα από έναν επεισοδιακό χωρισμό και αρκετή ψυχοθεραπεία, συνειδητοποίησα ότι ο στιγμιαίος σωματικός πόνος μού αποσπούσε την προσοχή από τον συναισθηματικό που κουβαλούσα από μικρή. Χρειάστηκε να με κάνει μαύρη στο ξύλο – εγώ του το είχα ζητήσει –
και να φρίξω κοιτάζοντας στον καθρέφτη για να καταλάβω ότι όλο αυτό δεν μου άξιζε».

Ο στενός κορσές

Οσο για τη συνομήλική της Τάνια, μπορεί να έχει αντίστοιχη εμπειρία, αλλά πολύ πιο κυνική προσέγγιση: «Οι γυναίκες είναι τόσο χαζές που, ακόμη και δεμένες χειροπόδαρα, θέλουν να πιστεύουν ότι στο τέλος θα λυθούν τα μάγια και θα τον κάνουν άνθρωπο – και ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Και όπως επισημαίνει η ψυχοθεραπεύτρια Μαρίνα Ζάρκα: «Οι άνδρες δεν είναι πια κυνηγοί. Οπως άλλοτε τους παίδευαν οι γυναίκες με τσαλίμια γύρω από την καλά φυλαγμένη παρθενιά τους, τώρα οι ίδιοι τις βασανίζουν με στυτικές δυσλειτουργίες. Αυτοσαμποτάρονται, αυτομπλοκάρονται, δεν απολαμβάνουν το σεξ, κάνοντας τη γυναίκα να προσπαθεί διπλά και τριπλά για να τους κατακτήσει». Στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας, λοιπόν, η γυναίκα νιώθει ότι θέλει να πετάξει από πάνω της την ταμπέλα της δυναμικής και ανεξάρτητης, σαν κορσέ που τη στενεύει.

Ξεχνώντας τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί οι σουφραζέτες και όλους τους αγώνες για κοινωνική ισότητα, η ερωτική ανισότητα φαντάζει ξαφνικά ως η μοναδική διέξοδος από μια καθημερινότητα που θέλει τη γυναίκα συνεχώς επικεφαλής. Παραδομένη σε σαδομαζοχιστικά παιχνίδια, ψηφίζει κεκλεισμένων των θυρών παθητική φωνή και γυρίζει την πλάτη στις προστακτικές που τη βασανίζουν στην υπόλοιπη ζωή της. Στην πραγματικότητα, η γυναίκα δεν θέλει να θέλει, αλλά να τη θέλουν. Και αυτό μοιάζει να έχει χαθεί από το ερωτικό μενού, όσο οι άνδρες συρρικνώνονται και αμέσως μετά τις κατηγορούν ότι τους έχουν ευνουχίσει.

Η απαγωγή της υπηρέτριας

«Ισως τελικά η ισότητα να είναι κάτι που δεν χρειαζόμαστε όλες τις ώρες της ημέρας» είχε γράψει πριν από χρόνια στο περιοδικό «New Yorker» σε άρθρο που προκάλεσε σάλο η Ντάφνι Μέρκιν. Συμφιλιωμένη με τον εθισμό της στο spanking, αποκάλυψε ακόμη και την πλακίτσα που έκανε κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής, παραφράζοντας τους όρκους που αντάλλαξε με τον σύζυγό της: «Τo spank and to hold», αντί για «to have and to hold».

«Οι φαντασιώσεις της σύγχρονης γυναίκας μαρτυρούν κάτι που η ίδια θα προτιμούσε να μείνει κρυφό: το 1/3 των γυναικών έχει φαντασιώσεις βιασμού. Η σεξουαλική φαντασίωση λειτουργεί σαν ναρκωτικό. Οταν είσαι υπό την επήρεια, νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Αλλά ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: όταν οι γυναίκες μιλούν για φαντασιώσεις βιασμού, δεν σημαίνει ότι ονειρεύονται ότι κάποιος τις βιάζει παρά τη θέλησή τους. Στην πραγματικότητα θέλουν να μπει ο Μπραντ Πιτ από το παράθυρο» τονίζει ο ανθρωπολόγος Μάριος Ζωγόπουλος.

Η κρυφή γυναικεία ελπίδα ότι ο σαδιστής αργά ή γρήγορα θα ενδώσει στην τρυφερή πλευρά του αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο μυθιστόρημα του 1740 «Pamela – Οr Virtue Rewarded» του Σάμιουελ Ρίτσαρντσον: ένας σκληρός άνδρας απάγει μια 15χρονη υπηρέτρια με σκοπό να τη βιάσει, αλλά τελικά η αγάπη και η καλοσύνη της τον αναγκάζουν να την παντρευτεί.

Πορνό για μανούλες

Μακριά από τη λογική του βιβλίου «Η ιστορία της Ο», το οποίο καταπιάνεται με την ιστορία μιας ανώνυμης γυναίκας που παραδίνεται στις σαδιστικές ορέξεις του εραστή της και των φίλων του, το μπλοκμπάστερ πόνημα με ήρωα των Κρίστιαν Γκρέι παρουσιάζει τον ήρωα σαν μια βασανισμένη ψυχή που τα κάνει όλα αυτά λόγω σκοτεινού παρελθόντος. Και, κάπως έτσι, προέκυψε και ο όρος «mommy porn» (πορνό για μανούλες), δηλαδή για νοικοκυρές σε απόγνωση. Το μεγαλύτερο κομμάτι των αναγνωστριών εκπροσωπείται από γυναίκες μέσης τάξης και ηλικίας, που χάρη στην τεχνολογία κατεβάζουν και διαβάζουν μανιωδώς βιβλία, τα οποία δεν θα τολμούσαν να εμφανίσουν στο ταμείο ενός παραδοσιακού βιβλιοπωλείου χωρίς να γίνουν κατακόκκινες από ντροπή.

Αλλωστε, από τότε που οι ιντερνετικοί αναγνώστες (e-readers) έκαναν τη δυναμική εμφάνισή τους, οι πωλήσεις της ερωτικής παραλογοτεχνίας αυξήθηκαν κατά 30%. Και ύστερα έρχονται οι ενθουσιώδεις κριτικές για το βιβλίο: «Οταν είσαι παντρεμένη 400 χρόνια όπως εγώ, μια τέτοια ιστορία σε παίρνει μακριά από το πλύσιμο των πιάτων και των ρούχων» / «Μπορεί να διαλέξεις τον γλυκούλη και καλούλη για να κάνεις παιδιά μαζί του και για πολλούς άλλους πρακτικούς λόγους, αλλά πάντα θα φαντασιώνεσαι τον σκληρό και αιμοβόρο, που θα σου δώσει ένα χαστούκι κι εσύ θα θέλεις κι άλλο».

Ανισότητα στο κρεβάτι

Οσο, λοιπόν, οι γυναίκες γίνονται ολοένα πιο ισχυρές, φαντασιώνονται ότι είναι ερωτικά ανίσχυρες. «Οταν η γυναίκα είναι δεμένη, απολαμβάνει το ότι, έτσι για αλλαγή, δεν θα χρειαστεί να κάνει και πολλά πράγματα για να ικανοποιήσει τον άνδρα της. Το σώμα της είναι το πεδίο όπου πραγματοποιούνται απολαυστικές σεξουαλικές πράξεις. Ο άνδρας μπορεί να είναι ο σκηνοθέτης, αλλά η γυναίκα είναι η πρωταγωνίστρια. Η ισότητα πρέπει να υπάρχει παντού, αλλά όχι στο κρεβάτι. Δεν είναι το ζητούμενο για σεξουαλική απογείωση» εξηγεί η 45χρονη πρόεδρος σαδομαζοχιστικού συλλόγου, την οποία εντοπίσαμε μέσω ροζ αγγελιών και, ομολογουμένως, μας βασάνισε πολύ μέχρι να δεχτεί να μας μιλήσει.

Οι «μόδες» στο σεξ έρχονται και φεύγουν, όπως οι τάσεις στα ρούχα και στα παπούτσια. Και αυτό κάτι σημαίνει. Από εκεί που η ποπ κουλτούρα αναρωτιόταν αν ο μόνος τρόπος για να κρατήσει παντοτινά ο έρωτάς σου είναι να ερωτευθείς έναν βρικόλακα, τώρα σκέφτεται μήπως ένα ζευγάρι μπορεί να είναι δεμένο για πάντα μόνο κυριολεκτικά: «Κάποια στιγμή η γυναίκα πρέπει να καταλάβει την αξία της, να μην απολογείται για την επιτυχία της, να εκτιμήσει έτσι για αλλαγή την ερωτική τρυφερότητα και να μη μένει μια ζωή με τα χέρια… δεμένα» τονίζει η σύμβουλος γάμου Ευτυχία Λούβρου. Ολο και πιο συχνά συναντά μέσα από τη δουλειά της ζευγάρια πεπεισμένα ότι ο μόνος τρόπος για να σώσουν τον προβληματικό γάμο τους είναι το ομαδικό ή το σαδομαζοχιστικό σεξ, «έτσι, για να υπάρχει το αλατοπίπερο». Αλλο, όμως, να νοστιμίσεις το φαγητό σου και άλλο να το κάνεις λύσσα.

Για να μακροημερεύσει ο γάμος

Ολο και περισσότερες γυναίκες προσπαθούν να αποδείξουν στον εαυτό τους και στους άλλους ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα μόνες τους. Από το να αναρριχηθούν στην κορυφή μιας εταιρείας μέχρι το να μεγαλώσουν ένα παιδί. Η αμερικανίδα συγγραφέας Κέιτ Φιγκς στο βιβλίο της «Couples», το οποίο βασίστηκε στην έρευνα πάνω σε μακροχρόνιες σχέσεις, γράφει ότι «πολλές φορές, οι επιτυχημένες γυναίκες ένιωθαν την ανάγκη να χαλιναγωγήσουν την εξυπνάδα τους (να μην ανταπαντούν στα αστεία όταν βρίσκονται σε μεγάλη παρέα κτλ.) και να υποτιμούν τις επαγγελματικές επιτυχίες τους, προκειμένου να κρατήσουν τον γάμο τους».

Και η δημοσιογράφος Αριέλ Λεβί, συγγραφέας του βιβλίου «Θηλυκές φαλλοκράτισσες: Οι γυναίκες και η ανερχόμενη κουλτούρα του ξέκωλου», που κυκλοφόρησε και στη χώρα μας από τις εκδόσεις Κουκκίδα, μας είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξη πόσο αδιανόητο θεωρεί ότι «ξαφνικά οι γυναίκες, από εκεί που ήθελαν ένα στιβαρό ανδρικό χέρι για να τις πάρει αγκαλιά και να τους ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου, τώρα ζητούν από αυτό ένα καλό βρωμόξυλο στο τέλος μιας κοπιαστικής ημέρας». Ομως δεν είναι άμοιρες ευθυνών: «Αν πιστεύαμε στ’ αλήθεια ότι είμαστε σέξι και αστείες και έξυπνες, δεν θα νιώθαμε την ανάγκη να φερόμαστε σαν πόρνες ή σαν άνδρες ή σαν οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό μας».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk