Ο Ρότζερ Φέντερερ ξέρει τι δεν θέλει

Ο Ρότζερ Φέντερερ θέλει να γράψει ένα ποίηµα. Τουλάχιστον έτσι λέει. Οταν σε κοιτάει σχεδόν χαµογελαστός µε έναν περίεργο ελβετικό τρόπο και απέξω ακούγεται η βροχή στο παγωµένο Μοντρέ της Ελβετίας, όταν σου σφίγγει το χέρι και νιώθεις πως χρησιµοποιεί περίπου το 5% της δύναµης που κρύβεται κάτω από αυτό το υπερβολικά preppy πουλόβερ του, όταν σου µιλάει ευγενικά µε άψογα αγγλικά και σε κοιτάει στα µάτια, ξέρεις πως κάτι πηγαίνει πολύ καλά.

Βλέποντας έναν ευγενικό τύπο µπροστά σου, ένα ελβετικό στερεότυπο, που όµως έχεις δει να χτυπάει το µπαλάκι µε ταχύτητα δεκάδων χιλιοµέτρων, έναν τύπο που έχεις δει να σπάει ρακέτες όταν εκνευρίζεται, δεν µπορείς παρά να του ζητήσεις να σου γράψει ένα… ένα… «Ενα ποίηµα;» προλαβαίνει την εκφορά του αγχωµένου λόγου προσθέτοντας µια απόπειρα (µέτριου) χιούµορ. «Γράφω και ποιήµατα πού και πού, στον ελεύθερο χρόνο µου». Το λέει, και ένα τσούρµο διαφηµιστών και βοηθών που είναι γύρω του γελάει. Αστειεύεται ή το εννοεί; Κανείς δεν ξέρει. Φαίνεται όµως ότι ο Ελβετός έχει ενστερνιστεί το µότο της καµπάνιας της Gilette «Το δυνατό ξεκίνηµα κάνει τη διαφορά».

Ο Ρότζερ Φέντερερ αρέσει σε πολύ κόσµο. Αν υποθέσουµε ότι το Facebook είναι κάτι σαν σύγχρονη µονάδα µέτρησης δηµοτικότητας, ο Ελβετός αρέσει σε 10.378.682 άτοµα. Σε µια Ελλάδα περίπου. Σήµερα δεν τον ενοχλεί, κάποτε όµως τον πείραζε: «Στην αρχή, µόλις έγινα διάσηµος, ήταν ωραία όταν έβγαινα έξω. Μετά κουράστηκα. Πήγαινα σε υπέροχες πόλεις, είχα χρόνο να τις δω, αλλά δεν έβγαινα από το ξενοδοχείο γιατί ήξερα πως µόλις µε αναγνώριζαν θα έπρεπε να υπογράφω αυτόγραφα και να χαµογελώ σε φωτογραφίες. Πλέον έχω συµβιβαστεί µε το ότι δεν πρόκειται να δω µια πόλη όπως οι άλλοι. Αλλά είναι µικρό το τίµηµα».

Φιλοσοφηµένη σκέψη. Αλλά η φιλοσοφία, το mind game, ο ρεαλισµός, όλα αυτά είναι αναπόσπαστα κοµµάτια ενός τενίστα. Παλιά «έσπαγα ρακέτες, χτυπούσα το κεφάλι µου, τσαντιζόµουν, µάλωνα, φώναζα. Κάποια στιγµή κατάλαβα πως όλο αυτό είναι µάταιο. Και πως έπρεπε να ηρεµήσω, να συγκεντρωθώ, να διοχετεύσω την ενέργεια της οργής αλλιώς. Αλλά έπρεπε πρώτα να µατώσω το κεφάλι µου για να το µάθω». Πέρασε πολύς καιρός προτού µάθει πολλά πράγµατα. «Κάποτε δεν µπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι µπορώ να τα καταφέρω. Οχι να φτάσω στην κορυφή, δεν πίστευα ότι µπορούσα να καταφέρω απλά πράγµατα, όπως το να γίνω επαγγελµατίας τενίστας. ∆εν το λέω από σεµνότητα, κανείς δεν γεννιέται έτοιµος για την κορυφή. Σιγά σιγά, όµως, ξεκλείδωνα κωδικούς, κέρδιζα τον έναν, κέρδιζα τον άλλον, αποκτούσα αυτοπεποίθηση, είχα και φίλους δίπλα που όταν γινόµουν αλαζόνας ή έδινα κάποια γελοία συνέντευξη µου έριχναν και µια σφαλιάρα και κάπως έτσι υποθέτω έκανα ό,τι έκανα». Αυτό το «έκανα ό,τι έκανα» είναι να παραµείνει στην πρώτη θέση του παγκοσµίου τένις για 285 εβδοµάδες (αυτή τη στιγµή είναι νούµερο 3), να κερδίσει 16 Γκραντ Σλαµ – περισσότερα από τον καθέναν – και µε λίγα λόγια να είναι αυτός που, ακόµη και αν δεν είναι επίσηµο, δεν είναι υπερβολή να τον χαρακτηρίσεις τον «καλύτερο τενίστα όλων των εποχών».

Ολο αυτό προφανώς δεν ήταν εύκολο. «Οχι, καθόλου εύκολο. Αρχικά δεν έζησα εφηβεία. ∆εν έχω φίλους από το σχολείο. Οσους φίλους έχω είναι ή από την παιδική µου ηλικία ή από το τένις. ∆εν γλέντησα, δεν ήπια, δεν φλέρταρα µικρός. Αλλά δεν πρέπει να γκρινιάζω. Μου λείπει αυτό το κοµµάτι, αλλά όχι και πολύ. Μου αρέσει αυτό που είµαι. Οταν ήµουν 20 χρόνων ήµουν πιο νέος, πιο δυνατός, πιο ορεξάτος, αλλά προτιµώ τα 30. Ξέρω πολύ καλά τι θέλω και κυρίως τι δεν θέλω πια».

Ολα αυτά τελικά πώς γίνονται; «Προφανώς είχα ταλέντο. ∆υστυχώς, όµως, ακόµη και προτού ξεκινήσω εγώ, δεν µετρούσε τόσο το ταλέντο. Νοµίζω πως η εποχή που ένας απλώς ταλαντούχος άνθρωπος µπορούσε να κατακτήσει τον κόσµο έχει περάσει. Πλέον είναι πολύ περισσότερο αναγκαία η δουλειά από το ταλέντο». Και ο ίδιος έχει δουλέψει. Το βλέπεις στους αγώνες του, εκεί όπου κάποιες φορές µοιάζει να λειτουργεί έξω από τους ανθρώπινους κώδικες, που µοιάζει σαν να προγραµµατίζεται µε έναν αλγόριθµο για να µην κάνει ούτε ένα λάθος. Σαν να µπαίνει «in the zone». Αυτή η αµερικανική έκφραση, το «in the zone», η στιγµή που κάποιος ζει εξωσωµατικά την εµπειρία του, υπάρχει άραγε; «Ναι! Το έχω ζήσει µια-δυο φορές, όχι παραπάνω. Είναι µια σπάνια εξωσωµατική εµπειρία. Σαν να ζω σε αργή κίνηση, να βλέπω την µπάλα να έρχεται αργά και να είναι και µεγάλη, σαν µπάλα ποδοσφαίρου. Και όταν τη διώχνω να φεύγει γρήγορα. Και ενδιάµεσα να µην ακούω τίποτα άλλο, το µυαλό µου να είναι προγραµµατισµένο».

Η αλαζονεία θα µπορούσε να υπάρχει. Ο Φέντερερ έχει καταφέρει περισσότερα πράγµατα από κάθε άλλον αθλητή στο τένις, έχει περισσότερα εκατοµµύρια δολάρια από όσα θα µπορούσε να µετρήσει, είναι πατέρας, είναι νέος, είναι χαµογελαστός. Οταν µιλάει για την τωρινή εποχή στο τένις, είναι σίγουρος πως «είναι µια καλή εποχή. Υπάρχει ο Τζόκοβιτς, που είναι hot, υπάρχει ο Ναδάλ, που είναι καταπληκτικός, και υπάρχω και εγώ. Σπάνια µπορείς να δεις τόσους καλούς παίκτες την ίδια εποχή. ∆εν είναι και άσχηµα». Μήπως αυτό είναι αλαζονεία; Τι είναι αλαζονεία όταν έχεις κάνει ό,τι έχει κάνει αυτός; Ισως το να γράψεις και ένα ποίηµα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk