Εχουν συμφέρον και οι δύο να τα βρουν

Τέσσερις ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, ο φωτογραφικός φακός συνέλαβε τον Φρανσουά Ολάντ να αγοράζει κομπόστες σε ένα σουπερμάρκετ στο Παρίσι. Οι κακοπροαίρετοι χλεύασαν την κίνηση αυτή του «κανονικού προέδρου» _ όπως αυτοπαρουσιάζεται ο Ολάντ _ ως μια σκηνοθετημένη προσπάθεια ώστε να δείξει ότι δεν είναι από τους πολιτικούς που δεν γνωρίζουν πόσο στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί. Οι καλοπροαίρετοι βρήκαν ένα κοινό στοιχείο με την Ανγκελα Μέρκελ, η οποία θεάται κάποιες φορές να ψωνίζει σε σουπερμάρκετ του Βερολίνου.

Τέσσερις ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, ο φωτογραφικός φακός συνέλαβε τον Φρανσουά Ολάντ να αγοράζει κομπόστες σε ένα σουπερμάρκετ στο Παρίσι. Οι κακοπροαίρετοι χλεύασαν την κίνηση αυτή του «κανονικού προέδρου» _ όπως αυτοπαρουσιάζεται ο Ολάντ _ ως μια σκηνοθετημένη προσπάθεια ώστε να δείξει ότι δεν είναι από τους πολιτικούς που δεν γνωρίζουν πόσο στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί. Οι καλοπροαίρετοι βρήκαν ένα κοινό στοιχείο με την Ανγκελα Μέρκελ, η οποία θεάται κάποιες φορές να ψωνίζει σε σουπερμάρκετ του Βερολίνου. Οι πιο ψύχραιμοι δεν μπορούν να μην παρατηρήσουν ότι οι «Μερκολάντ» δεν καλούνται να κάνουν μαζί τα ψώνια τους, αλλά να ηγηθούν της Ευρώπης. Και εκεί τα πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα αν δεν είχαν και οι δύο συμφέρον να συνεργαστούν, να τα βρουν.

«Οι γαλλογερμανικές σχέσεις βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολο σημείο λόγω της στάσης που τήρησε προεκλογικά η Ανγκελα Μέρκελ. Γερμανοί καγκελάριοι έχουν διατυπώσει και στο παρελθόν προτιμήσεις για τον έναν ή τον άλλον υποψήφιο στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, αλλά δεν τις έχουν εκφράσει τόσο απροκάλυπτα» λέει μιλώντας προς το «Βήμα» ο Ολιβιέ Ροζενμπέργκ, ερευνητής του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών της Σχολής Πολιτικών Επιστημών (Sciences Po) στο Παρίσι.

Αναφέρεται στην άρνηση της καγκελαρίου να συναντήσει προεκλογικά τον Φρανσουά Ολάντ και στο ότι σύστησε στους Γάλλους να ψηφίσουν τον Νικολά Σαρκοζί – σε σημείο που ο γαλλογερμανικός Τύπος να αναρωτιέται αν «η νίκη του Ολάντ αποτελεί ήττα για τη Μέρκελ».
Το βράδυ της νίκης του Σοσιαλιστή προέδρου, την περασμένη Κυριακή, του τηλεφώνησε η γερμανίδα καγκελάριος για να τον προσκαλέσει στο Βερολίνο όπου, όπως δήλωσε η ίδια, θα τον περιμένει «με ανοιχτές αγκάλες». Η ανάληψη των καθηκόντων του θα πραγματοποιηθεί μεθαύριο, Τρίτη, και την επομένη, στις 16 Μαΐου, ο Ολάντ θα επισκεφθεί το Βερολίνο.
«Οι δύο χώρες είναι αναγκασμένες να ζήσουν μαζί» συνεχίζει ο κ. Ροζενμπέργκ, ο οποίος δηλώνει «αρκετά αισιόδοξος» ότι οι δύο ηγέτες θα επιτύχουν μια αμοιβαία συναίνεση «διότι είναι προς το συμφέρον και των δύο». Εξηγεί ότι αν υπάρξει εμπλοκή στις γαλλογερμανικές σχέσεις αυτό θα έχει αρνητικό αντίκτυπο σε αμφότερους. «Θα είναι άσχημο για τη Μέρκελ στο εσωτερικό διότι οι πολιτικές δυνάμεις της Γερμανίας είναι όλες πολύ φιλοευρωπαϊκές και δεν θα δουν με καλό μάτι το μπλοκάρισμα στην ΕΕ που θα προκύψει αν δεν τα βρει το Βερολίνο με το Παρίσι. Αν η Μέρκελ διαταράξει τις σχέσεις με τον γάλλο γείτονά της, θα πλήξει την ίδια της την εικόνα. Επιπλέον, οι γάλλοι Σοσιαλιστές έχουν στενές διασυνδέσεις με τους γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τις άσχημες σχέσεις της καγκελαρίου με το Παρίσι».
Το κυριότερο αγκάθι στις γαλλογερμανικές σχέσεις είναι η δηλωμένη πρόθεση του Ολάντ να επαναδιαπραγματευτεί το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Πειθαρχίας προκειμένου να προστεθούν μέτρα για την ενίσχυση της ανάπτυξης. Η Μέρκελ έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι αποκλείει τελείως οποιαδήποτε διαπραγμάτευση του Συμφώνου.
Ο κ. Ροζενμπέργκ πιστεύει ότι θα βρεθεί «ένας συμβιβασμός, μια τεχνική λύση που δεν θα ενοχλεί κανέναν. Για παράδειγμα, να επικυρωθεί το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Πειθαρχίας ως έχει, όπως επιθυμεί η Μέρκελ, και να ακολουθήσει ένα άλλο για την ανάπτυξη. Τελικά θα βρεθεί μια λύση που να διασώζει το γόητρο όλων».
Με την εκτίμηση ότι η Μέρκελ βρίσκεται σήμερα σε δύσκολη θέση απέναντι στο Παρίσι επειδή προεκλογικά στήριξε αναφανδόν τον Σαρκοζί συμφωνεί και ο Ζακ Καπντεβιέλ, διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Πολιτικών Ερευνών (CEVIPOF) στο Παρίσι. Θεωρεί όμως ότι παρά την προεκλογική αυτή «γκάφα» έχουν αλλάξει πολλά δεδομένα στην Ευρώπη τα οποία δεν μπορεί να αγνοήσει η γερμανίδα καγκελάριος.
«Η Ευρώπη έχει αρχίσει να δυσανασχετεί εμφανώς από τη συνταγή για λιτότητα» λέει ο κ. Καπντεβιέλ μιλώντας στο «Βήμα». «Διαμορφώνονται πλέον δύο θέσεις: απέναντι στη νεοφιλελεύθερη άποψη ότι η άνοδος της ανεργίας θα συμπιέσει προς τα κάτω τους μισθούς και θα κάνει πιο ανταγωνιστικές τις οικονομίες των κρατών-μελών αντιπαρατίθεται τελευταίως η κεϊνσιανή λογική που δείχνει τα όρια αυτής της νεοφιλελεύθερης λύσης».
Αναφέρει πολλά παραδείγματα για να αποδείξει ότι υπάρχει μεγάλο ρεύμα εναντίον της γερμανικής αυτής συνταγής – από τα γερμανικά συνδικάτα που ζήτησαν αύξηση μισθών ως τη συνειδητοποίηση ότι οι οίκοι αξιολόγησης λειτουργούν χωρίς διαφάνεια, περνώντας από τη συζήτηση για την έκδοση ευρωομολόγων και την ενίσχυση του ρόλου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. «Οταν πριν από δύο μήνες ο Ολάντ μίλησε γι’ αυτά τα πράγματα, όλοι κάγχασαν. Σήμερα δεν καγχάζει κανένας».
Προειδοποιεί ότι αν δεν γίνει τίποτε για να αλαφρωθεί το χρέος των κρατών-μελών, ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κινδυνεύει να καταρρεύσει. «Δεν τίθεται θέμα να μην αποπληρωθεί το χρέος, αλλά πώς θα αποπληρωθεί» λέει. «Σήμερα προωθούνται πιο ήπιες λύσεις, όπως να αφήσουμε τον πληθωρισμό να ανέβει – λύση στην οποία αντιτίθενται σθεναρά οι Γερμανοί που κουβαλούν ακόμα το τραύμα του πληθωρισμού που κάλπαζε στη χώρα τους στον Μεσοπόλεμο».
Ο κ. Καπντεβιέλ φέρνει το παράδειγμα γερμανών υπουργών που έχουν ταχθεί δημοσίως υπέρ της ανόδου των μισθών και καταλήγει: «Η συζήτηση ανάμεσα στη Μέρκελ και στον Ολάντ διεξάγεται σήμερα σε ένα πλαίσιο πολύ διαφορετικό από αυτό που ίσχυε πριν από λίγους μήνες».

ΕΔΩ ΠΑΡΙΣΙ
Ο Ολάντ έχει γερμανική αίσθηση της πολιτικής

«Η Γαλλία και η Γερμανία είναι «καταδικασμένες» να έχουν καλές σχέσεις. Δεν υπάρχει εναλλακτική» λέει μιλώντας προς «Το Βήμα» ο Εμιλιανό Γκροσμάν, καθηγητής στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (Sciences Po) του Παρισιού στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών. Φέρνει το παράδειγμα του Ζακ Σιράκ και του Γκέρχαρντ Σρέντερ, των οποίων οι σχέσεις κάθε άλλο παρά θερμές ήταν στην αρχή αλλά τελικά κατάφεραν να συνεργαστούν μια χαρά.
Το πρώτο αγκάθι στις σχέσεις της γερμανίδας καγκελαρίου και του νέου προέδρου της Γαλλίας μπήκε όταν η Μέρκελ δήλωσε ότι ψηφίζει Σαρκοζί. «Η Μέρκελ στήριξε προεκλογικά τον Σαρκοζί, πράγμα τουλάχιστον αδέξιο. Οι δημοσκοπήσεις όμως έδειξαν ότι αυτό δεν είχε καμία αρνητική επίπτωση στον Ολάντ και ότι, αν είχε κάποια επίπτωση, αυτή ήταν αρνητική για τον Σαρκοζί» λέει.
Ο κ. Γκροσμάν θυμίζει την «παράδοση» που απαιτεί κάθε νέος πρόεδρος της Γαλλίας και κάθε νέος καγκελάριος της Γερμανίας να πραγματοποιούν την πρώτη τους επίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο και στο Παρίσι αντίστοιχα. «Η Μέρκελ κατέστησε σαφές ότι δεν επαναδιαπραγματεύεται το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Πειθαρχίας. Θα πρέπει όμως να διαπραγματευθεί κάτι μόνο και μόνο για να μην κάνει τον Ολάντ να φαντάζει γελοίος – πράγμα σημαντικό πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Γαλλία».
Η «υποχώρηση» αυτή της Μέρκελ θα μπορούσε, κατά τον κ. Γκροσμάν, να πάρει τη μορφή μιας δήλωσης πρόθεσης από την πλευρά της καγκελαρίου να ενισχυθεί η στρατηγική της ανάπτυξης ή κάτι παρόμοιο. «Τι ακριβώς είναι η «στρατηγική της ανάπτυξης»; Αυτές οι διατυπώσεις δεν σημαίνουν τίποτε, προσφέρονται όμως για μια φόρμουλα κοινά αποδεκτή. Ετσι ο Ολάντ θα μπορεί μετά να παρουσιάζει ιδέες για την οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης, εν όψει και των βουλευτικών εκλογών».
Αυτά σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο. Σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο, «οι γαλλογερμανικές σχέσεις πρέπει να οικοδομηθούν σιγά-σιγά» λέει ο κ. Γκροσμάν, τονίζοντας ότι ως προσωπικότητες η Μέρκελ και ο Ολάντ ταιριάζουν αρκετά. «Είναι και οι δύο χαμηλών τόνων και εργασιομανείς. Η «χημεία» βεβαίως μεταξύ δύο ανθρώπων είναι κάτι πιο περίπλοκο» λέει φέροντας το παράδειγμα της Μέρκελ και του Σαρκοζί που ήταν διαφορετικοί χαρακτήρες αλλά κατάφεραν να συνεργαστούν παραπάνω από αρμονικά.
«Ολα θα φανούν σε έναν χρόνο από σήμερα» λέει. «Από χαρακτήρα, πάντως, δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί να μην τα καταφέρουν. Ο Ολάντ έχει γερμανική αίσθηση της πολιτικής: είναι υπέρ της συζήτησης και της σύνθεσης ενώ γενικά στη Γαλλία ο αρχηγός του κράτους αποφασίζει, είναι ο ισχυρός άνδρας. Στη Γερμανία τους ισχυρούς άνδρες τους βλέπουν με μισό μάτι. Η γερμανική παράδοση θέλει τους πολιτικούς να συζητούν και να διαπραγματεύονται και η Μέρκελ είναι πολύ αντιπροσωπευτική της παράδοσης αυτής».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk