Αυτοτιμωρία και αμνησία

Κυριακή πρωί, μέρα των (μοιραίων;) εκλογών, έχοντας μισοδιαβάσει δύο κυριακάτικα φύλλα, σε κατάσταση ενοχικής αμηχανίας, σκέφτομαι, θέλοντας και μη, το Μονοτονικό της επόμενης – δηλαδή αυτής της Κυριακής. Απορρίπτοντας τη λύση της αναμονής (να βγουν πρώτα τα αποτελέσματα, κι ύστερα βλέπουμε), γυρεύω μιαν άλλη, λιγότερο βολική απόφαση, ακόμη και την εκδοχή της άδειας στήλης, μόνο με στοιχεία ταυτότητας.

Αυτοτιμωρία και αμνησία | tovima.gr
Κυριακή πρωί, μέρα των (μοιραίων;) εκλογών, έχοντας μισοδιαβάσει δύο κυριακάτικα φύλλα, σε κατάσταση ενοχικής αμηχανίας, σκέφτομαι, θέλοντας και μη, το Μονοτονικό της επόμενης – δηλαδή αυτής της Κυριακής. Απορρίπτοντας τη λύση της αναμονής (να βγουν πρώτα τα αποτελέσματα, κι ύστερα βλέπουμε), γυρεύω μιαν άλλη, λιγότερο βολική απόφαση, ακόμη και την εκδοχή της άδειας στήλης, μόνο με στοιχεία ταυτότητας. Εντέλει επικρατεί ο δρόμος της καμήλας: το μισό Μονοτονικό γράφεται, όσο κρατάει ακόμη το φως της μέρας, το άλλο την επαύριο με τα εκλογικά αποτελέσματα στο χέρι.
Με τους όρους αυτούς προκαταβάλλεται η πικρή αίσθηση ότι η μετάλλαξη της εύλογης λαϊκής οργής σε εκλογική τιμωρία των κομμάτων εξουσίας μπορεί να εξελιχθεί σε αυτοτιμωρία. Που πάει να πει: οι αυτόβουλοι ή εντεταλμένοι ψηφοφόροι τιμωροί ενδέχεται να καταλήξουν αυτοτιμωρούμενοι, με απρόβλεπτες πολιτικές και οικονομικές συνέπειες. Οπότε θα μείνει ιστορικό ζητούμενο του μέλλοντος η νηφάλια απάντηση στο ερώτημα πότε, από ποιους και πώς επινοήθηκε, και έγινε ευρύτερα αποδεκτή η θεωρία και η πρακτική της εκλογικής τιμωρίας του κατεστημένου πολιτικού κόσμου, δίνοντας την εντύπωση ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα ανέξοδης καθεστωτικής ανατροπής.
Τι μέλλει γενέσθαι εφεξής, εύκολα μάλλον εικάζεται, αν ληφθούν σοβαρά υπόψη ομόλογα παραδείγματα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εντός της ευρωζώνης και του ευρώ. Για να μην αυτοσχεδιάζω, παραφράζω σχετική παράγραφο από ενυπόγραφο άρθρο στο περιοδικό «the books’ journal» (τεύχος 19, Μάιος 2021), υπό τον τίτλο «Ενα σενάριο για τις 7 Μαΐου»:
«Στον «Guardian» και στον «Monde», θα γράφονται προσεχώς πύρινα άρθρα για τις συνέπειες της λιτότητας, που οδηγεί τους ψηφοφόρους να ψηφίζουν ναζιστές και λαϊκιστές, αλλά αυτοί που μετράνε τα λεφτά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους. Το ‘χουν εξάλλου ξαναζήσει το έργο αυτό με τον Βίκτορα Ορμπάν στην Ουγγαρία. Οπου ο λαϊκιστής δεξιός πρωθυπουργός εκλέχτηκε με το σύνθημα της αποδέσμευσης από το ΔΝΤ, και όταν κατήγγειλε τη συμφωνία χειροκροτήθηκε από όλους τους εγχώριους «αντιστασιακούς». Στο μεταξύ όμως ο Ορμπάν άλλαξε το σύνταγμα προς το αντιδημοκρατικότερο και τον περασμένο Δεκέμβριο, δύο χρόνια μετά το νταηλίκι, επέστρεψε στην «κηδεμονία» του ΔΝΤ, με την οικονομία σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι την παρέλαβε».
Κάπου εδώ κόβεται το πρώτο μισό του αμήχανου αυτού Μονοτονικού, περνώντας (όσο γίνεται πιο ψύχραιμα) στο άλλο μισό: στα εκλογικά αποτελέσματα, που ανακοινώθηκαν πριν από τα σεληνόφωτα μεσάνυχτα της περασμένης Κυριακής, αφήνοντας κατάπληκτους και μετέωρους νικητές και νικημένους. Γιατί, εκτός των άλλων, καλούνται τώρα να αποφασίσουν πώς θα διαχειριστούν κοινοβουλευτικά οι νικητές την απρόβλεπτη νίκη τους, οι ηττημένοι την παταγώδη ήττα τους. Τι σόι κουβεντολόι θα ανοίξουν οι τριχοτομημένοι αριστεροί μεταξύ τους, με τους Ανεξάρτητους Ελληνες αλλά και με τους προκλητικούς χρυσαυγίτες. Αν θα τα ξαναβρούν (πόσο και πώς) οι νεοδημοκράτες με τους νεοπασόκους, ερωτοτροπώντας με την κάπως αυτάρεσκη Δημοκρατική Αριστερά. Τι ακριβώς θα γίνει με το επάρατο μνημόνιο και τα ευπρόσδεκτα ευρώ του. Τέλος, πώς θα αντιδράσει ο οργισμένος τιμωρός λαός, αν η τρόικα πει αύριο: Κομμένα τα δανεικά – χτυπήστε άλλη πόρτα.
Περισσότερα σχόλια προς το παρόν περιττεύουν. Ωστόσο, αν δεχτούμε ότι το δικομματικό, μεταπολιτευτικό καθεστώς εξουσίας όντως εξέπνευσε, παραμένει σε εκκρεμότητα ένα άλλο, παρεπόμενο ερώτημα: Κατέρρευσε και το δίδυμο σχήμα προοδευτικής και συντηρητικής παράταξης, στον εσωτερικό κύκλο του οποίου λειτούργησε κατά καιρούς και το ζεύγος «Αριστερά – Δεξιά», προτού αλλοιωθεί εξ εαυτού και από τον ανδρεϊκό πασοκικό σοσιαλισμό; Επιπλέον: Τι πρόκειται να γίνει με το είδωλο εκείνο της ανυποχώρητης δημοκρατίας; Πόσοι, ποιοι, πόσο και πώς ακόμη το ασπάζονται και το υπερασπίζονται;
Προς αυτή την κατεύθυνση οφείλουν να ψάξουν τις ρητορικές και ιδεολογικές αποσκευές τους (που έχουν προφανώς ξεφτίσει) οι υποψιασμένοι τουλάχιστον της χθεσινής εκλογικής αναμέτρησης – νικητές και ηττημένοι. Αφήνοντας στην άκρη τα μεγάλα λόγια και τον οίστρο της μεταφυσικής σωτηριολογίας. Σκύβοντας στον σκοτεινό βυθό μιας αμφίβολης και αντιφατικής πολιτικής πραγματικότητας, η οποία ολισθαίνει ήδη στην ακυβερνησία και στον ναζισμό. Οχι καλά και σώνει για να συμφωνήσουν μεταξύ τους, αλλά για να πει ο καθένας καθαρά και ξάστερα (στον εαυτό του πρώτα και μετά στον παραζαλισμένο δικό του κόσμο) τι πράγματι βλέπει (αν βλέπει) και τι όντως προβλέπει (αν προβλέπει) μέσα του και γύρω του, μιλώντας τη γλώσσα της κοινής λογικής.
Αλλιώς κινδυνεύουμε να βουλιάξουμε στην παρανοϊκή αμνησία.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk