Είναι καλά οι πολιτικοί;

Check up στην εξουσία


Ρωτήσαµε τον νευρολόγο, πολιτικό, διπλωµάτη και ερευνητή της σχέσης µεταξύ ασθένειας και πολιτικής ηγεσίας, βρετανό λόρδο Ντέιβιντ Οουεν πώς επηρεάζει το µέλλον η αλήθεια για την υγεία ενός ηγέτη.

Από τον Μάρκο Καρασαρίνη

– Οι πολίτες επιτηρούν από µόνοι τους τους πολιτικούς για ίχνη αστάθειας. Και oι πολίτες θα ήθελαν να γνωρίζουν περισσότερα για την υγεία των ηγετών του, αµφιβάλλω όµως αν συµβαίνει το ίδιο και µε τους πολιτικούς! Οσον αφορά τα όρια της προσωπικής ζωής και την ανάµειξη των media, πιστεύω πολύ απλά ότι όποιος δεν επιθυµεί διαφάνεια στο θέµα της υγείας του είναι προτιµότερο να µη θέτει καν υποψηφιότητα.

– Υπάρχουν ενδείξεις προόδου στο θέµα της διαφάνειας τα τελευταία χρόνια, αν και µε αργό ρυθµό. Στις ΗΠΑ είναι πολύ δύσκολο πλέον να θέσει κανείς υποψηφιότητα για το προεδρικό αξίωµα χωρίς να µιλήσει ανοιχτά για την υγεία του. Ο Τζον Μακ Κέιν το 2008 έδωσε στη δηµοσιότητα όλα τα στοιχεία που τον αφορούσαν, για τα βασανιστήρια που είχε υποστεί ως αιχµάλωτος στον πόλεµο του Βιετνάµ και για το µελάνωµα στο πρόσωπό του, όπως και τις ιατρικές διαβεβαιώσεις ότι είναι απόλυτα υγιής – και, όντως, τέσσερα χρόνια µετά, υπηρετεί στη Γερουσία χωρίς κανένα πρόβληµα. Να προσθέσω ότι θεωρώ πως οι πολίτες επιβραβεύουν την ειλικρίνεια των πολιτικών σε αυτό το θέµα.

– Νοµίζω ότι ένα ζήτηµα προς διερεύνηση είναι η υγεία των επιχειρηµατιών και των οικονοµικών ηγετών. Η κρίση ξεκίνησε το 2007, αν και το µεγάλο χτύπηµα ήρθε το 2008, εποµένως βρισκόµαστε τώρα στον πέµπτο χρόνο της. Σε όλο αυτό το διάστηµα είναι γενικώς αποδεκτό ότι οι επικεφαλής µεγάλων χρηµατοπιστωτικών ιδρυµάτων συνέχιζαν να παίρνουν σηµαντικές αποφάσεις, ενώ στο παρελθόν είχε αποδειχθεί ότι διέπραξαν τεράστια λάθη. Ας σηµειωθεί εδώ ότι πρόκειται για ανθρώπους που εξαιτίας της θέσης και της ισχύος τους είναι ενδεχοµένως εξίσου επιρρεπείς µε τους πολιτικούς σε αυτό που ονοµάζω στο βιβλίο µου «σύνδροµο της ύβρεως», µια επίκτητη διαταραχή της προσωπικότητας που υποστηρίζω ότι προσβάλλει ηγέτες µε µεγάλη και ανεξέλεγκτη εξουσία.

– Μια πρότασή µου είναι ανεξάρτητες ιατρικές επιτροπές να ελέγχουν την υγεία όσων υπηρετούν σε υψηλά αξιώµατα, έτσι ώστε να αποφεύγονται περιπτώσεις απόκρυψης σηµαντικών στοιχείων από το περιβάλλον ή τους προσωπικούς ιατρούς του εκάστοτε ηγέτη, όπως στην περίπτωση του Φρανσουά Μιτεράν. Ωστόσο, ιδιαίτερα όσον αφορά την ψυχολογική κατάσταση ενός ηγέτη, το στενό περιβάλλον και οι στενοί συνεργάτες του είναι εκείνοι που οφείλουν να επαγρυπνούν: οι αλλαγές της προσωπικότητας που υποδηλώνουν, για παράδειγµα, το «σύνδροµο της ύβρεως», είναι µικρές και δεν παρατηρούνται εύκολα. Αρα, ο περίγυρος εξακολουθεί να φέρει το βάρος να επιχειρεί να τον κρατά σε επαφή µε την πραγµατικότητα.

– Για την περίπτωση του Ούγκο Τσάβες ή του Ταγίπ Ερντογάν, σηµερινών ασθενών ηγετών, δεν γνωρίζουµε πολλά ιατρικά στοιχεία, εποµένως δεν µπορούµε να µιλήσουµε µε ακρίβεια. Γνωρίζουµε ότι ο Τσάβεζ έχει καρκίνο, αλλά η µορφή της θεραπείας του δεν έχει ανακοινωθεί. Σε τέτοιες περιπτώσεις χορηγούνται στεροειδή, για παράδειγµα, τα οποία αλλάζουν όψεις της προσωπικότητας του ατόµου. Στην πραγµατικότητα, ωστόσο, χωρίς πλήρη γνώση της αγωγής συγκεκριµένων ηγετών, δεν µπορούµε να προβλέψουµε την εξέλιξη της υγείας τους ή τις επιπτώσεις της ασθένειάς τους στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό.

«Survival of the fittest»


Τελικά προτιµούµε να µας κυβερνούν αθλητικοί, γυµνασµένοι πολιτικοί άντρες Ή τύποι «της καρέκλας»;

Από τον Ηλία Νικολαΐδη

Τον περυσινό Φεβρουάριο, µια ενδιαφέρουσα έρευνα έκανε τον γύρο του πολιτικού κόσµου: η οµάδα του καθηγητή Κέντζι Νογκούτσι στο Πανεπιστήµιο του Μισισίπι θέλησε να διερευνήσει έναν αναπάντεχο παράγοντα, καθοριστικό για τη συµπεριφορά των ψηφοφόρων. Στην έρευνά του πρόσθεσε το κατά πόσο το εκλογικό σώµα γυµνάζεται. Και το αποτέλεσµα µιας τέτοιας απροσδόκητης έρευνας υπήρξε αντίστοιχο: το κατά πόσο αθλούνται οι πολίτες είναι ανάλογο µε το πόσο ενεργοί είναι στην πολιτική. Η έρευνα δεν επεκτάθηκε στους πολιτικούς, µα συχνά ξεχνάµε το ότι είναι και εκείνοι πολίτες.

Η εικόνα του πολιτικού που γυµνάζεται δεν είναι κάτι νέο, ειδικά για όσους είναι εξοικειωµένοι µε το αµερικανικό πολιτικό σύστηµα. Ο πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ επέλεξε στο παρά πέντε την πολιτική από το επαγγελµατικό αµερικάνικο ποδόσφαιρο. Στην ίδια «χώρα των ευκαιριών», ο Σκοτ Μπράουν, ένας Ρεπουµπλικανός γερουσιαστής, λίγα χρόνια προτού κατακτήσει το αξίωµά του, ξάπλωνε ολόγυµνος σε ένα «σαλόνι» του περιοδικού «Cosmo», επιδεικνύοντας το ιδιαιτέρως γυµνασµένο σώµα του. Ο Ααρον Σκοκ, ένα µέλος του Κογκρέσου, πόζαρε προσφάτως για το εξώφυλλο του περιοδικού «Men’s Health», µε το γκρίζο πουκάµισό του ανοιχτό, ώστε να διαγράφονται οι εντυπωσιακοί κοιλιακοί του.

Από την άλλη πλευρά, κάποιος µπορεί εύκολα να βρει στο ∆ιαδίκτυο φωτογραφίες του Μπαράκ Οµπάµα, του Μπιλ Κλίντον, των δύο Μπους – πατέρα και υιού – να κάνουν τζόγκινγκ φορώντας κοντό, σκιστό σορτς ή τον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν να κάνει τοξοβολία.

«Θα περίµενε κανείς πως ο πολιτικός που γυµνάζεται – πολύ δε περισσότερο εκείνος που αθλείται συστηµατικά – είναι πιο θελκτικός στο κοινό του από τον τύπο της καρέκλας. Σε αντίθεση µε τους νωθρούς πολιτικούς, ο αθλούµενος έχει πειθαρχία, έχει ψηθεί στις κακουχίες και έχει πάρει µια κάποια µυρωδιά από ζόρια» σηµειώνει η σύµβουλος επικοινωνίας Αγγελική Κοσµοπούλου.

Ισως οι αµερικανοί πολιτικοί να είναι αριστοτέχνες στο πώς να κάνουν το fitness µέρος της δηµόσιας εικόνας τους, αλλά οι φωτογραφίες του γυµνόστηθου γυµνασµένου Βλαντίµιρ Πούτιν να κυνηγάει στη χιονισµένη στέπα είναι περισσότερο εµβληµατική από τον Οµπάµα σε όλα τα σπορ του κόσµου. Αντιστοίχως, ο Ούγκο Τσάβες αγαπά το σόφτµπολ (!), ενώ ουδείς γνωρίζει αν το τακτικό τζόγκινγκ που κάνει θα «κρατήσει» τον Νικολά Σαρκοζί στην καρέκλα του προέδρου της Γαλλίας σήµερα.

Ωστόσο, τι συµβαίνει στην Ελλάδα; «Στην εγχώρια πολιτική σκηνή τα πράγµατα δεν είναι έτσι» εκτιµά η Αγγελική Κοσµοπούλου. «Ναι, ο αθλούµενος πολιτικός δείχνει πιο φυσιολογικός, έρχεται πιο κοντά στον κόσµο, προβάλλει καλές συνήθειες αντί για τις αρνητικές έξεις που καταµαρτυρούνται στο σινάφι του. Την ίδια στιγµή, µοιάζει να έχει χρόνο και άνεση για να γυµνάζεται, αντί να κάνει τη δουλειά που του ανατέθηκε – και αυτό δεν συγχωρείται». Και συνεχίζει µε παραδείγµατα από την εγχώρια πολιτική ζωή: «Ο ποδοσφαιριστής Κώστας Καραµανλής τραυµάτισε διαµιάς τα πόδια και τη φήµη του µπροστά στις κάµερες, ενώ η εµµονή του ΓΑΠ µε τα σπορ δυναµίτισε την εικόνα του αποτελεσµατικού ηγέτη».

Ασφαλώς, ο Γιώργος Παπανδρέου αποτελεί χωριστό κεφάλαιο στο ζήτηµα «Fit έλληνες πολιτικοί». Τον έχουµε δει σε ιστιοσανίδα, να κάνει κουπί σε κανό, να κάνει διατάσεις προτού τρέξει µαραθώνιο, να σκίζει τα κύµατα οχυρωµένος πίσω από κολυµβητικά γυαλιά. Πολυτεχνίτης του fitness ή Ελλην Οµπάµα;

Η Αγγελική Κοσµοπούλου σηµειώνει το άγχος πίσω από την εικόνα: «Θα πρότεινα σε όσους πολιτικούς δεν έκαναν εγκαίρως την άθληση τρόπο ζωής, να γυµνάζονται χωρίς να το διατυµπανίζουν. Το αποτέλεσµα θα “γράψει” στην ευεξία και στην εµφάνισή τους, χωρίς να τους στερήσει πολιτικούς πόντους».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk