Θα μείνει η 6η Μαΐου στην Ιστορία;

Η 6η Μαΐου πιθανότατα θα καταγραφεί για την εν εξελίξει ιστορία του ελληνικού έθνους ως μια σωτήρια ή ολέθρια επέτειος. Οι σημερινές εκλογές θα αποφασίσουν. Για το πώς φθάσαμε εδώ και τι θα προκύψει προτείνω να εμβαθύνουμε σε τρία διαχρονικής αξίας ποιήματα του μεγάλου Κωνσταντίνου Καβάφη:

Θα μείνει η 6η Μαΐου στην Ιστορία; | tovima.gr
Η 6η Μαΐου πιθανότατα θα καταγραφεί για την εν εξελίξει ιστορία του ελληνικού έθνους ως μια σωτήρια ή ολέθρια επέτειος. Οι σημερινές εκλογές θα αποφασίσουν. Για το πώς φθάσαμε εδώ και τι θα προκύψει προτείνω να εμβαθύνουμε σε τρία διαχρονικής αξίας ποιήματα του μεγάλου Κωνσταντίνου Καβάφη:
«Τα τείχη» είναι το πρώτο:
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην,
χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά
τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Αλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη•
διότι πράγματα πολλά έξω
να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη
πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον
κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
Μοιραίο επακόλουθο τα καταγραφόμενα στο ποίημα «Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.Χ.»:
Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν
τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι,
να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.
Ομως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.)
Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε
κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν
άνευ αναβολής.
Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
«Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη•
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς
βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην:
ως συνέπεια φυσική•
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.
Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά,
και να παυθούν ζητούνε•
πράγματα που όμως δύσκολα
τα καταργεί κανείς.
Κι όταν, με το καλό,
τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες
το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-
Ισως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα• είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Εχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Ομως υπάρχει τι το ανθρώπινον
χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.
Και σήμερα με την ψήφο μας αποφασίζουμε έχοντες κατά νουν τον υπαρξιακό προβληματισμό του Καβάφη στο ποίημα «Che fece… il Gran rifiuto» (Τι να κάνω… Η μεγάλη άρνηση):
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι
ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως
όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι,
και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει.
Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι – το σωστό – εις όλην την ζωή του.
Κάποιες μεγάλες αρνήσεις σε εκλογές οδήγησαν στον ολέθριο πόλεμο του 1897, στη Μικρασιατική Καταστροφή και στη δικτατορία του Μεταξά. Ας σκεφθούμε πριν ψηφίσουμε. Με τη λογική ή το συναίσθημα;
jmarinos@tovima.gr

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk