Συρρίκνωση τραπεζών α λα ιρλανδικά

Το ενδεχόμενο να θυμίζει σε λίγους μήνες τοπίο… Ιρλανδίας αντιμετωπίζει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, μετά τις άνευ προηγουμένου ζημιές που έχουν καταγραφεί λόγω του προγράμματος αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους και των επιπτώσεων της πενταετούς ύφεσης στις επισφάλειες.

Το ενδεχόμενο να θυμίζει σε λίγους μήνες τοπίο… Ιρλανδίας αντιμετωπίζει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, μετά τις άνευ προηγουμένου ζημιές που έχουν καταγραφεί λόγω του προγράμματος αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους και των επιπτώσεων της πενταετούς ύφεσης στις επισφάλειες. Τρία χρόνια από την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, η εικόνα που παρουσιάζει ο κλάδος στη χώρα της Βόρειας Ευρώπης τείνει προς αυτήν που έχει στο μυαλό του από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ο πρόεδρος της Alpha Bank κ. Γιάννης Κωστόπουλος, για οικονομίες με το μέγεθος της ελληνικής, «στις οποίες δεν χωρούν περισσότερες από 2,5 τράπεζες».

Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι στην Ιρλανδία οι βάσεις του συστήματος θα ξανατεθούν πάνω σε δύο μεγάλους ομίλους, έναν κρατικό και έναν ιδιωτικό έναντι 10 και πλέον τραπεζικών ιδρυμάτων που ήλεγχαν μέχρι πρότινος πάνω από το 85% της αγοράς. Δεν είναι λίγοι οι τραπεζίτες που «βλέπουν» αναλγου μεγέθους συγκέντρωση του εγχώριου κλάδου τα επόμενα χρόνια, με στόχο τη δημιουργία βιώσιμων σχημάτων που θα μπορέσουν να επανέλθουν στη διεθνή αγορά προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την οικονομία.
Η τραπεζική κρίση που οδήγησε την Ιρλανδία στο μνημόνιο ξεκίνησε νωρίτερα από την ελληνική, μετά το σκάσιμο της «φούσκας» των στεγαστικών δανείων των «φτωχών» στις ΗΠΑ. Οι πολύ μεγάλες επενδύσεις των ιρλανδικών τραπεζών σε τοξικά προϊόντα (subprime) κατέστησε αναπόφευκτη την πτώχευσή τους, ιδιαίτερα μετά το σκάσιμο της Lehman Brothers, που σήμανε τον οριστικό αποκλεισμό τους από τη διατραπεζική και την αδυναμία εξυπηρέτησης των πελατών τους λόγω έλλειψης ρευστότητας.
Η στήριξη που παρασχέθηκε από το κράτος, μέσω δανείων από την ΕΕ και το ΔΝΤ, για τη διάσωση των τραπεζών εκτιμάται ότι έχει πλέον ξεπεράσει στο σύνολό της το 50% του ΑΕΠ της χώρας, οδηγώντας σε κρατικοποίησή τους. Πλέον, οι βασικοί παίκτες είναι δύο: η AIB, που ελέγχεται από το κράτος με 99%, και η Bank of Ireland, στην οποία η συμμετοχή του Δημοσίου φτάνει το 15%. Ο στόχος των ιρλανδικών αρχών είναι το σύστημα να αναπτυχθεί στη βάση δύο πυλώνων, ενός κρατικού και ενός ιδιωτικού, μέσω συγχωνεύσεων.
Οι ξένοι όμιλοι με θυγατρικές στην Ιρλανδία σχεδιάζουν την αποχώρησή τους. Εν τέλει, οι τράπεζες που θα διασωθούν θα μπορέσουν να δραστηριοποιηθούν σε ένα περιβάλλον με λιγότερο ανταγωνισμό, που θα τους επιτρέψει να επανατιμολογήσουν τις υπηρεσίες τους, να αυξήσουν τα επιτοκιακά τους περιθώριά τους και να καταγράψουν κέρδη.

Η διαφορά με την Ελλάδα
Η βασική διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Ιρλανδίας είναι ότι στην πρώτη το Δημόσιο ήταν αυτό που δημιούργησε πρόβλημα βιωσιμότητας στις τράπεζες, ενώ στη δεύτερη η χρεοκοπία των τραπεζών ήταν η αιτία για την κρίση χρέους που προκλήθηκε. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ιρλανδία στο τέλος του 2007 το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ βρισκόταν στο 25% για να φτάσει στο 110% στο τέλος της περυσινής χρονιάς, μετά τα πακέτα στήριξης που χορηγήθηκαν για τον τραπεζικό κλάδο. Αντιθέτως στη χώρα μας το πρόβλημα προήλθε από τον πολύ μεγάλο δανεισμό του Δημοσίου, το οποίο λόγω της αθέτησης των πληρωμών του αφάνισε τα ίδια κεφάλαια των τραπεζών, μετά το PSI, καθιστώντας απαραίτητο ένα πακέτο από την ΕΕ και το ΔΝΤ ύψους 50 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίησή τους.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk