Ελλάδα, Ευρώπη αναζητούν τον δρόμο της ανάπτυξης

Επιστρέφοντας στις 2 Μαρτίου από τη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών που ενέκρινε το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση προς την Ελλάδα, ο Λουκάς Παπαδήμος είχε δηλώσει ότι γυρίζει στην Αθήνα πιο αισιόδοξος διότι «η ανάπτυξη είναι πλέον κορυφαία προτεραιότητα της Ευρώπης». Ο έλληνας πρωθυπουργός εξήγησε ότι είναι πλέον κατανοητό και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ότι «έχει έρθει η ώρα να αντικαταστήσουμε τον κύκλο της ύφεσης από έναν ενάρετο κύκλο ανάπτυξης».

Επιστρέφοντας στις 2 Μαρτίου από τη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών που ενέκρινε το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση προς την Ελλάδα, ο Λουκάς Παπαδήμος είχε δηλώσει ότι γυρίζει στην Αθήνα πιο αισιόδοξος διότι «η ανάπτυξη είναι πλέον κορυφαία προτεραιότητα της Ευρώπης». Ο έλληνας πρωθυπουργός εξήγησε ότι είναι πλέον κατανοητό και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ότι «έχει έρθει η ώρα να αντικαταστήσουμε τον κύκλο της ύφεσης από έναν ενάρετο κύκλο ανάπτυξης». Το αφήγημα της ανάπτυξης ήταν άλλωστε το δημοφιλέστερο καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στη Γαλλία (λόγω Φρανσουά Ολάντ), αλλά και στην Ελλάδα. Διότι και τα ελληνικά πολιτικά κόμματα το είχαν εντάξει σε περίοπτη θέση στα προγράμματα διακυβέρνησής τους – και τη φορά αυτή ήταν πολλά τα κόμματα με κυβερνητικές βλέψεις.
Ξεκινώντας από την Ευρώπη, διαπιστώνει κάποιος ότι η ανάπτυξη εξελίσσεται πλέον μήνα με τον μήνα από δεδομένο σε ζητούμενο. Για όλο και περισσότερες χώρες. Δεν είναι πλέον μόνο η «ανταγωνιστικά προβληματική» Νότια Ευρώπη που βυθίζεται όλο και βαθύτερα στην ύφεση ενόσω… εξυγιαίνεται δημοσιονομικά. Ακόμη και η Βρετανία, που βρίσκεται εκτός ευρωζώνης, έκανε μια θεαματική «διπλή βουτιά» στην ύφεση, ενώ και οι συγκριτικά ισχυρές και ανταγωνιστικές οικονομίες του ευρωπαϊκού Βορρά βλέπουν τους ρυθμούς ανάπτυξής τους να επιβραδύνονται• της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης.
Το ζητούμενο της ανάπτυξης προβάλλει λοιπόν σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Και προβάλλει σε αντιδιαστολή με την πολιτική οικονομικής λιτότητας, που εφαρμόζεται πλέον πανευρωπαϊκά – όχι δίχως προβλήματα, όπως φάνηκε από την πτώση της κυβέρνησης της Χάγης όταν εξήγγειλε μέτρα μόλις 15 δισ. ευρώ για τη μείωση του ελλείμματός της από το 4,5% στο 3% το 2013. Διότι το περιβόητο «διακύβευμα» της Ευρώπης, όπως αυτό αναδεικνύεται από τις σημερινές εκλογές στη Γαλλία και στην Ελλάδα, αλλά και από τις εξελίξεις στην Ολλανδία, είναι η αλλαγή στρατηγικής σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.
Ειδικότερα στην Ελλάδα το ζήτημα που ανακύπτει με τις διατυπωθείσες κατά τον προεκλογικό αγώνα ιδέες των ελληνικών κομμάτων για την ανάπτυξη είναι ότι δίνουν πολλές φορές την εντύπωση ότι το ζητούμενο μπορεί να επιτευχθεί με το πάτημα ενός… κουμπιού. «Ολοι τώρα ανάπτυξη» θα φωνάξει η επόμενη κυβέρνηση και οι Ελληνες θα αρχίσουν να καταγίνονται με δημιουργικές και αναπτυξιακές ενασχολήσεις και δραστηριότητες.
Πολλά κόμματα μιλούν για επενδύσεις (που όσο η αξιοπιστία της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ ουδέποτε θα έλθουν) και για ανταγωνιστικότητα (που όσο κλείνουν το μάτι στα χρεοκοπημένα πλην υπαρκτά συμφέροντα του παρελθόντος ουδέποτε θα τονωθεί). Μιλούν επίσης και για πιστώσεις. Και σωστά, καθώς χωρίς κεφάλαια επανεκκίνηση της οικονομικής δραστηριότητας δεν γίνεται. Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως τα κεφάλαια αυτά μόνο με έξωθεν αποφάσεις θα εξευρεθούν.
Από κρίση χρέους, κρίση πολιτική
Αν εν τέλει επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά και ο Νικολά Σαρκοζί παραδώσει σήμερα τη σκυτάλη στον Φρανσουά Ολάντ, τότε η Γαλλία θα γίνει η έκτη χώρα της ευρωζώνης που αλλάζει κυβέρνηση εξαιτίας της κρίσης. Η διαδικασία μετατροπής (μέσω των πολιτικών λιτότητας) της κρίσης χρέους σε πολιτική κρίση ξεκίνησε στην Ιρλανδία τον Φεβρουάριο του 2011 όταν έπεσε η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μπράιαν Κάουεν. Ακολούθησε τον Ιούνιο η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ζοζέ Σόκρατες στην Πορτογαλία, ενώ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς η ελληνική σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Λίγες ημέρες αργότερα κατά τον ίδιο περίπου τρόπο έπεσε η κυβέρνηση συνεργασίας Δεξιάς – Ακροδεξιάς του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία για να τη διαδεχθεί κυβέρνηση τεχνοκρατών υπό τον Μάριο Μόντι. Η πολιτική κρίση τον Δεκέμβριο στοίχισε την εξουσία στη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο στην Ισπανία. Τον Μάρτιο του 2012 έπεσε (από τους Σοσιαλιστές) η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Σλοβακίας, ενώ τον περασμένο Απρίλιο τα μέτρα λιτότητας που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε, προκάλεσαν την αποχώρηση των ακροδεξιών και την πτώση της κυβέρνησης συνεργασίας της οποίας ηγείτο.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk