Αυτονόητο είναι να γνωρίζουμε «τι πρέπει» και λογικό «τι μπορούμε» να ψηφίσουμε

Αυτονόητο είναι να γνωρίζουμε «τι πρέπει» και λογικό «τι μπορούμε» να ψηφίσουμε | tovima.gr

Αυτονόητο είναι να γνωρίζουμε «τι πρέπει» και λογικό «τι μπορούμε » να ψηφίσουμε στις 6 του Μάη 2012. Χωρίς ντροπή και περισσή υποκρισία, οι πολιτικοί μας αρχηγοί, με πρακτικές και τακτικές του παρελθόντος, με τα ίδια λόγια, συνθήματα και απατηλές υποσχέσεις, απευθύνονται στις 6 του Μάη, σε ένα έντονα οργισμένο και βαθειά προβληματισμένο εκλογικό σώμα.

Για άλλη μια φορά επιχειρούν να εξαπατήσουν, παροτρύνοντας τους ψηφοφόρους να τους επιλέξουν με κριτήρια τις ιδεολογικές θέσεις των κομματικών σχηματισμών, τα προγράμματα που προτείνουν και τα πρόσωπα που προβάλλουν τις ιδεολογίες και ευαγγελίζονται τα προγράμματα. Κριτήρια που βολεύουν και διευκολύνουν τις προεκλογικές πρακτικές εξαπάτησης και υφαρπαγής της ψήφου. Χωρίς υπευθυνότητα όμως και οι πολίτες-ψηφοφόροι, αποποιούμεθα την ατομική και συλλογική ευθύνη των εκάστοτε πολιτικών επιλογών και αποφάσεων μας.

Οι μέχρι σήμερα πολιτικές μας επιλογές είναι εκείνες που συνέβαλαν και οδήγησαν τη χώρα στην πολιτική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουμε. Οι δικές μας ανοχές, {γιατί ελπίζαμε, γιατί ίσως δεν άφηναν άλλη επιλογή τα φοβικά και εκβιαστικά διλλήματα, γιατί θέλαμε να δίνουμε ευκαιρίες σωτηρίας μας σε απατηλές πολιτικές υποσχέσεις, γιατί έτσι μας βόλευαν τα εξουσιαστικά παράγωγα, γιατί όπως φαίνεται είμαστε αδιόρθωτοι αμετανόητοι και αμνήμονες}, είναι αυτές που μας φορτώνουν ευθύνες που, ως εκλογικό σώμα, πρέπει και οφείλουμε να αναλογιστούμε στις εκλογές της 6ης του Μάη.

Ως ψηφοφόροι στις εκλογές αυτές, το αυτονόητο είναι να γνωρίζουμε τι πρέπει και το λογικό τι μπορούμε να ψηφίσουμε. Το αυτονόητο να γνωρίζουμε «τι πρέπει να ψηφίσουμε», σχετίζεται άμεσα με τα κριτήρια αξιολόγησης των προεκλογικών εξαγγελιών των κομμάτων που είναι το αξιόπιστο των ιδεολογικών τους θέσεων, το εφικτό και δυνατό εφαρμογής των προεκλογικών τους προγραμμάτων και η αξιοπιστία και φερεγγυότητα των προσώπων που προβάλλουν τις ιδεολογίες και ευαγγελίζονται τα προγράμματα . Ποια αξιοπιστία όμως διαθέτουν οι σημερινοί κομματικο- πολιτικοί σχηματισμοί που διεκδικούν την ψήφο μας με :

—Τις στείρες περιεχομένου ιδεολογικές θέσεις, που θεωρούν ιδεολογικά κριτήρια τα αγαθά της παιδείας, υγείας, εργασίας, κοινωνικού κράτους, τα οποία καπηλεύονται, και όχι τις αρχές και αξίες της συνεργασίας, συναίνεσης, σοβαρότητας και συλλογικής πολιτικής ευθύνης, που ποτέ δεν έδεσαν με τον πολιτικό και ηθικό κώδικα των κομμάτων;

—Τις ιδεολογικές θέσεις, που ευνοούν τις πελατειακές σχέσεις, τα προσωποπαγή και αρχηγικά κόμματα που εγκλωβίζουν την κομματική βάση, τα στελέχη, και τους οπαδούς στη λογική του κομματικού «μαντριού».

—Τις ιδεολογικές θέσεις, που συντηρούν και προβάλουν την εικόνα των σημερινών κομμάτων, ως θλιβερές κλωνοποιήσεις του παλαιοκομματικού κατεστημένου, που δεν πείθουν πλέον ότι εκφράζουν πολιτικές θέσεις επειδή αυτό δηλώνουν, αλλά τα δικά τους συμφέροντα, όπως προκύπτει διαχρονικά από τις πράξεις τους;

Πόσο ειλικρινές εφικτό και δυνατό μπορεί να είναι σήμερα, ένα προεκλογικό πρόγραμμα, έξω από τα πλαίσια που καθορίζουν οι δεσμευτικοί όροι και διατάξεις της δανειακής σύμβασης της 27ης Οκτωβρίου, που αφορούν και σχετίζονται με τον δυσβάστακτο δανεισμό που σήμερα έχει ανάγκη η χώρα για να ξεπεράσει την κρίση και να επιβιώσει;

Τι έγινε πραγματικότητα μέχρι σήμερα, από τα κομματικά προγράμματα, που ευαγγελίστηκαν μετά τη μεταπολίτευση διαδοχικά: Την «Αλλαγή» για διαρθρωτικές και ριζοσπαστικές τομές. Την «Επανίδρυση του κράτους» για βελτίωση της δημόσιας διοίκησης. Τη «Μεταρρύθμιση» για ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό της χώρας. Τη «Νέα αλλαγή» το 2009 για θεσμικές-δομικές παρεμβάσεις με σύνθημα «πρώτα ο πολίτης» τον οποίον και διαβεβαίωναν ότι υπάρχουν λεπτά;

Σε ποιο προεκλογικό πρόγραμμα αναφέρονται και πότε νομιμοποιήθηκαν από το λαό τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, τα απάνθρωπα και δυσβάστακτα οικονομικά και φορολογικά μέτρα, οι οριζόντιες μειώσεις μισθών-συντάξεων και η νεωτεριστική σοφιστεία της εργασιακής εφεδρείας, που βιώνουμε την τελευταία διετία; Για τη φερεγγυότητα και αξιοπιστία των προσώπων που προβάλλουν τις ιδεολογίες και ευαγγελίζονται τα προγράμματα, δίδουν απάντηση τα πρόσωπα που συγκροτούν τα κομματικά ψηφοδέλτια.

—Είναι τα πρόσωπα, που στην πλειοψηφία τους κουβαλούν τα ανομήματα του πολιτικού μας παρελθόντος απώτερου και πρόσφατου. Κυριαρχούν για χρόνια στην πολιτική σκηνή, ανήκουν σε εκείνα, που έχει αναδείξει το κομματικο-πολιτικό καταστημένο να το υπηρετούν και λεηλατούν το δημόσιο πλούτο και αγαθά. Πρόσωπα από τα οποία δεν μπορούμε εύκολα να απαλλαγούμε, γιατί δεν υπάρχει θεσμική διαδικασία, πέραν της αρχηγικής βούλησης και πολιτική κουλτούρα αξιοποίησης ικανών και αδιάβλητων εξωκοινοβουλευτικών προσώπων.

—Είναι τα πρόσωπα για τα οποία το πολιτικό κατεστημένο, ως νομοθέτης, αρνείται να καθορίσει χρονικό όριο θητείας με το πρόσχημα ότι η λαϊκή βούληση είναι μόνη και αρμόδια να τερματίσει τον πολιτικό βίο κάθε προσώπου, που ελέω αρχηγού, συντεχνίας ή μηχανισμού, επιλέγεται να ασχοληθεί με τα κοινά. Έτσι γίνεται επάγγελμα η δια βίου άσκηση πολιτική και διαιωνίζονται οι τοπικοί κομματικοί μηχανισμοί ελέγχου και ποδηγέτησης της λαϊκής βούλησης.

Πόσο αξιόπιστοι και ειλικρινείς είναι οι ηγεσίες των κομματικών σχηματισμών που αποκρύπτουν επιμελώς αυτά που έχουν ήδη προσυπογράψει να εφαρμόσουν μετά τις εκλογές; Πόσο φερέγγυοι και υπεύθυνοι είναι οι ηγεσίες άλλων κομμάτων που απαξιώνουν το Σύνταγμα της χώρας, όταν δηλώνουν αποποίηση ενδεχόμενης ανάθεσης εντολής σχηματισμού κυβέρνησης (ΚΚΕ), και με περισσή αναίδεια και θρασύτητα, επίκληση της λαϊκής συμμετοχής, για εξαναγκασμό ανάθεσης και αξιοποίησης της εντολής (ΣΥΡΙΖΑ);

Το λογικό, « τι μπορούμε να ψηφίσουμε », αφενός συνδυάζεται με το ατομικό και συλλογικό συμφέρον που η κρισιμότητα της κατάστασης, απαιτεί και επιβάλλει να ταυτιστούν με το εθνικό, και αφετέρου σχετίζεται με παράγοντες που αφορούν:

—Στην «οικονομική εποπτεία» στην οποία βρίσκεται η χώρα. Εποπτεία που περιορίζει την εφαρμογή της όποιας κυβερνητικής πολιτικής επιλέξουμε, στα πλαίσια των επιλογών και εντολών των εποπτών-δανειστών, όπως αποδεικνύουν οι εξελίξεις και τα γεγονότα της τελευταίας διετίας.

—Στην πλημμελή μεροληπτική και ιδιοτελή ενημέρωση που για ευνόητους λόγους παρέχεται στον πολίτη από τις πολιτικές και κομματικές ηγεσίες, αλλά και τα δημόσια και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά.

—Στις νοοτροπίες και συμπεριφορές του εκλογικού σώματος. Νοοτροπίες και συμπεριφορές που το πολιτικό κατεστημένο, καλλιέργησε και τεχνηέντως συνδύασε με τα εξουσιαστικά παράγωγα (διορισμοί, ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις κ.α) που επέτρεψαν στον πολίτη ψηφοφόρο να αποδέχεται να ανέχεται και να αποκρύβει ενοχές και ενόχους για να εξασφαλίσει αναφαίρετα δικαιώματα του και μερίδιο στα παράγωγα. της εξουσίας

—Στις θεσμικές αδυναμίες που για ευνόητους λόγους συντηρεί και εκμεταλλεύεται το πολιτικό σύστημα όπως: Η αναθεώρηση και ο εκσυγχρονισμός του Συντάγματος. Το ασυμβίβαστο καθηκόντων εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Η πλήρης ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας. Η αναθεώρηση του πρωθυπουργο-κεντρικού μοντέλου εξουσίας. Η αναδιοργάνωση και εκσυγχρονισμός των πολιτικών κομμάτων. Η ανάδειξη των αιρετών πολιτικών προσώπων με προκριματικές διαδικασίες από το λαό Ο καθορισμός χρονικού ορίου θητείας όλων των αιρετών. Η συμμετοχή και συνευθύνη εξωκοινοβουλευτικών προσώπων στα πολιτικά τεκταινόμενα κ.α Τα δημοσκοπικά δεδομένα, πέραν του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων και την αδυναμία κυβερνητικής αυτοδυναμίας, αναδεικνύουν τους αναποφάσιστους και ακραία πολιτικά σχήματα σε ρυθμιστές της πολιτικής μετεκλογικής πραγματικότητας.

Το υψηλό ποσοστό των αναποφάσιστων, συνδυαζόμενο με την πολιτική αβεβαιότητα, την κοινωνική οργή και αγανάκτηση και τα αισθήματα τιμωρίας του εκλογικού σώματος, που αναπόφευκτα συντηρούν τα οικονομικά και διαρθρωτικά μέτρα που έχουν επιβληθεί και άλλα σκληρότερα που αναμένονται μετά τις εκλογές, σηματοδοτούν εξελίξεις που οδηγούν σε επικίνδυνα μετεκλογικά κυβερνητικά σενάρια για το μέλλον της χώρας. Σενάρια που δικαιολογούν οι πρακτικές, τακτικές και σκοπιμότητες της προεκλογικής περιόδου αλλά που δεν μπορούν να αποκλειστούν στη μετεκλογική πραγματικότητα, με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Σήμερα, πέραν και έξω από κάθε κινδυνολογία, κάτω από τις ιδιαίτερα κρίσιμες συγκυρίες που βιώνουμε, κάθε νοήμων και σώφρων ψηφοφόρος στις εκλογές της 6ης του Μάη, που το «τι πρέπει να ψηφίσουμε » συνδυάζεται και συναρτάται με το «τι μπορούμε να ψηφίσουμε », πρέπει και οφείλει με πνεύμα υπευθυνότητας:

— Να αξιοποιήσει τη δύναμη της ψήφου του κατά συνείδηση, στα πλαίσια του πρέπει και του δυνατού και όχι να την ακυρώσει, για χάρη και στο όνομα των συναισθημάτων του.

— Να κατανοήσει ότι οι νηφάλιες επιλογές και όχι τα συναισθήματα οργής θυμού και αγανάκτησης, είναι εκείνες που συμβάλλουν στη διαμόρφωση των αναγκαίων συνθηκών και προϋποθέσεων, για την έξοδο από την κρίση και την επιβίωση της χώρας.

— Να ξεπεράσει τα κομματικά σύνδρομα και να επιλέξει πρόσωπα, νέα, ικανά, καταξιωμένα, άφθαρτα, χωρίς κομμματικο-πολιτικές δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, για να απαλλαγεί οριστικά από εκείνα, που τον οδήγησαν ως εδώ, στελεχώνουν ακόμη το φαύλο και διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο και σήμερα με απύθμενο θράσος ζητούν την ψήφο μας.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk