Η εκδίκηση των κομμουνιστών – μέρος 1

Η εκδίκηση των κομμουνιστών – μέρος 1 | tovima.gr
(από μια αφήγηση σε μια φίλη στη Βουλγαρία)

……..Και φτάνουμε στο 1974, πέφτει η Χούντα, και η Ελλάδα αποκτά νέο, δημοκρατικό σύνταγμα! Ολα τα κόμματα, ΚΑΙ το κομμουνιστικό (το οποίο εν τω μεταξύ έχει διασπαστεί σε χίλια κομμάτια), επιστρέφουν στην πολιτική! Και εδώ θέλω τη προσοχή σου:

Τα « πέτρινα χρόνια» της λίγης ή καθόλου δημοκρατίας (1950-1974) και των διώξεων των αριστερών που αναλυτικά σου περιέγραψα σε προηγούμενες ενότητες, δημιουργεί έναν «μύθο» γύρω από τους κομμουνιστές και τους αριστερούς γενικότερα που ξεπλένει κάθε ανόμημά τους κατά τον εμφύλιο που σε μεγάλο βαθμό οι ίδιοι προκάλεσαν… Και εκεί που οι έστω και «ολίγον» αριστεροί πολίτες – και κάθε τι που είχε να κάνει με αριστερή ή απλά «προοδευτική» ιδεολογία- ήταν μέχρι τότε εξοστρακισμένοι από τον δημόσιο βίο, (αλοίμονό σου αν είχες έστω και συγγενή 3ου βαθμού «βαμένο» αριστερό), ξαφνικά φτάσαμε από τη μια μέρα στην άλλη σχεδόν στο άλλο άκρο: Οπως η –έμεση- «απαγόρευση» της θρησκείας στην κομμουνιστική Βουλγαρία έκανε εσένα θρήσκια, έτσι και η «απαγόρευση» των αριστερών, τους έκανε στην Ελλάδα «οσιομάρτυρες» και «αγίους».

Τα εγκλήματά τους κατά τον εμφύλιο ξεχάστηκαν από τους περισσότερους, και όλοι, λίγο έως πολύ, τους είδαν το 1974 αλλά και τα χρόνια που ακολούθησαν, τουλάχιστον με συμπάθεια, λόγω των διώξεων σε βάρος τους όλο το προηγουμενο διάστημα! Ακόμα και τα κόμματα που δεν ήταν αριστερά, όπως η Ν.Δ – όπως μετονομάστηκε η δεξιά Ε.Ρ.Ε του Κ. Καραμανλή- δεν τολμούσαν να πουν κάτι κακό για τους κομμουνιστές, μη τυχόν και κατηγορηθούν για αντικομουνισμό όπως οι δικτάτορες της χούντας και οι προηγουμενες κυβερνήσεις!

Ολη η αριστερή-κομμουνιστικη ιδεολογία, έγινε ένα θέμα ταμπού στην επίσημη πολιτική-κοινωνική ζωή της χώρας κατά την μεταδικτατορική περίοδο (περίοδος της «μεταπολίτευσης»)! Τα αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα μπορούσαν να λένε για τους άλλους ό,τι ήθελαν! (ξέρεις τι λένε, το έχεις ζήσει από πρώτο χέρι!) Τα υπόλοιπα κόμματα δεν τολμούσαν να πουν λέξη εναντίον τους!!! Ετσι όμως ενισχύθηκε η «αγιοποίηση» της Αριστεράς, η οποία ανεμπόδιστα βρήκε πρόσφορο έδαφος να αρχίσει την προπαγάνδα της μέσω όχι μόνο των δικών της Μ.Μ.Ε αλλά και μέσω των δημοσιογράφων διαφόρων τηλεοράσεων και εφημερίδων, που ακόμα και οταν δεν ήταν αριστεροί, είχαν ένα καλό λόγο πάντα να πούνε για τους αριστερούς…

Ετσι, οι περισσότεροι έλληνες, μέχρι την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων το 1989, νόμιζαν πως ό,τι κακό έλεγαν οι δυτικές πηγές για τους Σοβιετικούς και όχι μόνο, ήταν καπιταλιστική και… ιμπεριαλιστική προπαγάνδα! Το κομμουνιστικό κόμμα μπορεί να μην έπαιρνε πάνω από 7-8% στις εκλογές, οι ιδέες του όμως, είχαν κατά κάποιο τρόπο αρκετά μεγάλη απήχηση σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού…

Το ίδιο συνέβαινε και γενικά με τις «αριστερές» ιδέες και πρακτικές… Κανείς να μη πει κουβέντα για τους συνδικαλιστές, κανείς να μη πεί ότι μια απεργία ή κινητοποίηση είναι αδικαιολόγητη, καταστροφική ή καταχραστική, ο «λαός» (ποιός λαός?) «έχει πάντα δίκιο», οπότε να απεργία εδώ, να απεργία εκεί, όσοι κατάφεραν να οργανώσουν καλά τις συντεχνίες που σου έγραψα στα προηγούμενα ζητούσαν και απαιτούσαν και έπερναν…

Ποιός να τολμήσει να πει κουβέντα στο συνδικάτο της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) και όλων των πάρα πολλών άλλων κρατικών εταιριών? Ποιος να τολμήσει να πει φτάνει, στους πιλότους της OLYMPIC όταν άφηναν στα κρύα του λουτρού χιλιάδες ανθρώπους στα αεροδρόμια? Στους εφοριακούς, τους τελωνειακούς, τους συλλέκτες σκουπιδιών που με τις απεργίες τους κάθε λίγο και λιγάκι έκαναν τις ελληνικές πόλεις πιο βρωμικες και απο τα σλάμ του Μουμπάϊ? Τους «αγρότες»(?), τους ιδιοκτήτες φορτηγών και όποιους άλλουν μπορούσαν να κλείνουν … «αγωνιστικά» δημόσιους δρόμους, διαφημιζόμενοι μάλιστα από τα ΜΜΕ για την αυθαιρεσία τους απέναντι στα δικαιώματα όλων των άλλων πολιτών?

(συνεχίζεται στο «μέρος 2»)

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk