Ασ’ το και λίγο φλου, υπουργέ μου…

Οταν ξεκίνησα την προεκλογική μου εκστρατεία πριν από δύο μήνες, και κάποια στιγμή με είχε κυριεύσει το άγχος για το τελικό αποτέλεσμα, ένας φίλος του πατέρα μου, γνωστός πολιτικός που έχει πια αποσυρθεί, μου είπε σε μια συνάντησή μας: «Μη σ’ απασχολεί το τέλος του ταξιδιού που ξεκινάς κι αν θα φθάσεις στο λιμάνι. Κοίτα να ευχαριστηθείς το ταξίδι. Να απολαύσεις την περιπέτεια».

Ασ’ το και λίγο φλου, υπουργέ μου… | tovima.gr
Οταν ξεκίνησα την προεκλογική μου εκστρατεία πριν από δύο μήνες, και κάποια στιγμή με είχε κυριεύσει το άγχος για το τελικό αποτέλεσμα, ένας φίλος του πατέρα μου, γνωστός πολιτικός που έχει πια αποσυρθεί, μου είπε σε μια συνάντησή μας: «Μη σ’ απασχολεί το τέλος του ταξιδιού που ξεκινάς κι αν θα φθάσεις στο λιμάνι. Κοίτα να ευχαριστηθείς το ταξίδι. Να απολαύσεις την περιπέτεια».
Την περιπέτεια την απόλαυσα την περασμένη Τρίτη που είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου να με υποδέχεται θερμά ένα ακροατήριο περίπου 1.500 ατόμων. Δεν την απολαμβάνω όμως κάθε μέρα, γιατί ο κόσμος που επέλεξα για να ζήσω κινείται ακόμα με παλαιοκομματικά γρανάζια.
Η εκδήλωσή μου ήταν προγραμματισμένη για τις επτά το απόγευμα και ξεκίνησε στις επτά και μισή. Στις οκτώ είχε τελειώσει και οι Αθηναίοι, αφού με χαιρετούσαν, αποχωρούσαν ικανοποιημένοι επειδή δεν ταλαιπωρήθηκαν πολύ και δεν κουράστηκαν ούτε να με περιμένουν ούτε να με ακούνε. Ορισμένοι βουλευτές από αυτούς που είχα καλέσει ήλθαν μετά τις εννιά. Ενας μάλιστα μου έκανε και παρατήρηση: «Καλά, είσαι τρελός; Αρχισες σχεδόν στην ώρα σου και τέλειωσες πριν από την ώρα σου. Κι εμείς πώς θα σας προλάβουμε όλους;» μου είπε κι εγώ έμεινα να τον κοιτώ απορημένος που ούτε που του πέρασε από το μυαλό η ταλαιπωρία που θα τράβαγε ο κόσμος αν καθυστερούσα τόσο πολύ.

«Ο πολιτικός δεν πιάνεται φίλος!»

Ενας άλλος παλαιός πολιτικός υποστηρίζει ακόμα και σήμερα ότι «ο πολιτικός δεν πιάνεται φίλος. Κι αν κάνεις ποτέ κανέναν φίλο, αυτός δεν θα κάνει για πολιτικός» μου λέει.
Κάθε φορά του λέω ότι διαφωνώ. Είτε γιατί είμαι νέος είτε γιατί είμαι ρομαντικός. Αλλά φίλους στην πολιτική πιστεύω πως έχω, έστω κι αν έχασα ορισμένους τις τελευταίες εβδομάδες που στα πολιτικοδημοσιογραφικά πηγαδάκια ακούγεται ότι «ο Ψυχάρης περπατάει καλά».
Στην αρχή όλοι μου έλεγαν «από μένα ό,τι θέλεις».
Τώρα που έγινα κάπως γνωστότερος και αισθάνονται ότι απέκτησα μια δυναμική, όλοι σχεδόν οι βετεράνοι φίλοι μου εξαφανίστηκαν. Οπως αντιλαμβάνομαι, ο λόγος είναι ότι ο φθόνος ανθίζει πολύ πιο εύκολα στα λιβάδια της πολιτικής απ’ ό,τι ανθίζει η αλληλεγγύη…
Δεν μ’ ενοχλεί καθόλου. Μου φτάνει που απλοί κάτοικοι της Λαμπρινής δέχονται να πιουν μαζί μου έναν καφέ. Που δέχθηκαν να με δουν μαγαζάτορες από το Μοναστηράκι και τον Βοτανικό. Που μπορώ να συναντώ εργάτες στο Παγκράτι και συνταξιούχους στους Αμπελόκηπους.

«Είσαι γιος του Ψυχάρη, θα με διορίσεις!»

Κάθε ημέρα ενός υποψηφίου είναι γεμάτη από πράγματα που σε χαροποιούν και από πράγματα που σ’ ενοχλούν. Μ’ ενοχλεί και δεν σκοπεύω να συμβιβαστώ με την ύπαρξη του γνωστού φαινομένου του… Μαυρογιαλούρου. Είπα και στην ομιλία μου ότι η Βουλή διαθέτει πολλούς και δεν χρειάζεται άλλον έναν…
Από τους πρώτους που με επισκέφθηκαν στο πολιτικό μου γραφείο ήταν μια μητέρα με την κόρη της για να μου ζητήσουν ευθέως διορισμό!
Κάτι είχα υποψιαστεί, αλλά από τη μάνα το περίμενα και από την κόρη μού ήρθε:
* «Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα με διορίσεις κάπου για να σε ψηφίσουμε» μου είπε η δεσποινίδα. Αστραψε το μάτι μου, αλλά συγκρατήθηκα.
* «Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ κάτι τέτοιο» της απάντησα.
* «Είσαι ο γιος του Ψυχάρη και δεν μπορείς να με διορίσεις;» μου ανταπάντησε η νεαρά κι αποχώρησε εκνευρισμένη.
Οι περισσότεροι από τους συνεργάτες μου με επέπληξαν μόλις έκλεισε η πόρτα του γραφείου μου. «Μπήκες στην πολιτική ξέρεις. Πρέπει τα πράγματα να τα αφήνεις και λίγο φλου. Τι σου κόστιζε να πεις «δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, αλλά θα το κοιτάξω»;» μου την έπεσαν όλοι μαζί κι ακόμα τσακωνόμαστε…
Ε λοιπόν, όχι! Δεν σκοπεύω να «το αφήσω φλου» για μερικές ψήφους παραπάνω. Κι αυτός είναι κι ο λόγος που επιλέγω να τα πω όλα αυτά προεκλογικά, ενώ πολλοί άλλοι τα λένε μετεκλογικά.
Αρκετοί από τους Αθηναίους που έχω συναντήσει σε κάποια στιγμή της συζήτησής μας μου το πετάνε: «Κι όταν θα γίνεις υπουργός, ελπίζω να μη μας ξεχάσεις». Τους υπενθυμίζω ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει δηλώσει ότι οι υπουργοί του δεν θα είναι βουλευτές, αλλά τεχνοκράτες.
«Τι το θες και το λες αυτό; Ασ’ το να… αιωρείται. Μη λες τίποτα στην ανάγκη» μου την πέφτουν ξανά οι συνεργάτες μου.
Μα τι είναι το υπουργιλίκι να αιωρείται; Αράχνη; Οι αράχνες αιωρούνται, αλλά πρέπει κάποτε να ξαραχνιάσουμε από αυτή τη νοοτροπία.
Καμιά φορά το ερευνώ λίγο παραπάνω… «Εσείς ήλθατε να με δείτε επειδή με συμπαθείτε και σας αρέσουν αυτά που λέω ή επειδή πιστεύετε ότι μπορεί να γίνω υπουργός» ρωτάω μερικούς.
Οι περισσότεροι κοιτάζουν το ταβάνι…
Ούτε οι πολίτες δεν έχουν αντιληφθεί ότι η εξουσία είναι οι ίδιοι και ότι κανονικά οι πολιτικοί θα έπρεπε να τους κυνηγούν για «να τους πιάσουν πόρτα».
«Θα μας καταστρέψεις» ουρλιάζουν οι επιτελείς μου. «Δεν φτάνει που δεν το αφήνεις να… αιωρείται. Κλείνεις και το θέμα μόνος σου. Δεν παίρνεις κι ένα ραβδί να τους κυνηγήσεις;».
«Μα τι είναι το υπουργιλίκι για να αιωρείται» ρωτάω ξανά εγώ και δεν μου απαντά κανείς. «Αράχνη;».
Ο κ. Ανδρέας Στ. Ψυχάρης είναι υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ στην Α’ Αθηνών.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk