Οι ταινίες της εβδομάδας: Ο υπουργός σωστός, το σύστημα σαθρό

Εβδομάδα με πέντε νέες ταινίες και μια επενέκδοση κλασικής δημιουργίας της δεκαετίας του 1970. Ξεχωρίζει με άνεση ο «Υπουργός» από την Γαλλία, μια ταινία που καλό θα ήταν να έχουν υπόψη τους όσοι ασχολούνται με την πολιτική

{{{ moto }}}
Επίκαιρη όσο δεν γίνεται, λόγος για τον οποίο ενδεχομένως βγαίνει από σήμερα στις αίθουσες, ο «Υπουργός» («L’ exercice de l’ etat», Γαλλία, 2011) του Πιερ Σελέρ εξετάζει με σχολαστική ακρίβεια και έναν εξαιρετικό Ολιβιέ Γκουρμέ στον ρόλο του τίτλου τα τρομερά εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσει ένας υπουργός ενώ προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κάνει σωστά τη δουλειά του ενταγμένος όμως μέσα σε ένα σύστημα που δεν του το επιτρέπει.

Με αφορμή ένα τροχαίο δυστύχημα που προκαλεί σκάνδαλο στο περιβάλλον του υπουργού (Μεταφορών), το φιλμ εξιχνιάζει κάθε λεπτό των δραστηριοτήτων του, καταγράφει τις μάχες του, εστιάζει στα κτυπήματα που δέχεται κάτω από τη μέση και πίσω από την πλάτη και καταλήγει σε ένα πολύ σημαντικό πολιτικοκοινωνικό σχόλιο από το οποίο δεν λείπει το στοιχείο του θρίλερ και της περιπέτειας.

Ταινία λόγου και εσωτερικής (ως επί το πλείστον) δράσης, χωρίς σκηνοθετικές φανφάρες αλλά και χωρίς να σηκώνει ψηλά το δάχτυλο ούτως ώστε να γίνει διδακτική, περιέχει επίσης μια από τις πιο έξυπνες σκηνές εφιάλτη που έχουμε δει ποτέ στον κινηματογράφο. Προσέξτε τη σκηνή με τον κροκόδειλο και θα με θυμηθείτε (σημειωτέον το όλο στήσιμο της σκηνής είναι εμπνευσμένο από φωτογραφίες του διάσημου αμερικανού φωτογράφου Χέλμουτ Νιούτον).

Ιδιαίτερα ευχάριστο, τέλος, το γεγονός ότι μια ταινία χωρίς ιδιαίτερες εμπορικές προοπτικές όπως ο «Υπουργός» έκανε στην κυριολεξία θραύση στη Γαλλία. Ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο εισιτήρια και απασχολώντας τον Τύπο με πρωτοσέλιδα (Liberation) κάνοντας συγκρίσεις με πραγματικά γεγονότα, όπως το σκάνδαλο Στρος-Καν.

Στις εποχές που ζούμε και εν όψει των βουλευτικών εκλογών στη χώρα μας αυτή η ταινία συνιστάται άνευ επιφύλαξης σε κάθε πρόσωπο που ασχολείται με την πολιτική στην Ελλάδα. Οσο αφελές και αν ακουστεί, αυτή ακριβώς η ταινία μπορεί να τους υπενθυμίσει για ποιον λόγο μπήκαν στην πολιτική.
Βαθμολογία: 4
Αίθουσες:ΕΛΛΗ – ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ – ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΚΗΦΙΣΙΑ


Πόρνες με αιτία
Με τον αβανταδόρικο ρόλο της αποφασιστικής ρεπόρτερ που ωστόσο δεν μπορεί να βάλει σε τάξη τα προσωπικά της, η Ζυλιέτ Μπινός βρίσκεται στο πρώτο πλάνο της ταινίας «Elles» (Γαλλία, 2012) που σκηνοθέτησε η Πολωνέζα Μαλκόφσκα Σουμιόφσκα. Το φιλμ ακολουθεί τη ρεπόρτερ στη δύσκολη έρευνα που έχει αναλάβει αναζητώντας τα αίτια που έχουν οδηγήσει δύο νεαρές φοιτήτριες στην πορνεία (η Αναΐς Ντεμουστιέ που είδαμε στα «Χιόνια του Κιλιμάντζαρο» και η Τζοάνα Κούλιγκ).

Μέσα από τις συνεντεύξεις των κοριτσιών που συνοδεύονται από έξυπνα φλας μπακ, μαθαίνουμε ότι τα αίτια για την απόφάσή τους δεν είναι μόνον οικονομικά ενώ αργά αλλά μεθοδικά η έρευνα επιδρά καταλυτικά πάνω στη δημοσιογράφο καθώς τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολύ πιο σύνθετα απ’ όσο αρχικώς νόμιζε.

Κατά κάποιο τρόπο, η ρεπόρτερ «βλέπει» στα κορίτσια τον εαυτό της και την ίδια ώρα αντιλαμβάνεται ότι η δική της ζωή, ενώ νόμιζε ότι είναι τακτοποιημένη, τελικά ίσως να μην είναι καν ανώτερη από «εκείνων» (ο τίτλος «Elles» αποδίδεται ως «εκείνες» αλλά περιέργως δεν μεταφράστηκε στα ελληνικά). Στην πραγματικότητα το ρεπορτάζ είναι μια προέκταση της ανάγκης της για ψυχανάλυση.

Κάπως έτσι καταλήγουμε σε έναν κάθε άλλο παρά κραυγαλέο ή λαϊκίστικο συνδυασμό κοινωνικού σχολίου και προσωπικού δράματος με την Μπινός σε καλή φόρμα, έτοιμη να εκθέσει θαρραλέα τον εαυτό της σε δύσκολες σκηνές, όπως μια σκηνή αυνανισμού.
Βαθμολογία: 3
Αίθουσες: ΙΝΤΕΑΛ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΒΑΚΟΥΡΑ


Ερωτας και επιδημία
Με την «Αίσθηση του έρωτα» («Perfect sense», Αγγλία, 2011), ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Μακένζι αποπειράται να συνδυάσει μια καθημερινή μεν αν και πολύ παράξενη ερωτική ιστορία με μια ακόμα πιο παράξενη εφιαλτική κατάσταση, τη μόλυνση ολόκληρου του πλανήτη από έναν ιό που επηρεάζει τις αισθήσεις – κι όταν λέμε τις αισθήσεις, τις εννοούμε όλες: αφή, όραση, ακοή, γεύση κ.λπ.

To εγχείρημα είναι φιλόδοξο αλλά δεν στηρίζεται τόσο σεναριακά όσο εικαστικά. Για την ακρίβεια, η κινηματογράφηση του Μακένζι βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο «Δέντρο της ζωής» του Τέρενς Μάλικ και το «Contagion» του Στίβεν Σόντερμπεργκ, ενώ η ερωτική ιστορία ανάμεσα σε έναν σεφ (Γιούαν Μακ Γκρέγκορ) και μια επιστήμονα (Εύα Γκριν) κινεί το νήμα της ταινίας όπως είχε συμβεί σε μια παλιά ταινία του Τόμας Βίντερμπεργκ, το «Ολα για την αγάπη» (2005).

Η αποκρυστάλλωση των ιδεών σε εικόνες είναι μεν ευφάνταστη, κάτω από τη μυστηριακή αφήγηση της Γκριν, αλλά η ταινία ενδιαφέρεται να γίνει περισσότερο κάτι σαν ποιητικό – φιλοσοφικό δοκίμιο του θέματος που πραγματεύεται και αυτό δεν λειτουργεί πάντοτε υπέρ της. Το ευτύχημα πάντως είναι ότι η «Αίσθηση του έρωτα» δεν καταλήγει σε μια ακόμη α λα Χόλιγουντ περιπέτεια όπου οι πάντες προσπαθούν να βρουν τη λύση για να σωθούν (και τελικά κάποιοι τα καταφέρνουν).
Βαθμολογία: 2
Αίθουσες: VILLAGE MALL – VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ – ΧΟΛΑΡΓΟΣ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΟΝ 2 ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ

Εμείς και τα ζώα
Δεν υπάρχει κλισέ που να μην ακολουθείται κατά γράμμα στην οικογενειακή δραματική κομεντί «Ο ζωολογικός μας κήπος» («We bought a zoo», ΗΠΑ, 2012) που σκηνοθέτησε ο Κάμερον Κρόου του «Τζέρι Μαγκουάιρ» και του «Σχεδόν διάσημοι».

Η ταινία είναι γυρισμένη ακριβώς πάνω στο παλαιομοδίτικο μοντέλο των οικογενειακών ταινιών της Ντίσνεϊ που είχαν τεράστια πέραση στη δεκαετία του 1970 και ενίοτε εξακολουθούν να γυρίζονται. Ενδεχομένως να χρειάζεται κι αυτό πού και πού.

Συνεπώς πολύ μακριά από τον Τζέισον Μπορν, ο Ματ Ντέιμον υποδύεται τον πικραμένο χήρο και πατέρα δύο παιδιών (Μάγκι Ελίζαμπεθ Τζόουνς, Κόλιν Φορντ) ο οποίος σε μια στιγμή έμπνευσης αποφασίζει να αγοράσει έναν ζωολογικό κήπο «βλέποντας» σ’ αυτόν το μέλλον όχι μόνον των παιδιών του αλλά και το δικό του.

Η επένδυση θα συνοδευτεί από όλα τα αναμενόμενα. Η δυσκολία προσαρμογής της οικογένειας στο άγνωστο περιβάλλον, η «εφιαλτική» κατανόηση της συμπεριφοράς των ζώων, η αντιμετώπιση του «κακού» επιθεωρητή του πάρκου (Τζον Μάικλ Χίγκινς), ο οποίος έχει βάλει την οικογένεια στο μάτι.

Και βέβαια, κάπου στη μέση θα προκύψει και το ρομάντζο ανάμεσα στον χήρο και την επιστάτρια (Σκάρλετ Τζοχάνσον) για να ζήσουν τελικά όλοι καλά κι εμείς καλύτερα (είτε δούμε την ταινία είτε όχι).
Βαθμολογία: 2
Αίθουσες: ODEON ΕΜΠΑΣΣΥ – ΔΑΝΑΟΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ – ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ – ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ – ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ – ODEON STARCITY – STER ΙΛΙΟΝ – VILLAGE MALL – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ – VILLAGE ΡΕΝΤΗ – VILLAGE METRO MALL ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – STER ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – VILLAGE COSMOS

Ξαναζεσταμένα… τέρατα
Το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης τον Σεπτέμβριο του 2001 είναι σκέτο νηπιαγωγείο μπροστά στα όσα η ίδια πόλη τραβά κατά τη διάρκεια της ταινίας «Οι εκδικητές» («The avengers», ΗΠΑ, 2011) του Τζος Γουέλντον. Κι αυτό γιατί αρκετά από τα υπερφυσικά τέρατα – κόμιξ της εταιρείας Marvel (ανάμεσά τους ο Iron Man – Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο Hulk – Μαρκ Ράφαλο, ο Captain America – Kρις Εβανς) συμμαχούν για να αντιμετωπίσουν (για μια ακόμη φορά, έλεος!) εξωγήινους. Μα τι είναι πια αυτή η μανία του Χόλιγουντ με τους εξωγήινους; Κάτι πιο πρωτότυπο δεν μπορούν να σκεφτούν; Το φιλμ απευθύνεται αποκλειστικώς στους λάτρεις αυτής της χιλιοαναμασημένης ποπ κουλτούρας που για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους το μόνο που κάνει πια είναι να ανακυκλώνεται με κλαπατσίμπαλα και θορύβους, καταστροφολαγνεία και πολλή macho ανοησία.
Βαθμολογία: 1
Αίθουσες: ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΑΕΛΛΩ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΝΟΙΞΙΣ ΧΑΙΔΑΡΙ – STER IΛION -VILLAGE ΡΕΝΤΗ – VILLAGE MALL – VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ODEON KOSMOPOLIS – ODEON STARCITY – ΝΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΒΑΡΚΙΖΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ
Κατ’ αποκλειστικότητα στο ΑΣΤΥ και μετά από πάρα πολλά χρόνια απουσίας της από τις αίθουσες προβάλλεται ξανά (και σε εκ νέου επεξεργασμένη κόπια) η σημαντική ταινία των αδελφών και Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι «Πατέρας αφέντης» («Padre padrone», Ιταλία, 1977). Το λυρικό και ουσιαστικό αυτό φιλμ, που απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Κανών, εξετάζει τις άγριες συνθήκες ζωής ενός παιδιού (Σαβέριο Μαρκόνι) που μεγαλώνει σε κάποιο χωριός της Σαρδηνίας και αποφασίζει να ξεφύγει από το ασφυχτικά πατριαρχικό περιβάλλον του σπιτιού του (ένας εφιαλτικός Ομέρο Αντονούτι _ο «Μεγαλέξανδρος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, υποδύεται τον πατέρα). Η απόφασή του να πάρει τα βουνά είναι ένα αποφασιστικό σπάσιμο των δεσμών αλλά και ένα σημαντικό βήμα προς την πρόωρη ωρίμανση. Οι Ταβιάνι χειρίζονται με υποδειγματικό τρόπο την ιστορία τους και που είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα της ζωής του επιστήμονα Γκάβινο Λέντα.
Βαθμολογία: 4
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
ΒημαTV
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk