Τα παπούτσια που δεν αγόρασα

Συνήθεια αγαπημένη των νεανικών μου χρόνων η προθηκολειχία, πηγή εμπνεύσεων και κίνητρο δημιουργικότητας μεγάλης. Και αν η λέξη σάς μοιάζει πρόστυχη, δεν είναι καθόλου. Ακριβής μετάφραση εκ του γαλλικού lèche-vitrine και συγγενής του αγγλόφωνου window-shopping, μεταφέρει επακριβώς την πράξη στην οποία μετά μανίας επιδιδόμουν παλιότερα και τώρα σιγά σιγά επαναφέρω στο καθημερινό μου πρόγραμμα.

Διότι, σωστό ρεπορτάζ αγοράς αν δεν κολλήσεις τη μούρη στη βιτρίνα, να δεις και πιο πίσω, να φανταστείς πως στη θέση της κούκλας είσαι εσύ, να φτιάξεις και το σκηνικό στο οποίο θα εμφανιστείς φορώντας το εν λόγω ρούχο – παπούτσι – τσάντα δεν γίνεται. Ετσι λειτουργούσε για μένα η βιτρινότσαρκα, θεραπευτικά και καθησυχαστικά. Διότι το φοιτητικό – και στη συνέχεια φρεσκοανεξάρτητο – πορτοφόλι μου δεν άντεχε παρά ελάχιστες καταθέσεις σε ταμεία, πολύ δε περισσότερο σε ζώνες υψηλού κόστους όπου ήταν απαγορευτικό ακόμη και το άνοιγμά του. Αφού έφτιαχνα με το μυαλό μου δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε συγκλονιστικές εμφανίσεις, επέστρεφα στο σπίτι, άνοιγα την ντουλάπα, συνδύαζα με έναν πιο φρέσκο τρόπο το περιεχόμενό της, έφτιαχνα τα μαλλιά, στολιζόμουν το καλύτερο χαμόγελο και τα πιο μεγάλα κέφια και έβγαινα τσάρκα να συναντήσω τη ζωή μου, στα πρόσωπα όσων την απάρτιζαν εκείνη την εποχή.

Καθώς μεγάλωνα, καθώς το πορτοφόλι γέμιζε, άρχισα να μπαίνω στα μαγαζιά με όλο και μεγαλύτερη ευκολία. Με την ίδια άνεση άρχισα να βγαίνω με σακούλες γεμάτες εμφανίσεις ολοκληρωμένες. Επίσης άρχισα να ξεχνάω στην ντουλάπα συνολάκια αφόρετα, να χαρίζω κάποια που αγόρασα σε στιγμές τρελού ενθουσιασμού, αλλά που δεν θα φορούσα παρά μόνο τις Απόκριες. Μετακόμισα και σε σπίτι – ναι, είναι γεγονός – μεγαλύτερο, γιατί είχε περισσότερες ντουλάπες.

Και έπειτα ήρθε η κρίση. Οικονομική και συνείδησης μαζί. Ανακάλυψα πως πολλά ρούχα, τσάντες, παπούτσια δυο και τρεις σεζόν αφόρετα θα ταίριαζαν υπέροχα στη Δήμητρα, στη Βέρα, στη Νικολέτα. Που χωρίς καμιά ντροπή όταν το πρότεινα τα δέχτηκαν, διότι «είσαι χαζή, παιδί μου, ξέρεις πόσο τη ζήλευα αυτή την τσάντα και θα πω και όχι;». Σε ανταπόδοση, βρέθηκα με ένα άρωμα εκπληκτικό που δεν πήγαινε στη Χριστίνα, αλλά ήταν φτιαγμένο για μένα και μόνο για μένα, με ένα σετ πιζάμες του ονείρου και τα ωραιότερα αξεσουάρ για μακριά μαλλιά που η Ντίνα δεν είχε πια ανάγκη γιατί κουρεύτηκε.

Την αρχική απόλυτη άρνηση να βγω στα μαγαζιά γιατί «θα πεθάνω από κατάθλιψη που δεν μπορώ να πάρω τίποτε» αντικατέστησε σταδιακά εκείνη η νεανική τρελή χαρά της προθηκολειχίας. Σε μια τέτοια εξόρμηση ανακάλυψα τα παπούτσια της φωτογραφίας. Τα οποία σε άλλη, πολύ πρόσφατη, εποχή θα είχα αγοράσει χωρίς δεύτερη κουβέντα και ας τα φορούσα μόνο μία φορά. Ισως και να τα αγόραζα για την Ελένη, αφού μόνο το όνομά της δεν έγραφαν επάνω.

Δεν μπόρεσα να τα αγοράσω. Τα έβγαλα όμως φωτογραφία. Τα έστειλα στην Ελένη να τα βλέπει και να μου γκρινιάζει που δεν της τα πήρα. Τα κοιτάζω συχνά πυκνά και μου φτιάχνουν τη διάθεση. Σάμπως αν τα είχα αγοράσει, αυτό δεν θα έκανα και στο σπίτι; Θα τα κοιτούσα και θα μου έφτιαχναν τη διάθεση. Αυτό κάνω και τώρα. Οργανώνω μια τεράστια εικονική ντουλάπα χωρίς να νιώθω άσχημα για τις εξτραβαγκάντζες που την απαρτίζουν και ντύνομαι ό,τι θέλω όποτε θέλω. Οπως τότε έτσι και τώρα, η βιτρίνα λειτουργεί πάντοτε με τον ίδιο θεραπευτικό, λυτρωτικό τρόπο. Ευτυχώς.

Τα κοιτάζω συχνά πυκνά και μου φτιάχνουν τη διάθεση. Σάμπως αν τα είχα αγοράσει, το ίδιο δεν θα έκανα και στο σπίτι;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk