on air

Είναι πρόδηλη η αγωνία των ανθρώπων που εργάζονται στην παραγωγή του «Master Chef junior» να εμφανίσουν τα πράγματα «όπως πρέπει» ώστε να δικαιολογήσουν τον παιδαγωγικό – ψυχαγωγικό χαρακτήρα της εκπομπής και να αντικρούσουν τις όποιες «κατηγορίες». Ετσι φέρνουν στη σκηνή παιδιά-θαύματα που αντιμετωπίζουν τη μαγειρική ως ένα ευχάριστο παιχνίδι, που έχουν κατανοήσει το πνεύμα της ευγενούς άμιλλας, που μπορούν να αντιμετωπίσουν την επικείμενη αποχώρησή τους με την ψυχραιμία ενός ενηλίκου.

Είναι πρόδηλη η αγωνία των ανθρώπων που εργάζονται στην παραγωγή του «Master Chef junior» να εμφανίσουν τα πράγματα «όπως πρέπει» ώστε να δικαιολογήσουν τον παιδαγωγικό – ψυχαγωγικό χαρακτήρα της εκπομπής και να αντικρούσουν τις όποιες «κατηγορίες». Ετσι φέρνουν στη σκηνή παιδιά-θαύματα που αντιμετωπίζουν τη μαγειρική ως ένα ευχάριστο παιχνίδι, που έχουν κατανοήσει το πνεύμα της ευγενούς άμιλλας, που μπορούν να αντιμετωπίσουν την επικείμενη αποχώρησή τους με την ψυχραιμία ενός ενηλίκου. Φέρνουν μια επιτροπή σεφ-παιδαγωγών που δίνουν στους μικρούς μαθήματα ζωής. Φέρνουν και μια παρουσιάστρια που παραπέμπει στις νεράιδες των παραμυθιών.

Αυτή η ιδανική κατάσταση όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση πραγματική, όπως καταλαβαίνει όποιος παρακολουθήσει το παιχνίδι – ειδικά τα επεισόδια κατά τα οποία ορισμένοι παίκτες αποχωρούν, όπως εκείνο της περασμένης Τετάρτης. Δεν μπορεί να είναι πραγματική (όσο καλές προθέσεις και αν έχουν οι υπογράφοντες το σόου) επειδή η (μικρή) ηλικία των παικτών δεν τους επιτρέπει να διαχειριστούν με την ωριμότητα που θα ήθελε η παραγωγή την όποια ατυχία, αποτυχία, απόρριψη. Φάνηκε αυτό και από την αποχώρηση του Σπύρου και του Γιώργου, με την απογοήτευση να είναι εμφανής στη φωνή και στα υγρά μάτια των δύο (ηττημένων, ας μη φοβόμαστε τις λέξεις) αγοριών. Επρόκειτο για πλάνα που επιβεβαίωναν την πεποίθησή μου ότι τα παιδιά δεν έχουν θέση σε τέτοια «παιχνίδια».

Παρακολούθησα πολλά επεισόδια του «Master Chef junior» προτού γράψω επειδή θεωρώ το θέμα λεπτό. Σε πρώτο επίπεδο είδα μια εκπομπή βαρετή και αδιάφορη. Ακόμη και αν δεχθώ ότι πρόκειται για ένα workshop στο οποίο οι συμμετέχοντες μαθαίνουν να μαγειρεύουν, δεν βλέπω για ποιον λόγο πρέπει αυτό να ενδιαφέρει το κοινό. Αν και εκείνο που κυρίως δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ένας δεκάχρονος πρέπει να μάθει να παρασκευάζει «χταπόδι με μους από παντζάρια και αβοκάντο» ή «καρέ αρνιού με αγκινάρες αβγολέμονο και κρουτόν με κάρι». Μήπως να απολάμβανε πρώτα το κέικ της μαμάς ή το junk food που τόσο αρέσει σε αυτές τις ηλικίες και μετά, όταν ενηλικιωθεί, αν έχει το ίδιο ενδιαφέρον για την κουζίνα, να περάσει στα δύσκολα – εξεζητημένα; Γιατί επιπλέον πρέπει να μιλάει χρησιμοποιώντας εκφράσεις που χρησιμοποιούν οι σεφ στις κουζίνες τους; Και γιατί, τέλος, να συμπεριφέρεται σαν μικρομέγαλο υιοθετώντας κώδικες επικοινωνίας που δεν είναι δικοί του;

Αυτοί (και άλλοι τόσοι) είναι κατά τη γνώμη μου οι λόγοι για τους οποίους η μαγιονέζα του «Master Chef junior» είχε κόψει προτού καν ξεκινήσουν την παρασκευή της. Επειδή τα υλικά δεν ήταν τα κατάλληλα. Οσο για τους τρεις επαγγελματίες σεφ που συμμετέχουν, όσο ευγενικοί και αν είναι, δεν μου βγάζετε από το μυαλό ότι βαριούνται (και αυτοί) πολύ, πάρα πολύ για την αγγαρεία.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk