Φυλακισµένη στην οικογένεια

Το πιο αξιόλογο στοιχείο αυτής της παράξενης ταινίας, που βραβεύθηκε για τη σκηνοθεσία του πρωτοεµφανιζόµενου Σον Ντέρκιν στο περυσινό φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηµατογράφου του Sundance, είναι ότι, χωρίς ποτέ να εξηγεί πολλά πράγµατα, φέρνει σε αντιπαράθεση δύο φαινοµενικά διαφορετικούς οικογενειακούς κόσµους, οι οποίοι εν τέλει έχουν περισσότερα κοινά σηµεία απ’ όσα θα περίµενες: από τη µία πλευρά ο κλειστός, «παράνοµος» κόσµος µιας σύγχρονης θρησκευτικής κοινότητας αιρετικών και από την άλλη ο «ελεύθερος» κόσµος της «φυσιολογικής» οικογένειας έτσι όπως την έχουµε σχηµατίσει στο µυαλό µας.

Το πιο αξιόλογο στοιχείο αυτής της παράξενης ταινίας, που βραβεύθηκε για τη σκηνοθεσία του πρωτοεµφανιζόµενου Σον Ντέρκιν στο περυσινό φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηµατογράφου του Sundance, είναι ότι, χωρίς ποτέ να εξηγεί πολλά πράγµατα, φέρνει σε αντιπαράθεση δύο φαινοµενικά διαφορετικούς οικογενειακούς κόσµους, οι οποίοι εν τέλει έχουν περισσότερα κοινά σηµεία απ’ όσα θα περίµενες: από τη µία πλευρά ο κλειστός, «παράνοµος» κόσµος µιας σύγχρονης θρησκευτικής κοινότητας αιρετικών και από την άλλη ο «ελεύθερος» κόσµος της «φυσιολογικής» οικογένειας έτσι όπως την έχουµε σχηµατίσει στο µυαλό µας.

Το πρόσωπο που συνδέει αυτές τις δύο ανόµοιες µορφές ζωής είναι η Μάρσι (Ελίζαµπεθ Ολσεν), η οποία εγκατέλειψε το σπίτι της για να γίνει µέλος της αίρεσης και εν συνεχεία εγκατέλειψε την αίρεση αναζητώντας την ασφάλεια που προσφέρει η καλοπαντρεµένη αλλά παγερή αδελφή της (Σάρα Πόλσον). Η Μάρσι εντάχθηκε στην κοινότητα από την ανάγκη της να νιώσει για πρώτη φορά µέλος µιας οικογένειας. Η ζωή της στο κοινόβιο είναι ελεύθερη («εδώ θα βρεις τη θέση σου» της λένε) αλλά στην πραγµατικότητα πρόκειται για απάτη αφού στόχος του αρχηγού της αίρεσης (Τζον Χοκς) είναι να καταλήξει στο κρεβάτι µε τις πιστές οπαδούς του. Αργότερα, στο πλευρό της αδελφής της η Μάρσι δεν αντιµετωπίζει τέτοιου είδους προβλήµατα αλλά γίνεται διαρκώς στόχος κριτικής, κατηγορείται ότι δεν κάνει τίποτε σωστά, ότι δεν έχει στόχους, «µη το ένα, µη το άλλο».

Με ευαισθησία και ειλικρινές ενδιαφέρον ο Ντέρκιν σκιτσάρει το πορτρέτο µιας διαταραγµένης προσωπικότητας που σταδιακά οδηγείται στην πλήρη αποσύνθεση γιατί ποτέ δεν έµαθε να ζητάει αυτό που θέλει αφού ποτέ δεν της δόθηκε σηµασία για να το κάνει.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk