Πεκίνο καλεί (µαταίως) Βρυξέλλες

Μια διαπίστωση – η οποία θα µπορούσε να ερµηνευθεί είτε ως διαµαρτυρία είτε και ως πρόσκληση – καλεί τους ευρωπαίους ηγέτες να «µην αυτοπεριοριστούν στη δηµοσιονοµική κρίση» που υπονοµεύει την ενότητα και την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά, παράλληλα, «να επιδείξουν εξωστρέφεια και να ασχοληθούν µε τη διαµόρφωση πολιτικής έναντι των µεγάλων αλλαγών» που σηµειώθηκαν το 2011 στον διεθνή χώρο. Η σχετική έκθεση του Ευρωπαϊκού Συµβουλίου ∆ιεθνών Σχέσεων, µε ηµεροµηνία 30 ∆εκεµβρίου 2011, απευθύνεται στους προέδρους της Κοµισιόν και της ΕΕ κκ.

Μια διαπίστωση – η οποία θα µπορούσε να ερµηνευθεί είτε ως διαµαρτυρία είτε και ως πρόσκληση – καλεί τους ευρωπαίους ηγέτες να «µην αυτοπεριοριστούν στη δηµοσιονοµική κρίση» που υπονοµεύει την ενότητα και την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά, παράλληλα, «να επιδείξουν εξωστρέφεια και να ασχοληθούν µε τη διαµόρφωση πολιτικής έναντι των µεγάλων αλλαγών» που σηµειώθηκαν το 2011 στον διεθνή χώρο.

Η σχετική έκθεση του Ευρωπαϊκού Συµβουλίου ∆ιεθνών Σχέσεων, µε ηµεροµηνία 30 ∆εκεµβρίου 2011, απευθύνεται στους προέδρους της Κοµισιόν και της ΕΕ κκ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και Χέρµαν βαν Ροµπάι . Αλλά στην πραγµατικότητα θέλει να ευαισθητοποιήσει τους «27» ώστε να προσθέσουν στην (άτυπη) ατζέντα του Συµβουλίου της 29ης Ιανουαρίου το ζήτηµα των «προκλήσεων που δέχεται σήµερα η εξωτερική πολιτική της ΕΕ». Μια από αυτές είναι οι καθοριστικές για την οικονοµία σχέσεις µε την Κίνα. ∆υστυχώς όµως δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια προοπτική.

Οκτώ ηµέρες νωρίτερα το γνωστό βρετανικό ίδρυµα πολιτικής Chatham House, µε γλώσσα ασυνήθιστα σκληρή, καταλόγιζε ευθύνες στην ΕΕ – στην ουσία, στην Κάθριν Αστον που (υποτίθεται) είναι η αρµόδια για την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική – επειδή «έχασε µια σειρά ευκαιριών: να επουλώσει τα τραύµατα στις σχέσεις µε την Κίνα η οποία µπορεί να αποτελέσει τη ζωογόνο πηγή της Ευρώπης, (…) να είναι παρούσα στη λεγόµενη Αραβική Ανοιξη, (…) να παίξει ρόλο στην οικοδόµηση ενός ηµι-οµοσπονδιακού Ιράκ, (…) να συµβάλει στη µετατροπή της Ρωσίας από συνεργάτη σε συνεταίρο της ΕΕ» κ.λπ.

Το σχετικό κείµενο του βρετανικού think tank προσδιορίζει σχηµατικά τους «διεθνείς χώρους» στους οποίους, κατά την εκτίµησή του, πρέπει να δώσει προσοχή η ΕΕ σήµερα. Στις εξελίξεις στον ευρύτερο αραβικό κόσµο, στη µετά τις επικείµενες προεδρικές εκλογές Ρωσία, στη «διαρκώς επιδεινούµενη» κρίση των σχέσεων µε το Ιράν σε συνάρτηση µε τις σχέσεις Ισραήλ – Παλαιστινίων και, τέλος, στις σχέσεις µε την Κίνα. Είναι ενδιαφέρον ότι δεν περιλαµβάνεται στους στόχους η Αµερική.

Κατά σύµπτωση ίσως, την περασµένη ∆ευτέρα σε ιστοσελίδα κινεζικού κρατικού οργανισµού αναρτήθηκε ένα κείµενο που θα µπορούσε να θεωρηθεί ως η απάντηση του Πεκίνου στις ευρωπαϊκές αντιλήψεις για στενές σχέσεις. Με την εισαγωγική δήλωση ότι «η Κίνα είναι σήµερα σε θέση να ασκήσει µια άνευ προηγουµένου επιρροή στην Ευρώπη» λόγω του «υψηλού παραγωγικού δυναµικού» της και µε την επισήµανση ότι η ΕΕ ιδρύθηκε «δέκα χρόνια µετά την ανακαινιστική µεταρρύθµιση του Ντενγκ Χσιάο Πινγκ» οι συντάκτες του κειµένου προσδιορίζουν ότι ο συνδυασµός των δυνατοτήτων που έχουν η ΕΕ και η Κίνα µπορεί «να δηµιουργήσει σε µία δεκαετία τη µεγαλύτερη στον κόσµο οικονοµική µονάδα η οποία θα έχει οπωσδήποτε αυξηµένη διεθνή επιρροή».

Προϋπόθεση βέβαια είναι «οι ευρωπαίοι πολιτικοί να διαπλάσουν τους µηχανισµούς που θα διευκολύνουν τις κινεζικές επενδύσεις στην ΕΕ. (…) Η Κίνα έχει ήδη αποφασίσει να επενδύσει στο εξωτερικό 1 τρισ. δολάρια ως το 2020».

Αλλά η ΕΕ δεν συγκινείται. Και δεν φαίνεται να έχουν αυταπάτες οι Κινέζοι για τις δυνατότητες της Ευρώπης να ανταποκριθεί στην «ανοιχτή πρόσκλησή» τους. Τα κινεζικά µέσα ενηµέρωσης, οι πανεπιστηµιακοί και τα think tanks της Κίνας, σηµειώνει το κείµενο, «έχουν εκφράσει κατά καιρούς σοβαρές ανησυχίες για τη βιωσιµότητα της ευρωζώνης και την αποτελεσµατικότητα της ηγεσίας της ΕΕ». Ωστόσο, συνεχίζει, «η Κίνα αναγνωρίζει την πολυπλοκότητα των διασυνδέσεων και σχέσεων της ΕΕ και των 27 κρατών-µελών της».

Προχωρώντας σε µια αντικειµενική ενδοσκόπηση της ΕΕ οι κινέζοι αναλυτές σηµειώνουν ότι σήµερα το «χαρακτηριστικό στοιχείο» της ΕΕ είναι ο ρόλος που παίζει η Γερµανία «στην ενότητα και στην οικονοµική πορεία» της Ευρώπης, γεγονός το οποίο εξηγεί την «εντελώς ιδιαίτερη προσοχή» που δείχνει το Πεκίνο στις σχέσεις συνεργασίας µε το Βερολίνο. Αντίθετα, ο ρόλος του Ηνωµένου Βασιλείου στην ΕΕ περιορίζεται. Η άρνηση του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάµερον να αποδεχθεί όσα οι οµόλογοί του συµφώνησαν «µεγαλώνει την απόσταση του Λονδίνου από την ΕΕ», µε συνέπεια η δυναµική της Βρετανίας να περιορίζεται και «οι ειδικές σχέσεις της µε την Αµερική, οι οποίες στο παρελθόν έδρασαν ανασταλτικά στη συνεργασία Ευρώπης – Κίνας να χάνουν ως έναν βαθµό τη δυνατότητά τους να επηρεάσουν τις σχέσεις ΕΕ – Κίνας».

Και το κείµενο τελειώνει µε µια καθησυχαστική δήλωση η οποία είναι φανερό ότι έχει κύριο αποδέκτη την Ουάσιγκτον. «Ο ρόλος της Κίνας τον 21ο αιώνα ως καταλύτη της ευρωπαϊκής ενοποίησης δεν πρέπει να θεωρηθεί πρόθεση απώθησης των ΗΠΑ, αλλά ως ενέργεια µιας µακροπρόθεσµης στρατηγικής για τη δηµιουργία συνθηκών εξισορρόπησης µέσα στο πολυπολικό και παγκοσµιοποιηµένο σύστηµα».

ΓΟΥΑΝ
Το ευρώ ανοίγει δρόµο

Στα «θετικά εφόδια» της Ευρωπαϊκής Ενωσης η Κίνα συγκαταλέγει το ευρώ, σηµειώνοντας ότι είναι «το δεύτερο σε µέγεθος διεθνές αποθεµατικό νόµισµα στον κόσµο και το δεύτερο σε κίνηση συναλλαγών». Η Κίνα, τονίζεται από πολλούς αξιωµατούχους του Πεκίνου, «υποστηρίζει το ευρώ ως µέσον ενίσχυσης και εµπέδωσης του πολυπολισµού, καθώς έτσι ανοίγει τον δρόµο για τη διεθνοποίηση του (κινεζικού) γουάν, µε άλλα λόγια για την είσοδο του γουάν σε έναν κόσµο όπου το δολάριο έχει χάσει την απόλυτη κυριαρχία».


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
  • Ο γρίφος της Μποτσουάνα Οι αγορές είναι προεξοφλητικοί μηχανισμοί, στην περίπτωση της νέας μετάλλαξης , προεξόφλησαν ξανά το χειρότερο, δηλαδή νέους περιορισμούς στις... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk