Cool όπως Cooper

Εχει αρκετό ενδιαφέρον που ένας οµορφάντρας όπως ο Μπράντλεϊ Κούπερ αποφάσισε ότι η µοίρα του ήταν να γίνει ηθοποιός όταν είδε στην τηλεόραση έναν από τους πιο άσχηµους εµφανισιακά ήρωες στην ιστορία του κινηµατογράφου. Και όµως, σύµφωνα µε τον ίδιο τον Κούπερ, ο οποίος µετά την επιτυχία του «Hangover 2» (2011) δείχνει ιδιαίτερα παραγωγικός (µέσα στο 2012 τον περιµένουµε στις ταινίες «The words», «Outrun», «The silver linings playbook» και «The place beyond the pines»), ο ήρωας που ενδεχοµένως να τον ενέπνευσε περισσότερο από κάθε άλλον να ασχοληθεί µε την υποκριτική ήταν ο Τζον Μέρικ, γνωστός κυρίως ως «Ο άνθρωπος ελέφαντας» στην οµότιτλη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς.

Η ερµηνεία του Τζον Χερτ, ο οποίος υποδύθηκε τον άτυχο Μέρικ που στα τέλη του 19ου αιώνα έγινε «έκθεµα» εξαιτίας της εκ γενετής εφιαλτικής παραµόρφωσης του προσώπου και του σώµατός του (η µητέρα του είχε πατηθεί από ελέφαντα όταν ήταν έγκυος), υπήρξε µία από τις σηµαντικότερες σελίδες για την καριέρα του Μπράντλεϊ Κούπερ. Επέλεξε τον ήρωα του Μέρικ για τη σπουδαστική εργασία του στο Actors Studio (απ’ όπου πέρασε µετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήµιο της Τζόρτζταουν το 1997) και αργότερα έβγαλε το απωθηµένο του υποδυόµενος επαγγελµατικά πλέον τον ίδιο ήρωα σε θεατρικές παραστάσεις off-Μπρόντγουεϊ και στο Λονδίνο.

Η προσήλωση του Μπράντλεϊ Κούπερ σε έναν ήρωα όπως ο Τζον Μέρικ δηλώνει πρώτα απ’ όλα πόσο σοβαρά αντιµετωπίζει το επάγγελµά του. Ενδεχοµένως «ανάλαφροι» ρόλοι όπως του Φιλ στις δύο ταινίες «Hangover» να µην έχουν και τόση σχέση µε αυτά που θέλει στην πραγµατικότητα να κάνει και που όλα δείχνουν ότι θα του δοθεί η ευκαιρία κάποια στιγµή στο µέλλον να τα κάνει. Βέβαια µια καλή κωµωδία ποτέ δεν έβλαψε κανέναν και, για να λέµε την αλήθεια, ο Κούπερ θα πρέπει να ευγνωµονεί αυτούς που τον επέλεξαν ως Φιλ γιατί χάρη σε αυτόν τον ρόλο βρίσκεται σήµερα στο σηµείο όπου βρίσκεται.

Το οποίο σηµείο είναι ένα από τα δύο πράγµατα που ο Κούπερ είχε ως στόχους στο µυαλό του όταν ήταν ακόµη πιτσιρικάς και µεγάλωνε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας (γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1975). Ο µικρός Μπραντ ονειρευόταν να γίνει είτε ηθοποιός είτε… σεφ. Το πρώτο το καταλαβαίνουµε. Το δεύτερο οφείλεται σε δύο λόγους: πρώτον, του αρέσει να µαγειρεύει και, δεύτερον, του αρέσει να τρώει. Από πολύ νωρίς µία από τις αγαπηµένες ενασχολήσεις του µικρού Μπραντ ήταν να παρακολουθεί την ιταλικής καταγωγής γιαγιά του να µαγειρεύει ραβιόλι, πάστα και καβατέλι.

Ωστόσο τα όµορφα χαρακτηριστικά του φαίνεται ότι υπερίσχυσαν των ικανοτήτων του στη µαγειρική, µε την οποία όµως εξακολουθεί να ασχολείται – και µάλιστα παθιασµένα. Επίσης εξακολουθεί να τρώει παθιασµένα, εκτός και αν για τις ανάγκες κάποιου ρόλου θα πρέπει να κάνει αυστηρή δίαιτα και γυµναστική, όπως συνέβη για την περιπέτεια «The A Team». Οχι ότι το όµορφο παρουσιαστικό του δεν του προκάλεσε και κάποια θεµατάκια. Σύµφωνα µε µια συνέντευξη που έδωσε το 2010 στη Γαλλία (µιλώντας µάλιστα φαρσί γαλλικά), όταν ήταν µικρός πολύς κόσµος τον περνούσε για κορίτσι, «ίσως επειδή η µαµά άφηνε τα µαλλιά µου πολύ µακριά και µου τα χτένιζε µε γυναικείο τρόπο». Κάποτε µάλιστα µια σερβιτόρα τον ρώτησε: «Εσείς, δεσποινίς, τι θα πάρετε;». Προφανώς δεν το ξέχασε ποτέ αφού το αναφέρει ακόµη.

Τα προσόντα του Μπράντλεϊ Κούπερ (εσωτερικά αλλά κυρίως εξωτερικά) αξιοποιήθηκαν πρωτίστως στη σειρά «Sex and the city», που ουσιαστικά σηµατοδοτεί το ντεµπούτο του στα οπτικοακουστικά µέσα (έπαιξε στο τέταρτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν µε τίτλο «Σκοτώνουν τους εργένηδες, έτσι δεν είναι;» που βγήκε στον αέρα τον Ιούνιο του 1999). Η τηλεόραση επρόκειτο να µείνει για αρκετό χρονικό διάστηµα στις προτεραιότητές του και η σειρά «The $treet», που τοποθετείται στον αδηφάγο κόσµο των χρηµατιστηρίων, του έδωσε τη δυνατότητα να αναπτύξει περισσότερο τις δραµατικές πτυχές της γκάµας του, οι οποίες όµως δεν έχουν αξιοποιηθεί προς το παρόν στον κινηµατογράφο, διότι η «Απόλυτη ευφυΐα», στην οποία πρωταγωνίστησε δίπλα στον Ρόµπερτ Ντε Νίρο, ήταν µια έξυπνη ιδέα που υλοποιήθηκε απογοητευτικά.

Αν µου ζητούσαν έναν χαρακτηρισµό για τον Μπράντλεϊ Κούπερ, θα έλεγα ότι είναι «ο Κέβιν Κόστνερ του millennium αλλά µε χιούµορ». Νοµίζω ότι ο Κούπερ έχει όντως κάτι από τον Κόστνερ στην παλιά καλή εποχή του («Αδιέξοδο», «JFK», «Ροµπέν των ∆ασών») και το µόνο που εύχεσαι είναι να µη στραβοπατήσει στην καριέρα του όπως συνέβη µε τον δεύτερο. Η βασική διαφορά τους είναι, νοµίζω, το χιούµορ. Ο Κόστνερ δεν µπόρεσε ποτέ να παίξει κωµωδία και ως προσωπικότητα είναι ξενέρωτος. Αντιθέτως, ο Κούπερ έχει χιούµορ εντός όσο και εκτός οθόνης. Ενα παράδειγµα: τον ρώτησαν κάποτε ποια από τις ηθοποιούς µε τις οποίες έχει δουλέψει του έχει δώσει το καλύτερο φιλί. Κι εκείνος προτίµησε να αναφέρει τον Μάικλ Ιαν Μπλακ, µε τον οποίο µοιράστηκε ένα φιλάκι στη νεανική κωµωδία «Wet hot American summer» (δεν προβλήθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες). Βρήκα ευφυή τον «ελιγµό» του και χαίροµαι πραγµατικά όταν ηθοποιοί της βιοµηχανίας του Χόλιγουντ ξεφεύγουν κάπως από τον εφιάλτη της πολιτικής ορθότητας που τους ταλαιπωρεί – κι ας µην το οµολογήσουν ποτέ.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk