Το συνεχές της ζωής της ταξείδιον

«Ακολούθησα τους Γιατρούς του Κόσμου. Κάναμε μια ταινία για το τσουνάμι. Ηταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες. Τους ακολούθησα και στο Αφγανιστάν. Εμαθα να ζω σε χώρες επικίνδυνες. Σε μουσουλμανικές χώρες. Και να σέβομαι τον πολιτισμό τους. Γιατί πρέπει κανείς να σέβεται τα ήθη και τα έθιμα των άλλων».
 

«Με ενδιαφέρουν οι ιστορίες των ανθρώπων που ζουν σε μια χώρα για την οποία ξέρουμε ελάχιστα ή τη γνωρίζουμε εξαιτίας των πολέμων ή των καταστροφών που συμβαίνουν εκεί και αγνοούμε την καθημερινή ζωή, που είναι πολλές φορές ίδια αλλά και διαφορετική από τη δική μας. Τα βασικά συναισθήματα είναι τα ίδια: η φιλία, οι σχέσεις. Αυτά δεν αλλάζουν».

«Ηταν να ασχοληθώ με το θέμα των γυναικών Καλάσα και μεσολάβησε η απαγωγή του Θανάση Λερούνη, εθελοντή στη ΜΚΟ Ελληνες Εθελοντές. Ενα ντοκυμαντέρ πρέπει να είναι συνεπές. Αφού άλλαξε η κατάσταση, άλλαξαν και οι γυναίκες. Επειτα από αυτό έγιναν πιο δυνατές. Οι άνδρες, μπορώ να πω, ήταν πιο στενοχωρημένοι. Οι γυναίκες ήταν θυμωμένες. Λόγω μιας δύναμης που έχουν. Οπως έχουν δύναμη να κάνουν όλες τις δουλειές, έτσι έχουν δύναμη σε όλα. Στο να μιλάνε ελεύθερα, στο να μη φοβούνται. Αυτό αισθάνθηκα. Για να καταλάβει κανείς όμως πόσο σημαντικός ήταν ο Θανάσης για να φέρει τους Καλάσα σε αυτήν την κατάσταση, έπρεπε να δούμε το έργο του. Ξεκίνησα το 2008 και τελείωσα το 2010. Πήγαμε και στο Αμποταμπάντ, εκεί όπου σκότωσαν τον Οσάμα μπιν Λάντεν».

«Τον Παράδεισο θα τον φανταζόμουν με πράσινο, με νερά, με πουλάκια και μπλε ουρανό. Ετσι είναι όλες αυτές οι κοιλάδες που γνώρισα στο Πακιστάν».

Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk