Πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι

Κοντά μισός αιώνας απόλυτης μεσαιωνικής εξουσίας δεν ήταν αρκετός στον αιμοσταγή δικτάτορα και την οικογένειά του: έπρεπε να πολεμήσουν με όλα τα μέσα και να σκοτώσουν χιλιάδες ανθρώπους προκειμένου να διατηρήσουν με κάθε τρόπο τη δικτατορική εξουσία τους, να ανακόψουν το βηματισμό της Ιστορίας, που, όμως, δεν τελικά, δεν ανακόπτεται. Κι έτσι, τώρα, ο Καντάφι, αν ζήσει, θα πάρει το δρόμο της Χάγης, όπου θα καθίσει στο εδώλιο χωρίς πια την καρικατούρα της μεγάλης του στολής. Κι ο μεγαλομανής ημιπαράφρον γιος του με τον άνετο δυτικό αέρα και τα δις των πετροδολαρίων, θα πρέπει να ακονίσει τα «δικαστικά» αγγλικά του..

Πώς οι δούλοι  γίνονται ελεύθεροι | tovima.gr

Κοντά μισός αιώνας απόλυτης μεσαιωνικής εξουσίας δεν ήταν αρκετός στον αιμοσταγή δικτάτορα και την οικογένειά του: έπρεπε να πολεμήσουν με όλα τα μέσα και να σκοτώσουν χιλιάδες ανθρώπους προκειμένου να διατηρήσουν με κάθε τρόπο τη δικτατορική εξουσία τους, να ανακόψουν το βηματισμό της Ιστορίας, που, όμως, δεν τελικά, δεν ανακόπτεται. Κι έτσι, τώρα, ο Καντάφι, αν ζήσει, θα πάρει το δρόμο της Χάγης, όπου θα καθίσει στο εδώλιο χωρίς πια την καρικατούρα της μεγάλης του στολής. Κι ο μεγαλομανής ημιπαράφρον γιος του με τον άνετο δυτικό αέρα και τα δις των πετροδολαρίων, θα πρέπει να ακονίσει τα «δικαστικά» αγγλικά του…

Ο δικτάτορας – γιος, θα χρειαστεί ίσως και κάποια μαθήματα αγγλικής νομικής ορολογίας: κινείται με απόλυτη άνεση στο διεθνές πεδίο, ξέρει τα πάντα για τους «τρόπους» και για τις «μπίζνες», αλλά πόσα για το διεθνές ποινικό; Θα δυσκολευτεί λίγο να νιώσει σαν στο σπίτι του στα κελιά της φυλακής ή στα έδρανα του δικαστηρίου που ήδη οδηγείται – αν είναι τελικά αυτός που πιάστηκε πρώτος, γιατί είχε και μπόλικους η δυναστεία για να ναι σίγουρη για το μέλλον: επί τόσα χρόνια, μέχρι πριν από λίγους μήνες, είχε μάθει να δέχεται τους πάσης φύσεως και προελεύσεων δυτικούς επιχειρηματίες στο Λονδίνο, στη χλιδή επαύλεων και πεντάστερων ξενοδοχείων, εκεί που υπομονετικά περίμεναν επί ώρες για να τον συναντήσουν και που κάθε θετικό νεύμα του κεφαλιού του μπορούσε να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης, πραγματικής ανατριχίλας κάτω απ’ τις σφιχτές γραβάτες και τους κολαριστούς λευκούς γιακάδες, με τα λεφτά του να καταλήγουν όπου μπορεί να φανταστεί κανείς και να αγοράζουν δυτική σιωπή και επιρροή…

Από μια άποψη, είναι κατανοητό ότι η οικογένεια Καντάφι πολέμησε με τέτοια λύσσα: η εξουσία τους ήταν αδιανόητη, ιδίως τα οικονομικά αποτελέσματά της. Ετσι, οι δικτάτορες «ιδιοκτήτες» της Λιβύης δεν φοβήθηκαν το λαό τους. Ηξεραν άλλωστε καλά ότι μπορούσαν να πνίξουν κάθε εσωτερική αντίσταση στο αίμα, στο θάνατο, στα βασανιστήρια, στις φυλακές.

Εκεί που έκαναν λάθος, ήταν ότι υποτίμησαν την αντίδραση του διεθνούς παράγοντα. Αλλά και πάλι, ακόμα κι εκεί, ακόμα και μετά την επέμβαση, υπήρχε, γι αυτούς, ένα ψήγμα λογικής: η εντολή που έδωσαν τα Ηνωμένα Εθνη άφηνε στον Καντάφι και την οικογένειά του ένα μεγάλο πρακτικό πλεονέκτημα: να εξακολουθούν, παρά τα συμμαχικά πυρά, να πολεμούν εναντίον ουσιαστικά άμαχου πληθυσμού.

Οι δικτάτορες δεν κατάλαβαν τη Δύση. Πίστεψαν ότι μπορούν με τα λεφτά τους να την αγοράσουν ολόκληρη και να την αγοράζουν αιωνίως. Δεν ήταν άλλωστε μακριά ο καιρός που κουβαλούσαν τις τέντες για να τις στήσουν στο κέντρο των πιο μεγάλων πρωτευουσών του κόσμου, μπροστά στα κτήρια – σύμβολα του δυτικού κόσμου. Προφανώς λοιπόν, δεν την κατανόησαν, δεν πρόλαβαν να τη σπουδάσουν…

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει και να οδηγείται προς την ανατροπή του δικτάτορα από την ώρα που η Γαλλία, η οποία ξεκίνησε όλη τη διεθνή εκστρατεία ανατροπής του, εξόπλισε τους αντάρτες. Τότε ανέκαμψε η αντίστασή τους, τότε άρχισαν να έχουν πλέον ελπίδα να μην πνιγούν στο αίμα. Και από τότε μέχρι σήμερα, μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, το καθεστώς έπεσε.

Χωρίς τη διεθνή υποστήριξη, τόσο τους βομβαρδισμούς, όσο και την τελευταία φάση της με τη συνδρομή σε οπλισμό, ο ξεσηκωμός του λαού της Λιβύης, αναμφίβολα θα είχε πνιγεί στο αίμα. Ο «συνάδελφός» τους της Συρίας, ο επόμενος από τους δικτάτορες αυτού του τύπου που βλέπει τώρα τον κλοιό να σφίγγει ασφυκτικά γύρω του, το έχει δει αυτό γι αυτό και χτύπησε στο ψαχνό από την πρώτη στιγμή. Επί της ουσίας, δίπλα του ο Καντάφι είναι ένας απλός ερασιτέχνης. Ο Ασαντ χτύπησε προληπτικά και προετοιμάζει κάτι πολύ πιο σοβαρό, τη διεθνοποίηση της αντίδρασής του αν υπάρξει σκέψη για διεθνή επέμβαση: τα τηλέφωνα με την Τεχεράνη πρέπει να έχουν ανάψει τις τελευταίες εβδομάδες…

Όμως, όλη αυτή η εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα, όχι μόνον δεν μειώνει τη σημασία της εξέγερσης του λαού της Λιβύης, αλλά, αντίθετα, την αυξάνει. Την καθιστά ακόμα πιο συγκλονιστική, ακριβώς επειδή στο ξεκίνημά της, αλλά και σε όλη την εξέλιξή της μέχρι η διεθνής κοινότητα να αποφασίσει να επέμβει, οι αντικαθεστωτικοί ξεκίνησαν να πολεμούν μόνοι τους, πιθανότατα γνωρίζοντας ότι, αν αυτό δεν άλλαζε, κατευθύνονταν στη σφαγή.

Κι όμως, πολέμησαν διδάσκοντας τους λαούς στον 21ο αιώνα εκείνο που δίδαξε ο στρατηγός της δικής μας επανάστασης στον 19ο: πως οι δούλοι, γίνονται ελεύθεροι. Αυτοί οι επαναστάτες αξίζουν και κατέκτησαν ήδη με το αίμα τους το σεβασμό της Ιστορίας. Οσο όμως ηρωική και δύσκολη αν είναι η επανάσταση, η εξουσία, σε μια τέτοιας σημασίας χώρα, μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο πολύπλοκη υπόθεση…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk