Η (κολακευτική) καλοσύνη των ξένων

Με χαρά κάθε Σάββατο βράδυ διαβάζω τους Financial Times, εδώ και χρόνια. Φροντιστήριο δημοσιογραφίας. Με μειωμένη χαρά ωστόσο την τελευταία περίοδο. Ο Θάνος πατσαβουριάζει τις οικονομικές – πολιτικές σελίδες στο δάπεδο του μπάνιου, σφόδρα συγκινημένος. –Τόσο ανθέλληνες! Σαν να ‘χουν μιζάρει στην εθνική μας καταστροφή. Κρύωσε και η δική μου καρδιά. Και αίφνης να! σαν ένα θαυματάκι.

Με χαρά κάθε Σάββατο βράδυ διαβάζω τους Financial Times, εδώ και χρόνια. Φροντιστήριο δημοσιογραφίας. Με μειωμένη χαρά ωστόσο την τελευταία περίοδο. Ο Θάνος πατσαβουριάζει τις οικονομικές – πολιτικές σελίδες στο δάπεδο του μπάνιου, σφόδρα συγκινημένος. –Τόσο ανθέλληνες! Σαν να ‘χουν μιζάρει στην εθνική μας καταστροφή. Κρύωσε και η δική μου καρδιά. Και αίφνης να! σαν ένα θαυματάκι.

Μεταστροφή, για τρία Σαββατοκύριακα. Θετικότατα άρθρα τουριστικά για την Κέρκυρα, για το ελληνικό φαγητό συν ένα σοβαρό και πολυσέλιδο αφιέρωμα στο ένθετό τους για τα θέλγητρα της Πελοποννήσου. Δεσπόζει το ξενοδοχείο Costa Navarino και ορθώς. Αλλά και μικρότερες μονάδες συστήνονται ενθέρμως. Εξαιρετική προβολή της χώρας μας. Τουριστική, θα γκρινιάξουν οι μίζεροι. Ε, από τον τουρισμό περιμένουμε έσοδα παιδιά.

Και φυσικά δικαίως, μας κακοχαρακτηρίζουν τόσο καιρό στον διεθνή Τύπο, για τις πομπές μας. Για τα κονδύλια και τα προγράμματα στήριξης που χορηγήθηκαν για την ανάπτυξη της γεωργίας – κτηνοτροφίας και οι ακαθοδήγητοι αγρότες εξαργύρωσαν στα τζιπ και στις Βουλγάρες. Οδυνηρή η αθλιότης της επαρχίας. Ο τουρισμός όθεν απομένει ως μοναδική ίσως τώρα βιομηχανία.

Και εκεί κάτι κινείται ευτυχώς. Κατά 25% αυξημένες οι προσελεύσεις ξένων στη Ρόδο. Με ένα 18% συν από τα περσινά. Πέρυσι ο καφές στοίχιζε 2,5 ευρώ, φέτος 1,90 ευρώ. Ο καθαρισμός των σκουπιδιών, αλίμονο, παραμένει άλυτο ζήτημα. Ντροπή για τους Ροδίτες με τόσα χρήματα που πέρασαν από τα χέρια τους για μισόν αιώνα. Η Κως επίσης βουλιάζει από τον κόσμο. Η Κρήτη δεν πάει άσχημα. Η Κέρκυρα εμφανίζει μικρότερη άνοδο. Στη Ζάκυνθο, φευ, έγινε η σφαγή με τον ταξιτζή και τους μεθυσμένους Εγγλέζους. Δυσφήμιση. Μα έχουμε μπροστά μας ένα ολόκληρο δίμηνο. Θέλω να ελπίζω. Πειράζει;

Το δημοσίευμα όμως που με ενθουσίασε, το βρήκα στη γαλλική Vogue, τεύχος Ιουλίου. Το μισό περιοδικό μιλά για την πατρίδα μας. Τίτλος στο εξώφυλλο Escale en Grece, κάτι σαν «Στάση στην Ελλάδα». Στο ρεπορτάζ μόδας ένα από τα ωραιότερα κορίτσια της παγκόσμιας πασαρέλας. Η βραζιλιάνα Isabeli Fontana, με μάτια λαχανί και πειστικό μεσογειακό look τύπου Lorex δεκαετίας ’50. Τα ρούχα λιμπιστερά, η φωτογράφηση υποδειγματική. Ο ξένος αναγνώστης μπαίνει στον πειρασμό να βγάλει αμέσως εισιτήριο για την Ελλάδα μπας και συναντήσει μια τέτοια κούκλα. Το ημερολογιακό άρθρο της Ερσης Σωτηροπούλου μας ξεναγεί μέχρι την Τήνο.

Και η κάθε πρακτική πληροφορία της ελεγμένη. Καθόλου σαν τα ταξιδιωτικά κείμενα τα κακοαντιγραμμένα από το Internet. Ενα έτερο τετρασέλιδο αναφέρεται στο νησάκι μου, την Υδρα και στην τρισένδοξη εποχή του ’60. Περίβλεπτα τα απαράμιλλα στον ντουνιά κοσμήματα των Ζολώτα, Λαλαούνη. Μα θαρρώ ένα τέτοιο κείμενο με ιστορική στήριξη για την ελληνική χρυσοχοΐα, θα το ‘γραφα καλύτερα. Ματαιοδοξίες. Η μοντέρνα σκηνή της Αθήνας, πρόσωπα, γκαλερί, η νυχτερινή ζωή δεν απουσιάζουν. Ούτε τα spa’s με ιπποκρατικές θεραπείες. Ούτε τα καλλυντικά του Κορρέ και της Apivita. Ρεκλάμα που δεν πληρώνεται ούτε με διαμάντια. Μοναδική μου ένσταση η παράλειψη ενός γραπτού από τον Βασίλη Αλεξάκη, τόσο αγαπητό στους Παριζιάνους. Θα μπορούσε να υμνήσει την ελληνίδα γυναίκα κάλλιον οιουδήποτε. Η γαλλική Vogue ήγειρε την περηφάνια μου. Ευχαριστώ τους αξιότατους συναδέλφους για μια τόσο άρτια δουλειά. Σας παρακαλώ να την αγοράσουμε όλοι αποδεικνύοντας ότι το ελληνικό φιλότιμο παραμένει η στερνή μας αρετή.

Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk