• Αναζήτηση
  • Η μεγάλη ταλαιπώρια της άβολης καρέκλας

    Πρόσφατα τα έβαλα με τον εαυτό μου. Έπειτα από ένα σερί εξόδων σε εστιατόρια και ταβέρνες, και παρ’ όλο που σε πολλά από αυτά το φαγητό ήταν εντάξει, αισθανόμουν έναν περίεργο εκνευρισμό. Δεν ήξερα τι μου έφταιγε. Άρχισα να με κατηγορώ. Πως τίποτε δεν μου αρέσει, πως έχω γίνει περίεργη, πως τα νεύρα μου έγιναν σιθρού.

    ΤοΒΗΜΑ Team

    Πρόσφατα τα έβαλα με τον εαυτό μου. Έπειτα από ένα σερί εξόδων σε εστιατόρια και ταβέρνες, και παρ’ όλο που σε πολλά από αυτά το φαγητό ήταν εντάξει, αισθανόμουν έναν περίεργο εκνευρισμό. Δεν ήξερα τι μου έφταιγε. Άρχισα να με κατηγορώ. Πως τίποτε δεν μου αρέσει, πως έχω γίνει περίεργη, πως τα νεύρα μου έγιναν σιθρού.

    Έκανα την αυτοκριτική μου, πύκνωσα και τα μαθήματα της γιόγκα, αλλά την επόμενη φορά που κάθισα σε ένα ταβερνάκι στην Καισαριανή δεν πέρασε ένα μισάωρο και ένιωσα την καρέκλα να με σπρώχνει. Ήθελα να σηκωθώ να φύγω. Γιατί; Διότι υπήρχε ένα κάθισμα που με τυραννούσε με το πόσο εχθρικό ήταν με το ανθρώπινο σώμα. Που έστελνε σουβλιές στη μέση μου και με ανάγκαζε να κάθομαι σαν να κατάπια μπαστούνι. Κανονικά, για να μπορέσεις να νιώσεις κάπως άνετα χρειάζεσαι 3 καρέκλες. Μία για να κάτσεις, μία για να βολέψεις το ένα πόδι και μια για να ακουμπήσει το ένα μπράτσο σου. Δεν θα ήταν απλούστερο αν ήταν βολικότερες οι καρέκλες; Ναι. Αλλά οι μαγαζάτορες δεν το φροντίζουν. Να το πω σαδισμό;

    Βέβαια, είναι ωραίες αισθητικά οι ψάθινες καρέκλες, αλλά για να είναι αναπαυτικές πρέπει να είναι προσεγμένες. Εκτός πάλι και θέλεις να διώξεις τον πελάτη. Να φάει γρήγορα γρήγορα και μόλις αρχίσει να πονάει, να πληρώσει και να φύγει. Και δεν είναι μόνον αυτό. Είναι και τα τραπέζια. Χαμηλά, με τα πλαϊνά ξύλα να κατεβαίνουν ακόμη χαμηλότερα ούτως ώστε να μην μπορείς ούτε ένα σταυροπόδι να καθίσεις για να ανακουφιστείς. Η δε διάσταση 1×1 μέτρο είναι αποτρεπτική για παρέα άνω των δύο ατόμων. Και πώς λύνεται το πρόβλημα; Τα ενώνουν μεταξύ τους και έτσι ένας παρά ένας βρίσκεται να κάθεται στην ένωση. Με δυο δοκάρια ανάμεσα στα σκέλη του. Με διάταση ποδιών σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς.

    Δεν θα εκπλαγεί κανένας φαντάζομαι αν επισημάνω πως συνήθως τα τραπέζια είναι και κουτσά. Μονίμως κάποιο πόδι είναι πιο κοντό και βάζουν από κάτω του ένα χαρτόνι διπλωμένο στα τέσσερα για να έρθει στα ίσα του. Σου επισημαίνει όμως ο σερβιτόρος ή ο ιδιοκτήτης να μην το κουνήσεις από τη θέση του γιατί θα κατρακυλήσουν πιάτα και ποτήρια, αλατοπίπερα και ψωμιέρες στο πάτωμα.

    Παρά το χαρτονάκι, μερικές φορές αναγκάζεσαι να ρίχνεις και το βάρος σου με το χέρι από την μια πλευρά για να μην μπατάρει το τραπέζι από την άλλη. Έχουμε λοιπόν τώρα την εικόνα. Βρισκόμαστε καθηλωμένοι σε μια καρέκλα που μας βασανίζει και μας αναγκάζει να καθόμαστε σαν αγκυλωμένοι, με τα πόδια ορθάνοιχτα και τον αγκώνα καρφωμένο στη μια γωνιά. Συνήθως τα ίδια συμβαίνουν και στα διπλανά τραπέζια. Που βρίσκονται ασφυκτικά κοντά στο δικό σου και δεν μπορείς να απλωθείς λίγο χωρίς να κάνεις δεσμό με κάποιον από τη διπλανή παρέα.

    Λοιπόν, τελείωσε. Τέρμα οι ενοχές μου που δεν περνάω καλά όταν βγαίνω έξω. Ας πρόσεχαν και οι άλλοι. Δεν είναι όλα γραφικά επειδή έχουν ατέλειες. Μπορεί να έχουν χρώμα και αισθητική και να είναι και λειτουργικά. Θα πει τώρα κάποιος για τη χώρα που καταρρέει και τα λοιπά, και τα λοιπά. Έχω άλλη γνώμη. Πιστεύω πως η λεπτομέρεια μπορεί να κάνει τη -μεγάλη- διαφορά.

    Αφιερώματα
    One Channel
    Ο νέος ενημερωτικός τηλεοπτικός σταθμός της Ελλάδας
    Σίβυλλα
    • Έντυπη έκδοση Μαχητικά και ιστιοφόρα Τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη περνούσαν συνέχεια πάνω από την Ικαρία. Μια μαυροντυμένη γυναίκα με ροζιασμένο πρόσωπο και τα κατάλευκα... ΣΙΒΥΛΛΑ
    Helios Kiosk