Drew the right thing!

Γεννήθηκε πριν από 30 χρόνια σε ένα προάστιο της Νέας Υόρκης. Τώρα είναι ο παίκτης του ενός εκατομμυρίου (ευρώ) για τον Παναθηναϊκό. Λίγες ημέρες πριν από το Φάιναλ Φορ ο Ντρου Νίκολας μιλάει για το ξεκίνημά του, τον Παναθηναϊκό, την ελληνική κρίση, τον Ομπάμα και τον ρατσισμό.

Βερολίνο, 3 Μαΐου 2009, τελευταίες στιγμές του τελικού της Ευρωλίγκας. Ο Παναθηναϊκός προηγείται (73-71) της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και ο Ντρου Νίκολας αναλαμβάνει να σταματήσει τον λιθουανό «υπερπαίκτη» Ραμούνας Σισκάουσκας. Η μπάλα αποχωρίζεται τα χέρια του «ψυχρού» σουτέρ και για τα επόμενα κλάσματα δευτερολέπτου αστράφτει ολόκληρη η ζωή μπροστά από τα μάτια του αμερικανού γκαρντ. Τα τρυφερά χρόνια στο Χέμστεντ της Νέας Υόρκης, το πρώτο τρόπαιο με την κολεγιακή ομάδα του ξακουστού Μέριλαντ, τα πρώτα χρήματα στην ιταλική Φαμπριάνο, η δικαίωση στο Τρεβίζο, η αναβάθμιση στην Εφές Πίλσεν και η απογείωση στον Παναθηναϊκό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Μόλις η μπάλα τραντάζει το στεφάνι και εξοστρακίζεται χαρίζοντας στους Πράσινους τον πέμπτο ευρωπαϊκό τίτλο τους, ο Ντρου χοροπηδά σαν παιδάκι που πρωτομπήκε στην Ντίσνεϊλαντ. Σήμερα, λίγες ημέρες πριν από το Φάιναλ Φορ της Βαρκελώνης (6-8 Μαΐου), ο 30χρονος γκαρντ θυμίζει… πεινασμένο λύκο που ξέρει με ποιον τρόπο πρέπει να εγκλωβίσει το θήραμά του για να ράψει το έκτο ευρωπαϊκό αστέρι στη γούνα του.
Συναντήσαμε τον νεοϋορκέζο μπασκετμπολίστα στο κλειστό του ΟΑΚΑ, μερικά 24ωρα πριν από την αναχώρηση της αποστολής του ΠΑΟ για τη Βαρκελώνη. Και ενώ ακούγονταν οι μπάλες του μπάσκετ στο παρκέ από μερικά πιτσιρίκια που έπαιζαν, η συζήτησή μας, αν και άρχισε με μπάσκετ, κατέληξε σε μια κουβέντα για την πολιτική, τους γονείς του, την κρίση στην Ελλάδα, τις απεργίες, τον Μπαράκ Ομπάμα και τον ρατσισμό των ανθρώπων…

Η πρώτη φορά, λένε, είναι πάντα και πιο γλυκιά. Μετά την κατάκτηση της κορυφής στο Βερολίνο, πώς έχετε φανταστεί το ταξίδι στη Βαρκελώνη;
«Αν κρίνουμε με βάση την προ διετίας εμπειρία στο Βερολίνο, είμαι σίγουρος ότι και στο Φάιναλ Φορ της Βαρκελώνης θα υπάρχει η ίδια δίψα και η ίδια αγωνία για τους αγώνες. Γνωρίζοντας πόσο εξαιρετικό είναι να κατακτάς την κορυφή της Ευρώπης, σε κάνει ακόμη πιο αποφασισμένο να διεκδικήσεις και τις εφετινές πιθανότητές σου. Δεν έχουν ισχύ επιχειρήματα τύπου… αφού κατακτήσαμε ένα τρόπαιο, δεν θέλουμε άλλο ένα. Για εμένα πρέπει να διεκδικείς όσο το δυνατόν περισσότερα τρόπαια γίνεται. Αλλωστε, η καριέρα του αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό είναι εξαιρετικά σύντομη».

Βρίσκεστε στην τρίτη χρονιά σας στον Παναθηναϊκό. Εχετε βελτιωθεί ως παίκτης;
«Φυσικά! Αισθάνομαι ότι τώρα μπαίνω στην καλύτερη φάση της καριέρας μου. Είμαι σίγουρα πολύ καλύτερος παίκτης, έχω μάθει πολλά από τον Ομπράντοβιτς, έχω γίνει εξυπνότερος και “διαβάζω” καλύτερα το παιχνίδι. Θεωρώ ότι αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με την πρώτη χρονιά μου στον Παναθηναϊκό. Πλέον καταλαβαίνω πώς πρέπει να παίζεται το μπάσκετ. Βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Επιπλέον, εφέτος έχει αποχωρήσει ο Βασίλης Σπανούλης. Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκαν οι μεταγραφές, ήξερα ότι εκτός από τον Μήτσο (Διαμαντίδη) οι προπονητές μου επρόκειτο να αναθέσουν και σε εμένα να καλύψω αυτό το κενό. Προσπάθησα πολύ, ξέρετε, για να τα καταφέρω. Θεωρώ ότι είμαι ικανός για αυτήν τη δουλειά, μου αρέσει να έχω την μπάλα στα χέρια μου. Είναι άλλη μία αποστολή που χαίρομαι να αναλαμβάνω στο παρκέ».

Ας περάσουμε στο Φάιναλ Φορ. Την αντίπαλό σας, τη Σιένα, πρέπει να τη γνωρίζετε καλά, δεδομένου ότι χτίσατε το όνομά σας στην Ιταλία.
«Οντως, τη γνωρίζω καλά. Μην ξεχνάτε ότι την είχαμε αντιμετωπίσει και με τον Παναθηναϊκό στα πλέι οφ της περιόδου 2008-2009 στον δρόμο προς το Φάιναλ Φορ. Είναι μια ομάδα με ισχυρή προσωπικότητα, διαθέτει σκληρό αγωνιστικό προφίλ και η μεγάλη αρετή της είναι η άμυνα. Είναι αθλητική ομάδα και διαθέτει μεγάλα κορμιά, ειδικά στις θέσεις των γκαρντ, καθώς οι περισσότεροι είναι στα δύο μέτρα. Είναι προφανές ότι θα επιδιώξουν να πιέσουν πολύ στην άμυνα και να αξιοποιήσουν τους δυναμικούς γκαρντ-φόργουορντ που διαθέτουν. Κάπως έτσι παίζουμε και εμείς πάντως. Πάνω-κάτω έχουμε τις ίδιες αρχές. Ο ημιτελικός με τη Σιένα θα είναι πολύ ενδιαφέρων».
{{{ moto }}}

Πολλοί πάντως λένε ότι ο Παναθηναϊκός του 2009, και ειδικά των πλέι οφ απέναντι στη Σιένα, ήταν ο καλύτερος Παναθηναϊκός της δεκαετίας.
«Εκείνη την εβδομάδα παίξαμε το τέλειο μπάσκετ. Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αν όντως παίξαμε τέλεια, θα έπρεπε να “σκουπίσουμε” με 3-0 τη Σιένα και όχι να χάσουμε στο γήπεδό μας έπειτα από διαφορά 16 πόντων. Στην Ιταλία όμως πετύχαμε δύο σπουδαίες νίκες και πήραμε την πρόκριση. Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι και στην εφετινή σειρά με την Μπαρτσελόνα παίξαμε πολύ καλό μπάσκετ. Απλώς το ρόστερ μας δεν έχει τόσο μεγάλα αστέρια όπως ήταν ο Γιασικεβίτσιους, ο Πέκοβιτς και ο Σπανούλης πριν από δύο χρόνια. Ελάχιστοι πίστευαν ότι θα αποκλείαμε την Μπαρτσελόνα, αλλά τα καταφέραμε».

Μιλάτε πολύ για τους συμπαίκτες σας. Ποιος είναι ο καλύτερος που είχατε ποτέ;
«Δεν θέλω να αδικήσω τα άλλα παιδιά, αλλά ανέκαθεν ήμουν πιο κοντά με τον Μάικ (Μπατίστ). Είμαστε και οι δύο από την ίδια χώρα, οπότε είναι λογικό να ταιριάζουμε περισσότερο. Κάνουμε παρέα, μιλάμε πολύ, έχουμε τις ίδιες ανησυχίες. Βέβαια, έχω καλή επαφή και με τον Σάρας (Γιασικεβίτσιους), ακόμη και τώρα που δεν αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό. Εμείς οι τρεις και ο Διαμαντίδης κάνουμε πολλή παρέα και συνεννοούμαστε σαν αληθινοί φίλοι. Δεν θυμάμαι, πάντως, να είχα ποτέ κάποιον κακό συμπαίκτη. Οχι μόνο στον Παναθηναϊκό, ο οποίος δίνει τεράστια έμφαση στους χαρακτήρες και έχει μαζέψει καταπληκτικά παιδιά, αλλά και στις προηγούμενες ομάδες μου. Φρόντιζα να τα πηγαίνω καλά με όλους, να μην έχω έχθρες».

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης ανακηρύχθηκε για έκτη φορά καλύτερος αμυντικός στην Ευρωλίγκα. Τι είναι αυτό που τον κάνει τόσο ξεχωριστό;
«Ο τύπος είναι φοβερός αμυντικός και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Είναι απίστευτη διάκριση για έναν αθλητή να κατακτά για έκτη φορά τα τελευταία επτά χρόνια τον τίτλο του καλύτερου αμυντικού στην Ευρωλίγκα. Μπράβο του. Ξέρετε όμως γιατί του αξίζουν όλα τα βραβεία που υπάρχουν στο μπάσκετ; Γιατί μέσα του δεν νοιάζεται για τις ατομικές διακρίσεις, παρά μόνο για το πώς θα βοηθήσει τους συμπαίκτες του και την ομάδα. Είναι τρομερό παιδί και δουλεύει πολύ σκληρά. Τώρα, στο θέμα της άμυνας, το πιο φοβερό είναι ότι ο Διαμαντίδης σού δίνει το περιθώριο να αισθανθείς ότι δεν σε μαρκάρει ασφυκτικά· αλλά σε κλάσματα δευτερολέπτου σού έχει κλέψει την μπάλα μέσα από τα χέρια! Θεωρώ ότι η προνοητικότητα που έχει για το τι πρόκειται να συμβεί είναι το μεγάλο όπλο του, αυτό που τον κάνει τόσο ξεχωριστό στην άμυνα».

Κεφάλαιο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Πόσο μεγάλη ασφάλεια αισθάνεται ένας παίκτης πηγαίνοντας να παίξει στο Φάιναλ Φορ με αυτόν ως προπονητή;
«Θα το πω όπως το αισθάνομαι: Αν ήμουν υποχρεωμένος να στοιχηματίσω σε έναν προπονητή, με τον οποίο θα επέλεγα να πάω στο Φάιναλ Φορ, αυτός θα ήταν ο Ομπράντοβιτς. Πιστεύω ότι είναι ο κορυφαίος στο είδος του, έτσι απλά. Οχι μόνο στην τακτική, αλλά και στο ανθρώπινο κομμάτι. Το ότι έχει παίξει μπάσκετ υψηλού επιπέδου τον βοηθάει να καταλαβαίνει τις αντιδράσεις των παικτών, τον τρόπο σκέψης τους. Του αρέσει να ακούει, να μελετάει τους παίκτες, να σκύβει στα προβλήματά τους. Ο Ομπράντοβιτς είναι το τέλειο πακέτο».

Τι θα λέγατε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω; Να φωτίσουμε εποχές και μέρη που δεν γνωρίζουν πολλοί. Γεννηθήκατε στο Χέμστεντ της Νέας Υόρκης. Τι θυμάστε από τη γειτονιά σας;
«Η γειτονιά μου δεν ήταν ούτε η χειρότερη ούτε η καλύτερη. Ηταν μια γειτονιά στην οποία πέρασα ωραία παιδικά χρόνια και έχω καλές αναμνήσεις, αλλά αυτό, ξέρετε, οφείλεται αποκλειστικά στους γονείς μου, οι οποίοι μου έδωσαν σωστές κατευθύνσεις, με έστειλαν αμέσως σε ιδιωτικό σχολείο, με ανέθρεψαν με τον καλύτερο τρόπο και τους χρωστάω αυτό που είμαι σήμερα».

Τι δουλειά έκαναν οι γονείς σας;
«Η μητέρα μου ήταν διευθύντρια σε δημοτικό σχολείο και ο πατέρας μου δικηγόρος στο Μανχάταν, πολύ κοντά στο σημείο όπου βρίσκονταν οι Δίδυμοι Πύργοι. Δοξάζω τον Θεό που είναι ακόμη καλά, έχουν την υγεία τους και έχουμε μια πολύ καλή σχέση. Ανυπομονώ να τους δω στη Βαρκελώνη το τριήμερο του Φάιναλ Φορ».

Από όσο γνωρίζουμε, πάντως, ο αδελφός σας ήταν εκείνος που σας έσπρωξε στο μπάσκετ…
«Ναι, όλα οφείλονται στον Κρις, τον μεγάλο μου αδελφό. Από αυτόν κόλλησα το μικρόβιο. Κλασικά ο μικρότερος αδελφός κάνει συνήθως ό,τι ο μεγαλύτερος, ακολουθεί από πίσω. Μολονότι μας χωρίζουν οκτώ ολόκληρα χρόνια, ζήλευα όταν τον έβλεπα να παίζει μπάσκετ. Και όταν έπιασα για πρώτη φορά την μπάλα στα χέρια μου, αυτό ήταν: έρωτας με την πρώτη ματιά».

Υπάρχει πάντως το στερεότυπο που λέει ότι τα μισά παιδιά Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ γίνονται αθλητές και τα άλλα μισά μπλέκουν σε συμμορίες. Ισχύει;
«Θα σας πω τι ακριβώς συμβαίνει. Λίγα μαύρα παιδιά έχουν την ευκαιρία να μεγαλώσουν και με τους δύο γονείς τους, να αποκτήσουν παιδεία, να ζήσουν καλά. Τα περισσότερα ζουν με τον έναν γονιό και ο άλλος παλεύει όλο το 24ωρο για να φέρει στο σπίτι τα προς το ζην. Αυτή η κατηγορία παιδιών μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου γύρω τους υπάρχουν και κακές παρέες, και ναρκωτικά, και τα πάντα. Η ανέχεια μερικές φορές σε οδηγεί σε περίεργα μονοπάτια, σε κάνει να αποκλίνεις από τη σωστή πορεία και να αναζητείς οικονομικούς πόρους σε παράνομα πεδία δράσης. Είναι σαν μια μεγάλη παγίδα και τότε δημιουργείται το δίλημμα που με κάποιον τρόπο περιγράψατε: Ή θα ψάξεις για ένα καλύτερο μέλλον μέσω του αθλητισμού ή θα πέσεις στην παγίδα της παρανομίας. Εγώ ήμουν τυχερός, διότι μεγάλωσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον και οι γονείς μου μου έδειξαν τον τρόπο ώστε να μην πέσω στην παγίδα».

Και μετά καταλήξατε στην ομάδα του σπουδαίου Πανεπιστημίου Μέριλαντ. Εκείνοι σας επέλεξαν ή εσείς και οι γονείς σας;
«Ηταν αμφίδρομο, αλλά πήραμε τη σωστή απόφαση, γιατί, εκτός από τις σπουδές, όσον αφορά το μπάσκετ είχα την ευκαιρία να αγωνιστώ σε μια πολύ ανταγωνιστική περιφέρεια με κολέγια όπως το Ντιουκ και το Νορθ Καρολάινα, θρυλικές ομάδες στο NCAA».

Συνεπώς γνωρίζατε τον μετέπειτα συμπαίκτη σας στον ΠΑΟ, Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, από το κολέγιο;
«Είχα ακούσει για αυτόν, αλλά δεν τον γνώριζα προσωπικά. Ο Σάρας είναι κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερός μου και όταν εγώ πήγα στο Μέριλαντ, εκείνος είχε ήδη αποφοιτήσει».

Παρ’ όλα αυτά, δεν βρήκατε τον δρόμο σας για το επαγγελματικό πρωτάθλημα, το ΝΒΑ. Για ποιον λόγο εκτιμάτε ότι δεν σας επέλεξαν στο ντραφτ;
«Ο βασικότερος ήταν το μπόι μου. Στο ΝΒΑ οι γκαρντ είναι τουλάχιστον δύο μέτρα, ενώ εγώ είμαι μόλις 1,91 μ. και ανέκαθεν ήμουν λεπτός, επομένως δεν εξυπηρετούσε ούτε η σωματοδομή μου. Για να επιβιώσω, λοιπόν, στο ΝΒΑ έπρεπε να παίξω στη θέση του πόιντ γκαρντ, που δεν είναι η φυσική θέση μου. Οπότε σκέφτηκα να κάνω το υπερατλαντικό ταξίδι αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Α2 της Ιταλίας».

Εκεί βγάλατε τα πρώτα χρήματα;
«Ναι, ναι! Ηταν 55.000 δολάρια! Και ένιωσα απίστευτα που είχα στα χέρια μου τα πρώτα λεφτά και δεν χρειαζόταν να ζητάω από τους γονείς μου. Είναι ωραίο να μπορείς να στέκεσαι στα πόδια σου. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν πολύ υπερήφανοι για εμένα και ο βασικότερος λόγος ήταν γιατί με έβλεπαν ευτυχισμένο με το μπάσκετ, καμάρωναν γιατί το παιδί τους είχε μετατρέψει το όνειρό του σε επάγγελμα».

Από εκείνα τα πρώτα 55.000 δολάρια πέρασαν οκτώ χρόνια και τώρα κερδίζετε περισσότερα από 1 εκατ. δολάρια στον Παναθηναϊκό. Αισθάνεστε ότι το χρήμα αλλοτριώνει τους ανθρώπους;
«Ολα εξαρτώνται από την ανατροφή που έχεις πάρει. Κάθε μέρα προσπαθώ να είμαι ευγνώμων για αυτά που μου έχει χαρίσει το μπάσκετ. Μιλάω με φίλους μου στο τηλέφωνο και οι περισσότεροι έχουν καλές δουλειές, αλλά δεν χαίρονται όταν πρέπει να ξυπνούν νωρίς για να πάνε στο γραφείο. Υπό αυτήν την έννοια είμαι ευλογημένος που διάλεξα αυτόν τον δρόμο».

Πώς διαχειρίζεστε τα χρήματά σας; Είστε άνθρωπος που ξοδεύει αρκετά ή αντιλαμβάνεστε ότι η καριέρα του αθλητή είναι σύντομη και πρέπει να προχωρήσετε σε σωστές επενδύσεις για να διασφαλίσετε το μέλλον σας;
«Είναι πολύ βασικό να μπορείς να διαχειρίζεσαι σωστά τα λεφτά σου. Και σε αυτό με έχουν βοηθήσει οι γονείς μου, οι οποίοι πάντοτε μου έλεγαν “μην ξοδεύεις όσα έχεις στην τσέπη σου. Κράτα λίγα για μια άλλη φορά”. Και έτσι έμαθα από μικρός την αρετή της οικονομίας. Αυτήν τη στιγμή έχω οικονομικούς συμβούλους που με κατευθύνουν στο πώς πρέπει να επενδύσω τα χρήματα που βγάζω από το μπάσκετ. Γιατί η καριέρα του μπασκετμπολίστα δεν διαρκεί για πάντα».

Εχετε σκεφτεί ότι οι υπέρογκες αμοιβές στον αθλητισμό αποτελούν κοινωνική πρόκληση; Πόσω μάλλον στην Ελλάδα, για παράδειγμα, όπου ένας αθλητής αμείβεται πλουσιοπάροχα ενώ η χώρα αντιμετωπίζει μια τεράστια οικονομική κρίση και έχει προσφύγει στο ΔΝΤ.
«Δεν σας κρύβω ότι μου είναι αρκετά δύσκολο όλο αυτό. Εχω αναρωτηθεί πολλές φορές, ακόμη και σε περιόδους που δεν υπήρχε αυτή η κρίση, γιατί θα πρέπει εγώ να παίρνω 50 φορές περισσότερα από έναν δάσκαλο, που σε τελική ανάλυση ασκεί ένα λειτούργημα και έχει σημαντικότερο ρόλο στην κοινωνία, καθώς διαμορφώνει τους χαρακτήρες των παιδιών. Μου είναι πάντα δύσκολο να απαντήσω. Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι θα έπαιζα μπάσκετ ακόμη και αν δεν έβγαζα τα χρήματα που βγάζω τώρα».

Οι φίλοι σας στις ΗΠΑ σας ρωτούν για την κρίση στην Ελλάδα;
«Φυσικά. Ολοι είναι ενήμεροι και με ρωτούν. Οι αμερικανοί φίλοι μου ξέρουν, άλλωστε, τι θα πει κρίση, γιατί τη βίωσαν πρώτοι στις ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια. Με ρωτούν, λοιπόν, για την κρίση και για τις πορείες διαμαρτυρίας στην Αθήνα, που κάνουν τον γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών τηλεοπτικών δικτύων. Δεν μπορώ να δώσω ξεκάθαρες απαντήσεις και αυτό κυρίως συμβαίνει γιατί μένω μακριά από το κέντρο της πόλης και δεν μπορώ να αφουγκραστώ την οργή του κόσμου. Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος είναι απαυδισμένος, αλλά δεν με έχει επηρεάσει άμεσα στην καθημερινότητά μου. Υπάρχουν, βέβαια, και πράγματα που μου κάνουν εντύπωση σε εσάς τους Ελληνες».

Οπως;
«Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ότι συνήθως οι Ελληνες κατεβαίνουν σε διαμαρτυρία ή κάνουν απεργία για μία ημέρα. Κλείνουν τους δρόμους, κάνουν πορείες, μερικές φορές τα σπάνε. Και μετά; Τι γίνεται; Την επόμενη ημέρα πηγαίνουν στη δουλειά σαν να μην τρέχει τίποτα; Για εμένα, αν θέλεις να απεργήσεις ή να διαμαρτυρηθείς, κάν’ το ώσπου να αλλάξει κάτι, ώσπου να εκπληρωθούν τα αιτήματά σου. Δεν μου πέφτει λόγος, αλλά μην κάνεις απεργία για μία ημέρα και μετά όλα καλά».

Πολλοί συνάδελφοί σας στις ΗΠΑ υποστήριξαν τον Μπαράκ Ομπάμα. Εσείς; Ασχολείστε με την πολιτική;
«Φυσικά. Αυτό άλλωστε σπούδασα στο πανεπιστήμιο: πολιτικές επιστήμες. Στην Αμερική λέγεται “Government and Politics Major” και είναι ένα πτυχίο που μπορεί να ανοίξει αρκετές πόρτες, γιατί έχει ευρεία γκάμα επαγγελματικής αποκατάστασης. Υποστηρίζω, λοιπόν, τον Μπαράκ Ομπάμα. Είμαι Δημοκρατικός».

Οχι μόνο γιατί είστε Αφροαμερικανός;
«Οχι. Αυτό, ξέρετε, θα ήταν το μεγαλύτερο λάθος. Δεν θα υποστήριζα ποτέ έναν υποψήφιο επειδή το χρώμα του είναι ίδιο με το δικό μου, αν δεν πίστευα ότι είναι ικανός για να κυβερνήσει τη χώρα. Ετσι σκέφτομαι εγώ. Γνωρίζω όμως δεκάδες ανθρώπους που ψήφισαν τον Ομπάμα μόνο και μόνο για το χρώμα του δέρματός του. Και αυτό δεν είναι σωστό».

Κάνατε και δωρεά για να τον ενισχύσετε στην προεκλογική περίοδο; Διαβάσαμε ότι είχαν προχωρήσει σε ανάλογη κίνηση ο πρώην παίκτης του Ολυμπιακού Τζος Τσίλντρες και αρκετοί ακόμη παίκτες του ΝΒΑ.
«Και εγώ έκανα δωρεά. Φυσικά».

Είστε ικανοποιημένος από την ως τώρα θητεία του προέδρου Ομπάμα; Υπάρχουν αρκετοί που αντιτείνουν ότι αθέτησε βασικές προεκλογικές υποσχέσεις του, όπως τη λήξη των πολέμων, τη βελτίωση της δημόσιας υγείας, τη ρύθμιση του Ασφαλιστικού…
«Αυτά λέγονται και θα λέγονται πάντα για τους προέδρους. Ο Ομπάμα βρίσκεται στην εξουσία περίπου τρία χρόνια, σωστά; Ο,τι και αν έχει κάνει σε αυτό το διάστημα δεν μπορείς να το δεις. Πρέπει να δώσεις στον πολιτικό άλλη μία τετραετία για να ολοκληρώσει το έργο του, ώστε να καταφέρει να αλλάξει κάποια πράγματα. Δεν γίνεται να ξυπνήσει ένα πρωί στον Λευκό Οίκο και πατώντας ένα κουμπί να αλλάξει τα πάντα. Προσωπικά, τον αντιμετωπίζω ακόμη με επιείκεια».

Λύστε μου μια απορία που δεν έχει τύχει να απαντηθεί. Πώς γίνεται τόσοι Αμερικανοί που γνωρίζουμε να χρησιμοποιούν τη λέξη «ειρήνη» (peace) όταν θέλουν να αποχαιρετήσουν έναν φίλο τους, και την ίδια στιγμή όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις να αναμειγνύονται σε πολέμους; Δεν είναι παράδοξο;
«Η απορία είναι εύλογη. Και πολλές φορές αντιλαμβάνομαι ότι η χώρα μου θέλει να επιβάλει τη θέλησή της επειδή ο κόσμος τη θεωρεί μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις στον πλανήτη. Μερικές φορές, βέβαια, χώνουμε τη μύτη μας εκεί που δεν πρέπει. Αλλες φορές, ίσως να είναι και απαραίτητο. Υπάρχουν και κράτη που θεωρούν υπεύθυνες για όλα τα δεινά τις ΗΠΑ. Είναι τόσο λεπτή η γραμμή, που δυσκολεύομαι να την ξεχωρίσω. Το βέβαιο είναι ότι δεν μου αρέσει να σκοτώνεται κόσμος σε πολέμους εν έτει 2011».

Στα χρόνια που αγωνίζεστε στην Ευρώπη και ειδικά στη χώρα μας, την Ελλάδα, έχετε συναντήσει τον ρατσισμό;
«Τον έχω δει, δεν τον έχω βιώσει σε προσωπικό επίπεδο. Ή, μάλλον, θα σας πω μια ιστορία που εκτυλίχθηκε στην Κηφισιά, έξω από ένα ΑΤΜ, ένα βράδυ γύρω στις 8.00. Σταμάτησα με το αυτοκίνητό μου για να βγάλω χρήματα και στο μηχάνημα ήταν μια κυρία που πραγματοποιούσε μια συναλλαγή με την κάρτα της. Ο τρόπος με τον οποίο γύρισε και με κοίταξε ήταν ρατσιστικός. Οταν έβαζε τα χρήματα στην τσάντα της, πρέπει να γύρισε έξι-επτά φορές για να βεβαιωθεί ότι δεν θα την κλέψω. Συμβαίνουν όμως αυτά και τα καταλαβαίνω. Απλώς μου έκανε εντύπωση η ηλικία της, γιατί δεν ήταν μεγάλη. Το πολύ 50 ετών»…

* Αυτή η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 30 Απριλίου 2011.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk