Γιώργος Απέργης: «Πρέπει να προχωρούμε ακόμη και με ηλεκτροσόκ»

«Δεν είμαι Γάλλος.Εχω πάντα το ελληνικό διαβατήριο και μόνο αυτό». Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκεται ο Γιώργος Απέργης, ο συνθέτης που έφυγε στα 18 του να σπουδάσει Διεύθυνση Ορχήστρας στο Παρίσι και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Ελλάδα. Από τότε πέρασαν 48 χρόνια. Και τώρα ο 66χρονος μουσικός έρχεται στην Αθήνα για να τιμηθεί με ένα οκταήμερο αφιέρωμα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στη γενέτειρά του. Γι΄ αυτό και θα έρθει οικογενειακώς, με τη γυναίκα, τα παιδιά και τα εγγόνια του.

«Δεν είμαι Γάλλος.Εχω πάντα το ελληνικό διαβατήριο και μόνο αυτό». Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκεται ο Γιώργος Απέργης, ο συνθέτης που έφυγε στα 18 του να σπουδάσει Διεύθυνση Ορχήστρας στο Παρίσι και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Ελλάδα. Από τότε πέρασαν 48 χρόνια. Και τώρα ο 66χρονος μουσικός έρχεται στην Αθήνα για να τιμηθεί με ένα οκταήμερο αφιέρωμα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στη γενέτειρά του. Γι΄ αυτό και θα έρθει οικογενειακώς, με τη γυναίκα, τα παιδιά και τα εγγόνια του.
Παρ΄ ότι εξακολουθεί, όπως ομολογεί, να μιλάει την ελληνική γλώσσα, και μάλιστα πολύ καλά, για τη συνέντευξη προτίμησε τη γαλλική: «Οταν είναι να μιλήσω για τη μουσική μου ή για θέματα που χρειάζονται ανάλυση, επιλέγω τα γαλλικά.Γιατί τότε στα ελληνικά μού λείπουν λέξεις.Αλλωστε βρίσκομαι πάντα σε επαφή με ό,τι συμβαίνει εκεί» συμπληρώνει και εξηγεί: «Η γνωριμία μου με ανθρώπους,η τύχη και η σύμπτωση με έκαναν να μείνω στη Γαλλία. Και η αλήθεια είναι ότι, όταν άρχισα να δουλεύω, είχα τέτοιες ευκαιρίες που δεν θα είχα ποτέ στην Ελλάδα.Δεν είναι ζήτημα χρημάτων αλλά ανθρώπων που ενδιαφέρθηκαν γι΄ αυτό που έκανα. Ημουν τυχερός».
Τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους χωρίς να χρειαστεί ποτέ να πάρει ο ίδιος την απόφαση. «Στη δικτατορία δεν είχα διαβατήριο για να έρθω στην Ελλάδα και έτσι βρέθηκα εκτός,οπότε κόπηκαν όλοι οι σύνδεσμοι.Δεν μπορούσα να ζήσω με τη νοσταλγία του τόπου μου,γιατί αυτό θα με κρατούσε πίσω. Δεν ένιωσα όμως μετανάστης.Ενιωσα ξένος.Και μάλιστα σε μια χώρα που είχε τότε πολλές κατηγορίες ξένων- μαύροι,Αραβες,Ευρωπαίοι-,και ας μην υπήρχε η έννοια της Ευρώπης όπως υπάρχει σήμερα.Στα μέσα του ΄70 η πολιτική απέναντι στους ξένους ήταν πολύ πιο “ευγενική”».
Με έδρα το Παρίσι, ο Γιώργος Απέργης εξακολουθεί να ταξιδεύει πολύ και να δουλεύει εντός και εκτός Ευρώπης, παρατηρώντας το σύγχρονο πρόσωπο του μετανάστη. «Πρώτα-πρώτα πρόκειται για ένα ανθρώπινο θέμα,ένα θέμα που αφορά τις ζωές κάποιων που βιώνουν αδιανόητες συνθήκες.Φυσικά είναι και θέμα πολιτικής.Αν και δεν καταφέρνω να δω καθαρά το τοπίο,γιατί αλλάζει συνέχεια,είμαι αισιόδοξος,επειδή έτσι είμαι φτιαγμένος:αισιόδοξος από κούνια. Πιστεύω ότι όσο ζει ένας άνθρωπος μπορεί να καταφέρει πολλά- το καλύτερο και το χειρότερο».
Παραδέχεται όμως ότι «τον τελευταίο καιρό τα νέα δεν είναι καλά». Μήπως λοιπόν η τέχνη αποτελεί μια λύση; «Είναι καθήκον όλων όσοι ασχολούμαστε με την τέχνη και τα γράμματα να κρατήσουμε τους ανθρώπους ξύπνιους.Πρέπει να προχωρούμε ακόμη και με ηλεκτροσόκ».
Για τον συνθέτη η Ελλάδα είναι «μια ιστορία που πονάει», όπως λέει. «Είναι αγάπη και μίσος μαζί.Νιώθω ξένος στον τόπο που είναι δικός μου.Παράδοξο…Αλλά ούτε στη Γαλλία νιώθω σπίτι μου.Μόνο όταν γράφω, όταν είμαι στο γραφείο μου, νιώθω σαν στο σπίτι μου. Είναι ο χώρος που κανείς δεν μπορεί να καταπατήσει. Δεν έχω όμως ούτε το αίσθημα κατοχής ούτε ότι ανήκω κάπου. Αντιθέτως, τα παιδιά μου έχουν ωραίες αναμνήσεις από την Ελλάδα,από τα καλοκαίρια στους γονείς μου. Εγώ πάλι έχω μόνο κακές αναμνήσεις, από νοσοκομεία και νεκροταφεία.Δεν παραπονιέμαι όμως.Γιατί οι άνθρωποι που έζησαν στην Ελλάδα τη δικτατορία και που ζουν τώρα σε αυτή την κακή οικονομική κατάσταση περνούν πιο δύσκολα από κάποιον άλλον που μπορούσε και μπορεί να δουλεύει στο εξωτερικό έτσι όπως θέλει» συμπληρώνει και αναφέρει ότι αυτό το αφιέρωμα θα του προσφέρει επιπλέον τη δυνατότητα να συναντήσει φοιτητές Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και νέους συνθέτες που του έχουν ήδη στείλει με e-mail τις παρτιτούρες τους.
Με έναν στόχο που «όσο τον πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται», ο Γιώργος Απέργης αναζητεί με τη μουσική του «μια φυγή προς τα εμπρός.Αναζητώ τα μέσα για να διηγηθώ τη σημερινή ζωή, τους ήχους που μας περιβάλλουν,με τους οποίους είμαστε πια συνηθισμένοι και ίσως γι΄ αυτό δεν τους ακούμε.Πρέπει να προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε τους σύγχρονους ήχους, γιατί είναι ήχοι επιθετικοί- αλλά είναι το λεξιλόγιό μας,το περιβάλλον μας.Ελπίζω ότι όποιος φεύγει από μια συναυλία μουβρίσκει τους ήχους πιο ενδιαφέροντες».

Στις 8 και 9 Απριλίου,στις 20.30,ο Γιώργος Απέργης θα παρουσιάσει στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση (λεωφ.Συγγρού
107-109,τηλ.2130 178.000) το μουσικό θέαμα ΙRCΑΜ- «Μachinations»,το πρώτο του με ηλεκτρονικά μέσα και χρήση βίντεο.Στις 13/4 θα δοθεί η συναυλία τού dissonΑrt ensemble με το πιο αφηρημένο κομμάτι της δημιουργικής δουλειάς του.Στις 15/4 το αφιέρωμα θα κλείσει με το Κlangforum Wien,που θα ερμηνεύσει τα ενόργανα έργα του Απέργη.Ενδιαμέσως,στις 11 Απριλίου,θα πραγματοποιηθεί ομιλία για τον συνθέτη σε μια βραδιά που θα περιλαμβάνει επίσης εκτελέσεις των έργων του «Rasch» και «Volte Face».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk