Η επικίνδυνη γερμανική ηγεμονία και η Ελλάδα

Για μια ακόμη φορά η Γερμανία επέβαλε αυταρχικά την πολιτική της ηγεμονία στη περιλάλητη σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου. Γιατί; Γιατί ο μόνιμος ευρωμηχανισμός, που θα βοηθούσε τις αδύνατες χώρες, θα έχει πλέον λιγοστά κεφάλαια, στο βαθμό που η αποδυναμωμένη καγκελάριος Μέρκελ (μετά τις εκλογές της Βάδης – Βυρτεμβέργης) κατάφερε να καταβάλλονται οι συνεισφορές της εν λόγω χώρας σε δόσεις.

Η επικίνδυνη γερμανική ηγεμονία και η Ελλάδα | tovima.gr

Για μια ακόμη φορά η Γερμανία επέβαλε αυταρχικά την πολιτική της ηγεμονία στη περιλάλητη σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου. Γιατί;

Γιατί ο μόνιμος ευρωμηχανισμός, που θα βοηθούσε τις αδύνατες χώρες, θα έχει πλέον λιγοστά κεφάλαια, στο βαθμό που η αποδυναμωμένη καγκελάριος Μέρκελ (μετά τις εκλογές της Βάδης – Βυρτεμβέργης) κατάφερε να καταβάλλονται οι συνεισφορές της εν λόγω χώρας σε δόσεις.

Αυτό οσμίστηκαν οι αρπακτικές αγορές και άρχισαν να παραμονεύουν το επόμενο θύμα τους, που θα είναι φυσικά η «μεγάλη Ισπανία», αφού κατανόησαν τη φρικτή αδυναμία της γηραιάς ηπείρου να προχωρήσει σε μια βαθύτερη ενοποίηση (με τη μορφή μιας δραστικής οικονομικής διακυβέρνησης).
Και έτσι επανερχόμαστε στη δυσάρεστη προφητεία που είχαν κάνει πολλοί οικονομολόγοι για το μέλλον της Ευρώπης :

Δηλαδή, είτε ότι η Γερμανία θα πρέπει να αποχωρήσει από αυτή, είτε ότι θα πρέπει να δημιουργηθούν δύο ομάδες στο αυτό το «μεταεθνικό μόρφωμα».

Η εξήγηση για μια τέτοια θέση είναι πολύ απλή : Όταν υπάρχει σε μια ενιαία ζώνη μια εξαγωγική οικονομία που κάνει πλεονάσματα (: η Γερμανία), είναι μαθηματικά αναγκαίο κάποια άλλα κράτη της ίδιας ζώνης να κάνουν ελλείμματα (: Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία)!
\
Αυτή η γερμανική ηγεμονία εκφράστηκε καταστροφικά και κάπου αλλού. Δηλαδή, πίσω από τα ωραία λόγια που χρησιμοποιούνται στα τελικά συμπεράσματα της παραπάνω Συνόδου Κορυφής για απαρέγκλιτη συνέχιση των προγραμμάτων δημοσιονομικής εξυγίανσης, όλοι καταλαβαίνουμε ένα πράγμα:

Ότι η φτώχεια και η δυστυχία θα εξαπλωθεί ακόμη περισσότερο στους ευρωπαικούς πληθυσμούς και οι κοινωνικές εντάσεις ίσως πάρουν απρόβλεπτες διαστάσεις (όπως αποδεικνύουν και οι πρωτοφανείς βίαιες αντιδράσεις των άγγλων εργαζομένων εναντίον των μέτρων του πρωθυπουργού Κάμερον).
Η απάντηση σε αυτή τη επικίνδυνη φιλοσοφία που επικρατεί στην Ευρώπη, δόθηκε από τον νομπελίστα αμερικανό οικονομολόγο Κρούγκμαν, που έκανε λόγο για την αυταπάτη της λιτότητας («Krugman, The Austerity Delusion, Nytimes», 24/3/2011).

Ο Κρούγκμαν είπε το αυτονόητο : Πρώτα πρέπει να παλέψουμε για τις καινούριες θέσεις εργασίας (μέσα από τις επενδύσεις του κράτους) και μετά να καταπολεμήσουμε τα ελλείμματα.
Γιατί; Γιατί αν περιοριστούμε μόνο στη σκληρή περικοπή των δαπανών και στην αύξηση των φόρων, και η ζήτηση θα νεκρωθεί – ως αποτέλεσμα – και η ανεργία θα φθάσει στα ύψη (και βεβαίως και τα δημόσια έσοδα θα είναι τραγικά λιγότερα, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα).

Μέσα σε αυτό το αρνητικό περιβάλλον η χώρα μας «κέρδισε» και την επιμήκυνση του χρόνου της αποπληρωμής του δανείου και τη μείωση του επιτοκίου (και αυτό είναι σημαντικό όφελος).

Όμως, πέρα από τις δημαγωγικές φωνές της αντιπολίτευσης, είναι σαφές – και στον τόπο μας – ότι η σημερινή μονοδιάστατη πολιτική της κυβέρνησης δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ (και είναι ίσως παρήγορο ότι ξεκινούν κάποια προγράμματα για την ενίσχυση της απασχόλησης στην περιφέρεια).

Βεβαίως, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει και ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Τι εννοώ; Θα πρέπει δηλαδή, πάση θυσία, να εφεύρουμε ένα καινούργιο είδος «συνταγματικού πατριωτισμού» (πέρα από τις παρελάσεις και τις σημαίες).
Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Να μην είμαστε διεφθαρμένοι στην καθημερινή μας ζωή, να πληρώνουμε τους φόρους μας και να μη φοροδιαφεύγουμε κλπ.

Έτσι είναι αδύνατο να μειώσουμε το χρέος μας, όταν η φοροδιαφυγή είναι στοιχείο της εθνικής μας κουλτούρας και συλλαμβάνονται γιατροί του ΕΣΥ με καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ (και ετήσιο μισθό μόνο 40.000)!
Επίσης δεν είναι δυνατό να θεωρούνται – υπό αυτή την έννοια «πατριώτες» – εκείνοι που μόνο στους πρώτους μήνες του 2011 έβγαλαν στο εξωτερικό εκατομμύρια ευρώ!

Επομένως, πρέπει να αποδείξουμε ότι σε δύσκολους καιρούς μια κοινωνία ενώνεται και αντί οι άνθρωποι να επιζητούν τη μεγιστοποίηση του κέρδους νοιάζονται ο ένας για τον άλλο και καλλιεργούν την αρετή της θυσίας για το κοινό καλό (Sandel Μ., Δικαιοσύνη – Τι είναι το σωστό;).

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Στην Ευρώπη οι γερμανοί επιβάλλουν ένα αδιέξοδο μοντέλο λιτότητας, αλλά εμείς χρειαζόμαστε επιπλέον και ένα καινούργιο είδος πατριωτισμού, αν θέλουμε να σωθούμε!


.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk