ΑΝΑΛΥΣΗ

Η ασυνεννοησία

Tην αδυναμία συντονισμού της διεθνούς κοινότητας σε περίπτωση σοβαρής κρίσης απεκάλυψε η επιχείρηση κατά του Καντάφι μετά τη διαπίστωση ότι όταν οι Αμερικανοί δεν επιθυμούν να εμπλακούν τότε η ασυνεννοησία και οι ανταγωνισμοί μεταξύ των υποτιθέμενων συμμάχων βγαίνουν δυστυχώς στη φόρα.

Η ασυνεννοησία | tovima.gr

T
ην αδυναμία συντονισμού της διεθνούς κοινότητας σε περίπτωση σοβαρής κρίσης απεκάλυψε η επιχείρηση κατά του Καντάφι μετά τη διαπίστωση ότι όταν οι Αμερικανοί δεν επιθυμούν να εμπλακούν τότε η ασυνεννοησία και οι ανταγωνισμοί μεταξύ των υποτιθέμενων συμμάχων βγαίνουν δυστυχώς στη φόρα. Διότι είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμούσε τη φορά αυτή να ηγηθεί (όπως στο παρελθόν) μιας νέας διεθνούς επέμβασης, όταν έχει ήδη ανοιχτά μέτωπα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και όταν ο πρόεδρος Ομπάμα είχε δεσμευτεί προεκλογικά ότι η πολιτική αυτή (σήμα κατατεθέν του αλήστου μνήμης Τζορτζ Μπους) δεν θα είχε συνέχεια. Για τον λόγο αυτό άλλωστε καθυστέρησε τόσο αυτή η επιχείρηση, δημιουργώντας έτσι πρόσθετα ερωτηματικά ως προς την τελική της έκβαση. Το κενό αυτό έδωσε την ευκαιρία στον πρόεδρο Σαρκοζί όχι μόνον να πάρει το αίμα του πίσω ως αντιστάθμισμα στη γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, αλλά και να ανεβάσει τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις, τα οποία είχαν καταρρεύσει μετά το φιάσκο της γαλλικής πολιτικής στην Τυνησία και στην Αίγυπτο. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε ένα χρόνο διεξάγονται οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία και ήδη οι σοσιαλιστές εμφανίζονται να προηγούνται, ενώ ανεβαίνουν εντυπωσιακά και οι ακροδεξιοί του Εθνικού Μετώπου.


Oι αμερικανικοί δισταγμοί οδήγησαν λοιπόν τους Γάλλους να αναλάβουν τα ηνία, αγνοώντας τις ύστατες προσπάθειες για μια διπλωματική επίλυση της κρίσης. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν δέχθηκαν ούτε καν να συζητηθεί η πρόταση που έκανε ο έλληνας πρωθυπουργός στη διάσκεψη στο Παρίσι να σταλεί μια αντιπροσωπεία για να συζητήσει με τον Καντάφι, ο οποίος σημειωτέον λίγα χρόνια πριν είχε στήσει την περιώνυμη σκηνή του στον κήπο του Μεγάρου των Ηλυσίων. Ετσι μετά την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις, χωρίς όμως να είναι σαφής ο στόχος τους. Αλλος έλεγε ότι στόχος είναι η προστασία των αμάχων, άλλος ότι πρέπει να εκδιωχθεί ο Καντάφι, άλλος ότι πρέπει να παγιωθεί μια διπλή εξουσία με τον Καντάφι στην Τρίπολη και τους επαναστάτες στη Βεγγάζη κ.ο.κ. Οι Ιταλοί αρνούνταν να συμμετάσχουν αν δεν αναλάμβανε τη διοίκηση το ΝΑΤΟ, οι Γερμανοί ανακοίνωναν ότι αποσύρουν τα πλοία τους από τις νατοϊκές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο και οι Τούρκοι έθεταν τους δικούς τους όρους. Ακόμη και στο Κρεμλίνο εκδηλώθηκε κρίση κορυφής με αντικρουόμενες δηλώσεις Μεντβέντεφ και Πούτιν, προοίμιο ίσως της μελλοντικής τους σύγκρουσης για μια δεύτερη προεδρική θητεία.


M
έσα σε όλα αυτά φαντάζει ως θαύμα ότι στο μοναδικό θέμα στο οποίο έχουν συμφωνήσει ως σήμερα ΠαΣοΚ και ΝΔ είναι η Λιβύη, διατυπώνοντας ταυτόσημες θέσεις για την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να προσφέρει τη συνδρομή της, χωρίς να μετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις. Να δούμε τώρα τι θα αποδώσει διπλωματικά η ελληνική στήριξη, όταν μάλιστα έχει προκαλέσει τόσο θόρυβο η επαμφοτερίζουσα στάση της Αγκυρας, η οποία αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά τον ηγετικό ρόλο που επιδιώκει να παίξει ο κ. Ερντογάν, τη μεταβατική αυτή περίοδο, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι από τους πρώτους ηγέτες με τους οποίους επικοινώνησε ο πρόεδρος Ομπάμα για να συζητήσει τα τεκταινόμενα ήταν ο τούρκος πρωθυπουργός. Αγνωστο παραμένει πάντως πότε θα ξεκαθαρίσει τελικά το θολό τοπίο στη γειτονιά μας και πώς θα διανεμηθούν ο νέοι ρόλοι.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk